De #Arbeidsdeal besteelt u

Op 24 juli 2018 kondigde de Belgische regering Michel, de zogenaamde arbeidsdeal aan, een onderdeel van hun historisch genoemde zomerakkoord.

NoDeal

Kris Peeters stelde het plan voor onder de naam #arbeidsdeal, hoewel het niet echt een deal kan genoemd worden aangezien een deal een akkoord is tussen twee betrokken partijen. In dit geval dus de werknemers en werklozen aan de ene kant, en de overheid aan de andere kant.
Ik zie echter geen akkoord, zelfs geen overleg tussen die twee. Er is dus iets opgelegd van bovenuit zonder meer, hoewel men het puur om PR-redenen het graag een “deal” noemt (taxatie-diefstal bekt niet echt lekker).

Men gaat er ook vanuit dat de bevolking via hun verkozenen oogluikend heeft toegestemd, vermits er niemand in deze regering de taak op zich neemt om de werknemer effectief te verdedigen, laat staan de werklozen, kan je niet van een deal spreken. In de verste verte niet.

Een privilege?

Wat ook meteen opviel zijn de verregaande afbouw en afbraak van RECHTEN die in het verleden werden opgebouwd door werknemers. Dit heeft niets met liberalisme, socialisme of welke links-of-rechts hokjesdenkerij dan ook te maken trouwens, los van eender welke visie die je het, kan je niet anders dan dit rechten te noemen die worden afgenomen.

Iedereen die mee betaalt en betaalde, aan ons sociaal zekerheidssysteem (met zin, of tegenzin, maakt niet uit) betaalde willens nillens mee aan een zogenaamde collectieve verzekering, die mensen steunt (of zou moeten steunen;) wanneer ze werkloos worden. Dit meestal in de vorm van een uitkering. (Ik ben het zelf niet eens met deze vorm, maar dat was nu eenmaal de realiteit).

Dit recht is voor iedereen hetzelfde : iedereen die werkte en dus bijdroeg (en zelfs mensen die niet bijdroegen!), hebben recht op een uitkering.
De rijke meneer in z’n villa, de armste OCMW klant die z’n job kwijt speelt, de werknemer van Carrefour, de schilder, de verkoper, de bediende… iedereen heeft daar recht op mits het in orde brengen van de nodige administratie, zoals ingeschreven zijn bij VDAB enz…  Op zich betalen we er dus voor mee.

Dit is dus per definitie gèèn privilege!
Aangezien een privilege iets is waar je niet meteen iets voor deed, en als voordeel krijgt tegenover de meerderheid van de anderen. Toch noemt Cd&V, en vooral N-Va het zo. Omdat een recht afbouwen, een beetje gevoeliger ligt, dan een privilege.
Maar men liegt hier, of speelt op z’n minst met woorden.

Los van uw mening over werkloosheid, of je nu vindt dat mensen te veel, te weinig, moeten krijgen of heel het systeem op zich overbodig is (zoals ik zelf vind dat het door een chartalistisch systeem moet vervangen worden), je kan niet ontkennen dat er hier met woorden wordt gespeeld.
Voornamelijk N-VA heeft hier meteen na het bekendmaken de nodige propaganda afgevuurd op sociale media, waar men het RECHT op werkloosheidsuitkering zelfs een “oud privilege” noemde (al een geluk dat het verkrijgen van over de 60 dagen vakantie voor parlementsleden en het op pensioen gaan op 55 jaar niet onder de noemer “oud privilege” valt uiteraard… evenmin het gezever over Catalonië waar ze blijkbaar mee mee bezig zijn daar, dan met hun eigen volk) nochtans past dat al pakken beter onder deze noemer dan het recht op uitkeringen die we allen hebben opgebouwd.

