De War on whatever

Ik had nog geen dag voor het gebeurde, de gedachte de vrije loop gelaten over welke excuses N-Va nu weer zou bovenhalen. Het recept van Bart “icarus” De Wever is intussen gekend: men saboteert iets zelf kapot, ridiculiseert het uitvoerig in de media, waarna er meestal de wonder “one-shot” oplossing volgt.
Dat laatste komt meestal neer op een op papier goed klinkend plan, dat op TV in 20 sec. of minder kan uitgelegd worden met een stevige one-liner of Latijnse kwinkslag er bij.
Op papier.
Het overleeft meestal lang genoeg om in de hoofden te blijven hangen, en dan ingehaald te worden door de realiteit.

Zo ook met de zogenaamde War on Drugs, die voor zover ik als gewone burger kan merken, zeer, zeer laks wordt gevoerd (als die al moet gevoerd worden uiteraard). Nuja, de keuze werd gemaakt, door de door ons verkozen vertegenwoordigers van het volk … dus we moeten er mee door.

In mijn buurt zitten dealers, en bewaken er sportieve types die nooit moeten werken schijnbaar, continu enkele garageboxen alsof hun leven er van af hangt. Er worden af en toe ramen van kebabzaken beschoten of auto’s voorzien van enkele granaten.

Maar ik zie ook mensen die steeds staan te dealen op dezelfde plekken, de mini-dealers (de lagere regionen in de organisatie afgaande op hun breaking-bad achtige kledij en smartphones) die met hun vechthonden staan te poseren, … ik zie ook de junks, de uitgemergelde zenuwachtige losers, de gok-café’s en het afval dat de gebruikers achterlaten. Ik zie ook de junks die in speeltuintjes…

Er wordt met sportwagens gepocht en af en toe zie je minder fraaie zaken gebeuren in je omgeving.
Ben ik bang? Niet echt.
Zolang je hen met rust laat, laten ze meestal jou ook met rust. Hun zaken moeten immers draaien.
Wanneer het de spuigaten uit loopt, bel ik de bevoegde diensten.

Zoals die keer, toen er een stuk of 15 mensen op een feestje in een appartement naast mij duidelijk te ver gingen. En je de twee jonge meisjes die ze daar binnen hadden geloodst hoorde gillen en de flessen drank in de trappenhal naar beneden worden gesmeten terwijl er openlijk gedeald werd voor de deur. En een enkel keer was er een coked-up onverlaat die me met z’n motorhelm aanviel en me de kop wilde in slaan – omdat ik graag had dat m’n kind enige nachtrust kon hebben… De man in kwestie mepte z’n eigen helm dan tegen de inkomdeur, waarna hij op z’n motor sprong en in de nacht verdween. (Hetzelfde sujet keerde trouwens enkele dagen later terug, waarna hij mysterieus genoeg een 3-tal uur heeft vastgezeten in een lift en claustrofobische aanvallen kreeg… 🙂 maar dat terzijde).

Sommige dealers en hun entourage mag men in dat opzicht voor mijn part ter plekke laten verdwijnen, niet omdat ik graag in een fascistisch regime leef, maar omdat dit voor mijn part niet echt meer mensen zijn. Maar da’s een persoonlijke mening (iets dat beter geen beleid wordt), maar na het hebben geleefd naast dit soort ************* denk ik er niet meer zo genuanceerd over.

Deze mensen zijn ver heen, hebben geen ziel meer en kunnen maar beter verdwijnen, of hun leven opkuisen.
We kennen het liedje intussen.