We leggen allemaal bij in een grote, grote pot van sociale zekerheid, waarbij we ook beroep kunnen doen op steun indien we pech hebben.
En dit wordt via de arbeidsdeal nu retro-actief gestolen of afgebouwd door de begov-partijen (MR, Cd&V, openVLD, N-VA) … wanneer je dus 20 jaar full-time een job hebt gedaan en belasting betaald hebt, en dan werkloos wordt (sluiting van een bedrijf bij voorbeeld) dan krijg je de eerste 6 maanden een iets hogere uitkering, waarna je pijlsnel (nog voor de sollicitatiebrieven die je stuurde worden beantwoord door bepaalde bedrijven!) terug zal vallen op een minimale uitkering, voor samenwonenden een 539 euro/maand ongeveer.
Een bedelaar op’t Astridplein verdient zelfs meer!!!
De excuses hier voor moet ik zelfs niet weten, er is geld genoeg voor straaljagers, festivals, grote immo-projecten en allerlei subsidies aan de grootste conglomeraten te over… maak me niet wijs dat er geen geld is om dit systeem in stand te houden, of op een eerlijke manier aan te passen naar de toekomst toe wanneer het toch niet haalbaar zou zijn.

We hebben immers dik BETAALD voor deze verzekering, met 57% taxatiegraad!

oplossingen

Er zijn dus twee oplossingen voor dit probleem, wil je je eigen bevolking niet bestelen als politieker.

oplossing 1 : schadeloos stellen

Wanneer een concert niet doorgaat, krijg je je ticket terugbetaald.

Wanneer je een bijdrage aan een sociaal zekerheidssysteem hebt betaald, maar dat systeem kan/wil je niet uitbetalen zoals je verwachtte, dan zou dat systeem je schadeloos moeten stellen.
De bijdragen die je over alle voorbije jaren leverde (vanaf eerste dag werk) moeten terugbetaald worden, met aanpassing naar interesten en verloren opbrengsten op gemiddelde belegging (7% per jaar, compounding :).

Daarbij zou dus een werknemer die 20 jaar heeft bijgedragen een flink bedrag teruggestort krijgen!
Waarna deze persoon inderdaad minder recht op z’n uitkering heeft.
Maar niet zoals nu: volle pot laten betalen, en dan niks (of weinig) teruggeven.


oplossing 2:
uitfaseren

Een tweede oplossing kan het uitfaseren zijn, waarbij je twee systemen invoert: de huidige “nieuwe” werknemers worden allemaal op het nieuwe systeem gezet vanaf hun eerste werkdag.

Zo zouden de “klassieke werknemers” (in het oude systeem blijven met de huidige rechten van voor 2011, omdat er met dit systeem al voor 2018 geknoeid werd door  “liberaal” Alexander de Croo, in een voorgaande “linkse” *kuch kuch* regering.)

Op deze manier gaan “nieuwe” werknemers, in het nieuwe systeem, minder belasting betalen aangezien ze niet meer moeten bijdragen voor het klassieke systeem.
En gaan de klassieke WNs geen bijdragen, rechten of uitkeringen verliezen, maar toch nog evenveel tax blijven betalen.

Wat de regering nu doet, is de “worst of both worlds” :
– evenveel blijven betalen
– minder rechten krijgen
– minder uitkering krijgen
– geen terugwerkende kracht

Meer dan dop

Het sociale systeem wordt ook op andere vlakken afgebroken of met opzet schaakmat gezet door de Begov-partijen: de dwangarbeid die men van plan is in te voeren voor oudere werklozen bij voorbeeld is ook een flinke “dank u” voor wie een hele carrière braafjes ja knikte en werkte.
Wie vroeger op brugpensioen werd gestuurd, kan in dezelfde omstandigheden nu, rekenen op een zeer asociale houding tegenover oudere werknemers (ze worden haast als criminelen aanzien en moeten nog net niet in een chain-gang de straat schoon gaan vegen). Wanneer je dus te maken kreeg met een faillissement of sluiting, krijg je geen thank you, maar een f*** you van onze staat. Meer nog, het geld wordt niet verhaald op de eigenaars van die zaak of de aandeelhouders, maar op de ex-werknemer! Dit is de omgekeerde wereld,… wanneer je vaak maanden niet werd uitbetaald in een falende firma, krijg je na 3 jaar je ontslagvergoeding via het fonds voor sluiting van onderneming, intussen zet men je aan het werk aan 1 euro/uur en wordt je als een crimineel behandeld. De ex-eigenaar kan intussen in z’n hangmat verder cocktails drinken en z’n volgende zaak laten failliet draaien. De winsten steken toch in Panama intussen. De werknemer zal wel een 2de keer betalen. Want dit is Vlaanderen onder N-Va bewind.

Meer nog, je wordt GEDWONGEN om te investeren: zo moet men een deel van de ontslagvergoeding (wat dus het geld is waar je RECHT op hebt/had) gebruiken om een zogenaamde opleiding te kopen bij een louche parasitaire outplacement-firma.

Outplacement is niets anders dan budget omzetten in aanwezigheidslijsten.

Wie ooit van nabij met deze bedrijven in aanraking kwam, weet dat ze niets doen dan je aanwezigheid noteren en een louche firma uitbaten. Dit is GEEN steun, geen hulp, enkel een manier om uw geld (want dat is het!) om te zetten in de winsten van outplacement bedrijven (u mag twee keer raden waar de raden van bestuur van zulke firma’s mee vol zitten… jazeker).

Hoe kan het in een vrije markt trouwens verplicht worden om mensen met hun geld een “investering” te laten doen? Het is geen investering ten eerste, aangezien je geen kennis, nog meerwaarde, noch geld terug krijgt van zulke firma’s. Je kan evengoed je ontslagvergoeding meteen op de rekening van een openvld’er storten eigenlijk, dat zou veel moeite besparen.

Daarbij, wanneer je deze theorie bekijkt, zou de staat iemand met een ontslagpremie evengoed kunnen dwingen om te “investeren” in krasloten, of kratten wijn, of waarom niet: domme boeken van politici. Waar haalt men het lef vandaan om iemand die werkte, en een ontslagvergoeding krijgt, te dwingen eender wat te kopen?! Dit is zelfs onwettelijk denk ik.

En zo zijn er nog vele maatregelen die niet kloppen….

U wordt bestolen, of u nu zichzelf links, rechts of partijloos of wat dan ook noemt: allemaal droegen we bij, en allemaal worden we bestolen en dan durft de N-VA top dit nog een “oud privilege” noemen!

Wie dit toelaat, wie dit mee goedkeurt, wie hier stil over blijft of zijn of haar stemgedrag er niet naar aanpast heeft blijkbaar graag het gevoel van bestolen te worden, we weten dat velen dat graag hebben, en het dan nog op een ander steken ook. …

Vlaanderen wordt leeggestolen…door de mensen die zich nationalist noemen, liberaal noemen en het sociale gelaat noemen van deze regering.

#arbeidsdeal = no deal

 

kimoraku

 

 

De 5 boeken die het leven van Kim0raku veranderd hebben

De VRT pakt graag uit met eender welke B, C of D-list “celebrity” BV even te laten uitleggen welke 5 boeken zogenaamd hun leven veranderd hebben.
Ik vind het nogal straf dat bekende mensen een podium hier voor krijgen, … ik zou het begrijpen moest er een belangrijk iemand, die effectief iets groots heeft verwezenlijkt, een toelichting geven en wijzen naar een bepaald boek dat hem of haar heeft geïnspireerd.
Wanneer je dan als krant de link tussen de verwezenlijking en het boek zou duiden, kan dat nog iets interessants opleveren, … misschien was dat de oorspronkelijke opzet.

Dit concept is echter zo sterk verwaterd dat je iemand die nauwelijks iets heeft voortgebracht dan gaat zitten opscheppen over welke boeken ze zoal hebben zien passeren in de boeken top-10 de laatste paar jaar en dan krampachtig een link trachten te maken met hun eigen persoontje en zogenaamde prestaties, als daar zijn: afvallen, meedoen aan domme spelletjes, aan bankzitter zijn bij een politieke partij of het dragen van korte rokjes op een podium terwijl er een slechte mixtape speelt.