Je zou dus denken dat ik wel achter de War on drugs van Bart zou staan niet?.
Maar niets is minder waar.
Bart heeft een intentie die misschien goed zou kunnen zijn (ik kan niet in z’n hoofd kijken natuurlijk, gelukkig), het gaat echter de verkeerde kant op. Men denkt niet na op langere termijn, want alles is verbonden met elkaar. Drugs kan verkocht worden omdat het hier geraakt, afnemers kent en de nodige voedingsbodem in andere takken van de maatschappij het recht houden.
Vele mensen die misschien een normale job zouden doen, hebben op deze manier een uitweg, een andere manier om aan de kost te komen (om maar één aspect te noemen). Alles heeft te maken met PR, consumptie, korte-termijn denken en de algehele monetaire setup, maar ook met onderwijs, kansen, taxatie en het streven naar geluk dat voor zovelen faalt. (wat geen excuus mag zijn op zich trouwens, het blijft scum eens ze me in de nacht aanvallen met de nodige theatrale dreigementen).

t Stad zit vol

In elke stad zit er drugs. Er is altijd een stilzwijgende, zwarte markt, met een balans, een evenwicht. ‘t Is niet officieel ok, niet moreel superieur, maar men heeft elkaar nodig. De zwarte markt geeft de maatschappij iets dat ze (onbegrijpelijk voor mij trouwens) nodig schijnt te hebben. En de maatschappij heeft ook iets aan deze criminelen, op een meer onrechtstreekse manier, lossen ze bepaalde problemen op voor de nog corruptere bende in de legale wereld. Denk maar aan bepaalde buurten die opeens opgewaardeerd mochten worden, waarna de immo-vrienden van de stad en de criminelen ongetwijfeld de buit konden verdelen.

Wanneer dat soort evenwicht uit balans geraakt, wordt er ingegrepen, ofwel door de misdadigers (onwettige hebzucht) of de staat (wettige hebzucht).
Zulke balans verstoren is vrij gevaarlijk, zeker wanneer je nul alternatieven, antwoord of wat dan ook klaar hebt zoals onze politieke partijen (ook de oppositie staat er maar wat bij op dat punt trouwens).

Bart heeft een oorlog opgestart, de balans verstoord en het nobele doel dat er zogenaamd achter zit, is niet zo fraai als het op het eerste opzicht lijkt denk ik. Men heeft elkaar nodig. Angst speelt in de kaart van rechtse partijen… go figure. Maar angst speelt ook in de kaart van politici die het van momentum moeten hebben.

Intussen zwaait men lustig voort met de potsierlijke vlaggen en haalt men er desnoods een tamboer bij om de “vlaamsche” folklore “kracht” bij te zetten terwijl men de stad (bijna alle historische steden trouwens) verder uitverkoopt.
Men lokt massa-toerisme naar hier en de ene na de andere chemie-reus mag ook meteen al na twee maanden alle vergunningen in hun bus verwachten om extra fabrieken te bouwen. Niks is een probleem voor de geldmachine. Geen welzijn, geen luchtkwaliteit, geen drugs… alles mag en kan.

Dat massa-toerisme neemt trouwens ook druggebruik met zich mee, of wat dacht je dat al die toeristen hier kwamen doen ‘s avonds en ‘s nachts?
Naar het f’ing Rubenshuis of ‘t Steen gaan kijken dat al half afgebroken is om plek te maken voor een aanlegsteiger voor NOG meer toeristen op cruise schepen?
Of een extreem kleine dure wafel gaan eten bij den Desiré de Lille?

Is het misschien ook toeval dat dezelfde horeca-baronnen die opeens opdoken, ook enkele café’s bezitten die gekend staan als …?
Of dat er feestjes zijn waar pakweg 60% toeristen rond springen waar je letterlijk de coke zo onder je neus krijgt geschoven? (zelf meegemaakt, je staat aan’t toilet van zo’n keet en men komt gewoon met pillen, coke of whatever rond – en ja ik sta daar dan met een bruiswater… geloof het of niet, want mijn drugs is muziek, vooral).

Bart zei ooit “follow the money”. Ik daag eender welke echte journalist uit om eens na te gaan waar welk geld naartoe vloeit inzake toerisme, nachtleven, horeca, en massa-toerisme,… ik denk dat je bij dezelfde mensen uit zal komen meestal.

Bij een echte war on drugs, blijven dealers niet 4 jaar lang op dezelfde plekken samenkomen, staan de bekende dealers café’s niet altijd vollen bak te draaien en staan in de “juiste” eigenaars hun zaken niet altijd dezelfde mensen drugs in’t rond te strooien, … De war on drugs, zal net zoals racisme, ook relatief zijn waarschijnlijk.
Om het maar niet te hebben over transparantie…. maar da’s een ander verhaal.