Waarom geen tegenbeweging beginnen dacht ik? Iederèèn’s boeken-die-ons-leven-veranderden is gewoonlijk interessanter dan wat deze BV’s allemaal hebben gelezen.  Ikzelf ben een nobody, een luie blogger, 10+ jaar aanwezig in verschillende vormen op twitter en mislukt schrijver (want ik kom niet op TV hé). Mijn prestaties zijn vooral: afvallen, en een podcast maken …. 🙂

Dus hierbij de komende dagen mijn #5boekenvaniedereen

Boek nr 5.

“Propaganda” – Eduard Bernays

De meest gehate man ooit, waar niemand bij het brede publiek ooit van hoorde, E. Bernays.
Niet alleen een fascinerend iemand, maar de grondlegger van zowat alle soorten moderne campagnes en PR. Zijn boek Propaganda legt uit wat de term precies inhoudt voor hem en hoe hij het tot zijn product trachtte te maken, alsook hoezeer hij probeerde de term terug in een minder negatieve licht te plaatsen (wat nooit is gelukt). Dit boek geeft de originele tekst uit 1938 met de nodige duiding en uitleg, en is een must-read voor zowat iedereen, ook buiten marketing, politiek of productie. Wanneer je deze persoon niet kent, geeft het meteen ook een mooi beeld over de ‘tweede laag’ die onder vele campagnes speelt. De gelijkenissen met wat we in de Vlaamse politiek zien gebeuren de jongste 10 jaar, is louter toeval, ehem.
Dit boek was voor mij zeer belangrijk aangezien ik vele ideeën en bedoelingen wel door had, maar niet kon plaatsen. Toen ik voor het eerst over Eduard Bernays hoorde, begreep ik niet (en daarna vooral wèl) waarom men deze man op school nooit vernoemd heeft. Zijn naam zou even bekend moeten zijn dan de groten der aarde, want zijn impact is overal, en altijd aanwezig, wat niet van al te veel beroemdheden kan gezegd worden, hoe bekend hun naam ook moge wezen. Een must-read… punt uit.

Engelstalig
Paperback / e-book
september 2004
175 pagina’s
Stock Image
Edward Bernays

Published by Ig Publishing, United States (2004)

ISBN 10: 0970312598 ISBN 13: 9780970312594

Negatieve propaganda in Vlaanderen

Propaganda is een term die uit de vroege 17de eeuw stamt, en eigenlijk een vrij onschuldige vorm was om een order, wet, of basis-informatie aan de bevolking kenbaar te maken. Van basis-hygiëne richtlijnen tot het proberen voorkomen dat mensen te veel drinken tijdens een feest.

De wereld-oorlogen veranderden dit, propaganda, en bij uitbreiding dus PR zoals we het nu noemen, ging van een informatieve vorm van communicatie, met een sturende eigenschap, over naar een puur manipulatief iets. Waarbij een sfeer wordt geschapen, een wereldbeeld of maatschappijbeeld wordt opgehangen waar als natuurlijke conclusie uit volgt om een product of dienst aan te kopen. Op deze manier lijkt het ook de mensen hun eigen idee. Je moet hen niet vertellen dat ze een onafhankelijk Vlaanderen beter is, neen je kan hen een wereldbeeld ophangen waar dat de enige, natuurlijke conclusie is. En dan gaan ze je nog verdedigen ook, met de vlag in de hand.

Tot zover een klein stukje geschiedenis uit het boek ‘Propaganda’ van Eduard Bernays, de oppermeester van de propaganda, en een van meest kwaadaardige mensen die ooit leefden wanneer je het over puur platte commerce en negatief kapitalisme hebt, maar daarom niet minder geniaal.

Hij ging er van uit dat mensen een domme massa waren, die je eender welk verhaal kon voorschotelen dat eindigde met een aankoop, en men volgde gedwee. Van sigaretten tot juwelen, van auto’s tot vliegtuigvakanties, prijs het aan en men volgt omdat mensen een continue honger hebben naar het kopen en zich ‘verbeteren’.

Dit heeft ook te maken met wat we in Vlaanderen zien gebeuren momenteel.

De studiediensten van het N-VA/OpenVLD regime (ik reken ze tot één visie, één soort van besturen samen), hebben de boeken over propaganda goed gelezen, en ik moet toegeven, ze weten van aanpakken.

Niet alleen worden details goed uitgewerkt (zoals het verplichtte gebruik van bepaald Vlaams-leeuwtjes logo briefpapier, door kleine lokale organisaties, tot het zorgvuldig uitwerken van een bepaald imago en beeld voor de oppervlakkige actualiteit).
Iedere partij kan dit doen, maar N-VA/OpenVLD is hier nu eenmaal sterker in dan de rest om een of andere reden, ze weten waar men op welke knop moet duwen, men weet ook perfect dat de grote meerderheid van de mensen geen tijd hebben om alles uit te vlooien, boeken te lezen, zich voldoende te informeren of een genuanceerd beeld te vormen. Ik zelf heb dat probleem ook, … ik ga ze hier ook niet verketteren omdat er in deze partij(en) ook mensen zitten die effectief positieve dingen doen, ze zijn jammer genoeg een minderheid tussen de graaiers, betweters, roepers, en verkapte neo-liberalen en élitaristen.

De verzorging van het imago wordt vooral opgehangen aan de kapstok van de voorman Bart de Wever, die voor de volkse toon moet zorgen, en duidelijk het brein is achter de ideologie (wanneer je de 180° bochten die hij maakte eer niet bij rekent uiteraard, van tegenstander van geld naar conglomeraten als GDF-Suez dragen, tot verdediger van meer taxgeld voor deze zelfde firma bij voorbeeld).

De propaganda gaat echter verder: lokale verankering (lokale voetbalclubs tot kleine horeca en immo-baronniën), de pers (geen geheim dat De Persgroep nauwe banden heeft met N-Va vooral, en zelfs van hoofdzetel verhuist naar Antwerpen, en nauwelijks enige kritische journalistiek durft voeren naar politieke machthebbers), maar ook het onderwijs en de cultuur staan onder druk van hun PR.

Wat voor mij een stap te ver gaat.

De benoeming van een zeer rechts figuur als Mia Doornaert tot voorzitter van het Fonds voor de Letteren kadert hier ook in. Na de media, kan je op deze manier ook de cultuur en literatuur naar je hand zetten. Tracht als anarchistisch of links schrijven maar een subsidie te pakken te krijgen achtereen met Mia aan het roer.

Het onderwijs van’t zelfde: men gaat prioriteit leggen bij zaken die nul komma nul te maken hebben met mensen onderwijzen en kinderen iets bij te brengen voor hun latere stappen in de maatschappij.
De eindtermen bevatten het van buiten leren van zogenaamde volksliederen (een nep-terminologie trouwens, want het gaat over liederen die puur gemaakt zijn om een staat België en/of Vlaanderen als een soort entiteit die waarde heeft af te doen,… samen met de al even onnozele vlaggen.
Dit hoort niet in het onderwijs volgens mij. Dit heeft geen enkele waarde voor mensen in hun opvoeding,… leer hen liever een deel basis-economie, of budgetten opstellen voor een zaak of gezin, leer hen de werking van een centrale bank, leer hen hoe ze de administratie moet doen van een huishouden, leer hen wiskunde, talen, creativiteit…. in plaats van een stom lied.

Kimoraku

(geschreven op 14 juli 2018)

 

De onzin van jezelf “Vlaming”, “Belg” of “Europeaan” te voelen

Wie me al een tijd volgt op twitter weet dat ik niet echt pro staatisme ben. Een natie is nu eenmaal een door zichzelf geofficialiseerde vorm van mafia-organisatie, zij het dan met een overdadig heldhaftig pompeus liedje en een vlag als uiterlijke kenmerken. Eens je het concept ziet als een afgebakend terrein met genummerde taxatie-slaven, heb je geen nood aan vlaggen.