Bart heeft z’n tijd gehad. Het bobijntje “feindbild” ophangen is zowaar op, want we hebben iedereen wel gehad, van foorkramers, cipiers, langdurig zieken, walen, PS’ers (behalve die PS’ers die mee gingen eten met Bart in’t Fornuis), mensen met Marokkaanse roots, Berbers, zwartwerkers, witwerkers, groenen, mensen die fout waren in de oorlog, mensen die niet fout waren in de oorlog, klimaatspijbelaars, tot zelfs yogasnuivers (wat dan weer een nieuw soort woord moet zijn dat dan blijft hangen en de aandacht moet afleiden en vooral de link moet leggen tussen dingen die er niet zijn, buiten misschien in de hoofden van Vlaams-nationalisten die alleen maar VTM staren en denken dat ze ooit meer centen op hun bankrekening gaan krijgen wanneer ze een onafhankelijke staat worden – grappig).

We hebben het allemaal gezien Bart,… rot gewoon op, zet die ploat af.

Dictaat der simpele duiven

Een politica van een partij poseert met brede glimlach in een grote, lege, fabriekshal. De tekst die er samen mee verspreid werd, kwam neer op het aloude riedeltje van pro-industrie partijen, waarbij alle duurzame voorstellen worden herleid tot: “we gaan in de oertijd terecht komen”.
Of in dit geval: de fabriekshal zal leeg blijven, dùs ook uw portefeuille (want o-wee, deze partijen zitten nog in het feodale systeemdenken, waarbij enkel de meerdere, de industrialist, de fabrieksbaas, de hele streek werk kan verschaffen en de arme, domme kudde dankbaar mag zijn dat hij dat doet, met een te groot fout kostuum aan, sigaar in de mond.)
Sinds ook de meest simpele politici en hun zogenaamde studiediensten, het fenomeen van memes hebben ontdekt, of sociale media gebruiken om hun kleine, meestal uit verveelde 50’ers bestaande online-groepjes, te voorzien van materiaal, is’t er niet op gebeterd.
“Kijk eens, zie wat den Theo nu weer gepost heeft, … amai die daarft et nogal is zeggen eej” – die stijl.

De nuance gaat nooit erg ver, en dat komt omdat politiek in ons land een puur numbers-game werd. De kleine percentages mensen die zich informeren, een onderwerp uitspitten of over vaak zeer complexe problemen iets meer weten, weegt al lang niet meer op tegen de mensen die op de tram of in de salariswagen snel door de HLN-site scrollen en enkele seconden van een artikel lezen. Deze paar seconden zijn voor hen genoeg om alles te weten. Je bent immers expert over pakweg nucleaire energie, ruimtelijke ordening of databank-management door even een drietal zinnen te lezen. Het gevoel dat je mee bent is het hoofddoel van zulk artikel, niet de info zelf. Laat staan dat er iemand lateraal gaat lezen of effectief 10 min. gaat zoeken naar meer bronnen).

Het vertrouwen dat gelegd wordt bij vaak zeer oppervlakkige, of ronduit foute benaderingen van journalisten onder tijdsdruk (of andere invloeden, is enorm.
Vandaar dat de meest simpele duiven het voor het zeggen hebben. Klimaatontkenners, mensen die taxatie herleiden tot een optelsom, tot zelfs politici die een buitenlands nieuwsfeit uit z’n context trekken en er een foto uitpikken om iets te bewijzen over een niet-gerelateerd probleem, het kan allemaal, en wordt uitvoerig gedeeld. Zeker als er een mooie foto bij past.

Dat simplisme is dan ook makkelijker dan complexe zaken uitleggen.
De media is hier haar taak niet langer aan’t vervullen, terwijl het publiek zelf ook niet echt vragende partij is voor meer info. Ze zijn grotendeels in de waan dat ze toch al àlles weten, of hebben het te druk met hun dagelijkse bekommernissen (die ongetwijfeld de schuld zijn van ….).