Zelf heb ik het geluk om op de Vlaamse feestdag jarig te zijn.
Een dag waarop men reeds tijdens mijn schooltijd me trachtte voor de kar te spannen van een soort nationalisme dat zelfs niet durft uitkomen voor haar nationalisme (en het als een goede daad moet vermommen teneinde nog mensen mee te krijgen).

Men wilde me destijds naar een of andere wereldtentoonstelling laten gaan, samen met andere kindjes die toevallig op die dag geboren waren (behalve wanneer hun voornaam iets te Oosters in de oren klonk: katholiek onderwijs weet u wel, altijd politiek correct wanneer iemand het ziet).

Ik was toen nog geen 12 jaar denk ik, en heb voor de neus van de onderdirecteur (een omhooggevallen wiskundeleraar met een vogelnest-kapsel) en mijn leerkracht Nederlands (een dt-fout maak ik nog altijd meneer) kapotgescheurd met de woorden ‘ik doen ni mee me vlaanderen’.

En tot op de dag van vandaag kan ik die woorden alleen maar bijtreden. Wanneer ik zie wat dat nep-land in die nep-samenleving is geworden, dan zie ik enkel maar achteruitgang en verwatering. Dat mijn hardwerkende zelfstandige vader kort daarvoor, door de staatsinstellingen het leven flink werd moeilijk gemaakt, speelde ook mee uiteraard. Tracht maar eens positief tegenover een land te staan dat Manu militari de inboedel komt leeghalen wanneer je te laat je belastingen betaalt of pech hebt, … of je speelgoed ziet verdwijnen terwijl een grijnzende flik je nog wat lessen geeft over hoe je je leven moet leiden.
Van dat soort zaken hebben leerkrachten alvast geen last. Ze konden dus ook niet begrijpen dat ik tegen dit soort gedoe was.

Zelfs moest ik de bril van een overtuigde (zijn die er?) Vlaams-Nationalist opzetten, dan nòg zou ik Vlaanderen een armtierige bedoening vinden trouwens.

Bekrompen mensen, een ouderwetse manier van aanpakken, racisme, neo-liberalisme dat nooit het Thatcherimse is ontgroeid en een soort ikke-en-de-rest-kan-stikken mentaliteit die zich in een 80% van de gevallen omzet in een totale ongeregelde samenleving waar men zelfs te kortzichtig is om op een roltrap niet elkaar voor de voeten te lopen om om te eerste boven te zijn.
Een Vlaanderen waar men de duinen zou volbouwen tot IN DE ZEE om allemaal “het beste uitzicht” te hebben (al dan niet met steun van hun burgemeester). Een Vlaanderen-voor-de-rijken waar het “alléé ’t is toch waar hé” het enige argument blijkt te zijn van de door de televisie gebrainwashte schapen.

Zelfs als Vlaams-nationalist die af en toe “België barst” durft roepen in een achtersteeg rond de de Grote Markt van Antwerpen (als ze met meer dan vier man zijn met van die poefferige jassen  uiteraard), zou ik zeggen dat het op niks trekt omdat men nog steeds denkt hun heil te halen in het geloof in een verlichte despoot te volgen die ooit eens een tv-spelletje tot een goed einde heeft gebracht en verder vooral enorm goed is in het managen van het zootje ongeregeld dat in zijn kielzog mee naar alle bijeenkomsten mag (wanneer ze hun vlag en schunnige liedjes thuislaten). Die bussen moeten stinken, man man…

Maar ik ben gelukkig geen Vlaams-nationalist. Je moet ook een oen zijn om nog te geloven in een onafhankelijke staat die enkel gebaseerd is op dat Vlaanderen-voor-de-rijken principe, terwijl er op deze aardkloot ruim 7 miljard mensen rondlopen die allemaal tussen nu en honderd jaar tekorten gaan kennen door de expansie en de totale vernielzucht van ons mensenras, en terwijl je zelf meestal tot de klasse behoort waar het geen hol uitmaakt of je nu nationalist bent of niet – want ze hebben toch genoeg centjes en dan maakt je afkomst opeens niet uit.