In plaats van een uur naar pulp, reclame en enkele zatte onbenullen op een eiland te staren, had men bij voorbeeld kunnen uitleggen (al is’t maar 1 keer) hoe het systeem van salariswagens exact werkt, en welke gevolgen het heeft voor hen… waarom ze bij voorbeeld allemaal in andere steden werken, in plaats van in eigen stad (een rechtstreeks gevolg vaak). Maar neen, pak vooral hun entertainment niet af, of geef niet eens de keuze. Je mag kiezen hoor, maar er is niks anders dan de bagger die we serveren. Het voordeel is wel dat je dan tegen je collega’s en vrienden kan vertellen wat je gisteren op TV zag. Da’s beter dan nadenken).

Iets uitleggen is niet meer van deze tijd. Een item mag 1m40s duren, en dan is het al ruim voldoende duiding. Anders moet u op de boekenbeurs maar het meer gespecialiseerde boek van een journalist of politicus kopen hé.

Hetzelfde voor andere meer complexe zaken, ecologie, energie, encryptie, privacy… we krijgen vaak een zeer gedestilleerde, one-liner uitleg die niet dieper gaat dan de eerste alinea van een wikipedia artikel.

Moeilijke concepten en materie wekt onvoldoende emoties (en dus geld) op voor deze media-kanalen. Dus laat men het achterwege.
De kleinere, makkelijke (of tot makkelijke items herleidde) zaken worden uitvoerig belicht, en daar zijn dan honderden meningen, blogs, opinies, tweets en debatten over te vinden.
Men kan in dit land uren vullen met waar ons taxgeld aan zou moeten besteed worden. Maar men legt nooit uit hoe de huidige taxatie precies werkt, en waarom die op het niveau ligt dat ze ligt. Men legt ook niet uit waarom er dan na bezuinigingen of het afstoten van bepaalde taken, nog steeds hetzelfde niveau wordt aangehouden.
Maar je vindt meteen 10 politici die komen getuigen over WAT er met dat geld zou moeten gebeuren.

De simpele duiven (en deze vinden we in letterlijk elke partij) kirren rustig verder, vanuit een fabriekshal die enkel dankzij hen enige nijver kan opleveren, of vanop een zangfeest waar men zich in frivole kledij tracht een traditie aan te meten.

Het is nu eenmaal makkelijker om met een vlag te zwaaien, een foto te nemen of naast fascisten op een selfie te prijken, dan daadwerkelijk een studie te maken van een probleem en daar een beleid op langere termijn voor uit te stippelen. Dat laatste wordt niet beloond ook, want dan ben je op de achtergrond bezig, dan ziet men je niet. En wie niet op TV komt, bestaat niet.
Roepen, dom doen, en met de ” juiste ” mensen op de foto staan haalt het meestal van het doordacht onderzoeken of op lange termijn te denken. We belonen het massaal. Vandaar dat ook BV’s (een speciaal soort simpele duiven) een mooie aanwinst zijn voor zulke partijen.

Hou dus rekening met meer simpele duiven, de volgende jaren zullen ze ons beleid maken, onze streken omvormen tot hun kleine, kortzichtige beeld.
Wie wordt er echt beter van?
Misschien de mensen die achter al deze tsunami van domheid zitten, de organisaties en systemen die wel langere termijn denken, en we nooit op TV zien.
Maar da’s te moeilijk om uit te leggen. Ik heb geen catchy one-liner.

kim0raku



Veel heeft te maken

Generation-X for the climate

De term “Generation-X”, ik heb altijd wel iets tegen gehad. Het hokje, die stempel, maar ik schijn er bij te horen zelf.
In theorie ben ik dus ‘laat’ op de kar gesprongen met internet gebruik, snap ik m’n smartphone niet echt, heb ik nog actief de laatste stuiptrekkingen van de new beat meegemaakt (al dan niet in rennersbroek) en loop ik als een kip zonder kop rond op zaken als een autosalon, wielerwedstrijden of naar overhypte films met concepten uit de jaren ’80.