Je moet vooral stom zijn om te geloven in een “volk” dat enkel is ontstaan door een schrijver die van de rijken destijds de opdracht kreeg een sprookjes en heldenboek te schrijven om de domme krachten achter een ideaal te scharen waar je ze nog een paar decennia lang mee kon zoet houden (het werden meer dan honderd jaar zo bleek later).
Men slaat zovele jaren later nog steeds bijna elkaars hersenen in op de IJzerbedevaart omdat men elkaar niet Vlaams genoeg vindt, of omdat er een paar mensen lelijke dingen hebben gezegd tegen elkaar in de oorlog (of erger). Terwijl de wereld voort maalt en de strijd om de grondstoffen van in 1860 tot 1986 beslecht is geworden in het voordeel van enkele oude-Europese families en hun tentakels.

Maar ik voel niks op een dag als 11 juli, evenmin op 21 juli,… buiten lichte dronkenschap en schaamte kan je ook niks “voelen”.
Een nationaliteit onder ga je, die voel je niet. Je wordt ergens geboren, men kleeft een etiket met een nummer op je smoel bij wijze van spreken, en dat is het dan. Je bent Belg. Je bent Fransman, je bent Chinees, Oegandees, Chileen of Turk.

De gedragingen van deze ‘staat in wording’ is ook niet iets waar je een warm gevoel aan overhoudt. Telkens je met een echte Vlaamse organisatie in aanraking komt ben je meteen ondergedompeld in een kudde-gevoel, een soort groepsgeest die veel verder gaat dan mensen die gewoon niet denken, maar waar het er vooral op aan komt “er bij” te horen, door om je heen te kijken en te doen wat de meeste anderen doen.
Zelfs wanneer dat betekent om vlaggen buiten te hangen die niks met je ideologie te maken hebben, of te stemmen op mensen die je eigen welvaartsstaat gebruiken als machtsvehikel, of gedwongen te worden het leeuwtjes-briefpapier te gebruiken.

Vlaamse mensen mogen nog veel met vlaggen zwaaien en roepen dat ze een “onafhankelijk” stuk grond willen… ze zullen in realiteit afhankelijk blijven van hun eigen volks- , en groepsgevoel, (en de Nederlandse adel waard de top van een bepaalde partij deals mee sluit).
De rest wordt door de TV, boekjes, publieke opinie en hetgeen hun halfbakken leiders en leerkrachten hebben ingelepeld wel opgevuld met wat geschiedsvervalsing en beloften.

Zolang men niet zelf moet denken en dat huisje bij elkaar heeft gespaard is men al lang tevreden, dan heeft men tenminste een plek om hun Vlaams leeuwenvlaggetje buiten te hangen op die dag dat ze in fucking 1302 eens een keer niet dik in de pan werden gehakt (tot een paar dagen later).

En ook al staat dat huisje in overstromingsgebied, of in een duin, of in een waardevol natuurgebied… er zal altijd wel een corrupte politieker ergens iets ritselen voor Mr. De Vlaming. Want al die mensen met voornamen als Kris, Bart, Johan, Geert , Hilde en Veerle zijn er meestal als de kippen bij om te profiteren… en evenzeer om profiteurs aan te geven. Zolang hun car-port er maar staat en ze in’t weekend de wielertoerist kunnen uit gaan hangen.

En daarom zal Vlaanderen nooit ècht werken… welk soort marketing men er ook rond spint, men blijft een hoop voortgekweekte boertjes die toevallig het geluk hebben om niet vermorzeld te zijn door de geschiedenis en de economische macht van de grote naties en bewegingen die deze aarde tellen, maar in de plaats tonnen geld binnen te hebben gehaald door een continent half leeg te stelen en zichzelf op te werken in de pie-gets-bigger economie.

Kus dus uw twee pollekes voor deze situatie… en don’t push your luck.

Vlaanderen, my ass!