Ik deel de gen-x dan zelf ook op in een “late” en een “vroege” helft, diegenen die effectief niet echt mee waren en krampachtig zich trachtten aan te passen, of diegenen zoals ik zelf die wel degelijk mee waren met vele zaken (mijn abonnement op een van de eerste internetprovider dat start met nummer 00033 kan daar een bewijs van zijn, … al zegt dat op zich ook niet veel). Ik stond nooit in Blanckenberge met een Amedee te zwaaien en heb nooit een autosalon bezocht, was een cord-cutter al in 2007 enz…

Ik voel me zeker dus geen vroege Gen-X’er, en heb nooit de drang gesnapt van vele van mijn leeftijdsgenoten, om je status continu te moeten verdedigen door het kopen van allerlei spulletjes,… of door om ter meest en verst op reis te gaan, en je voortuin als een perfect gazonnetje te hebben terwijl je blinkende auto steeds voor de deur moet geparkeerd staan met een Bobbejaanlandsticker erop vanachter.

Generatie nu.

De huidige generatie van rond de 15 jaar is op dat punt pakken beter bezig vind ik. Ze hebben ook echt meer middelen dan wij destijds. Onze rebellie of goede ideeën om de wereld te verbeteren, bleven meestal steken aan de schoolpoort of bij een prille politieke ambitie. Later waren er wel pogingen om via IRC een en ander te doen, maar gezien daar maar een klein deel van de bevolking op zat…. was ook dat geen success.
Hooguit gingen we met enkele mensen die we kenden van op café of school flyers uitdelen of een betoging meemaken die dan nul aandacht kreeg in eender welke media. Structuur was er niet echt.

Daar zit’m het grote verschil meteen: Generatie nu, leeft in een gouden tijd om acties op te zetten.
Van crowdfunding tot betoging, van bewustmaking tot boycotts … het gaat allemaal snel en meer ad hoc met veel meer impact en mensen.

Een one-pager website maken is in enkele minuten gepiept, een domeinnaam krijg je hier en daar zelfs gratis of voor minder dan de kostprijs van een broodje kaas en hele lijsten zitten afbellen hoeft ook al lang niet meer.

Ik ga niet beginnen met dat afgunstige ‘dat hadden wij allemaal niet in onzen tijd hoor’-verhaal dat je zo vaak hoort de klimaatzuurtjes (ik ben ze intussen zo beginnen noemen).
Wij hadden andere middelen, die in een andere tijd en een anders situatie ook konden leiden tot meer verandering, maar dan nog hingen we af van de grotere organisaties om zaken op te zetten (vakbonden, de staat zelf, de scholen, NGO’s, jeugdbewegingen …)

De informatie is ook enorm verbeterd, ik zal de open deur nog maar eens intrappen door te vermelden dat je met wat goede internet skills, lateraal lezen en een dosis verstand al heel ver komt, maar je kan ook makkelijk communiceren met gelijkgezinden, iets waar we tot zelfs midden jaren ’90 maar enkel konden van dromen.

Je hebt geheime chat apps (wickr.me , telegram, wire.com enz…) met kanalen vol uiteenlopende onderwerpen en doelen, je hebt fora, chats, online groeperingen, desnoods een heel Darkweb waar je contacten kan leggen… terwijl mensen in pakweg 1988 elkaar moesten zien te vinden door misschien toevallig op het zelfde concert te staan van een obscure muziekgroep en elkaar op die manier leerden kennen.

De mogelijkheden om te reizen, te communiceren, te leren en je te ontplooien zijn er zeker sterk op verbeterd, wat maakt dat onze tieners en kinderen beter geïnformeerd (maar ook gedesinformeerd) kunnen worden dan ooit tevoren.

De snelheid, maar ook de herdvochtigheid van vele media is dan ook toegenomen naarmate alle aandacht die je trekt elders aandacht weghaalt, … de stijd voor zendtijd is de strijd voor eyeballs en big data geworden. De strijd is tussen de consumer-koeien en de mensen die denken.

Mijn generatie zat als kind samen met de ouders naar hersenloze drek als “Hoger-Lager” te kijken en wist meestal niet beter. Je dagen waren ingedeeld, en je aandacht werd weggezogen door je school, retoriek en de staat.
We werden op school belogen, kregen het ene na het andere katholieke verhaal opgespeld (voor diegenen op katholieke scholen dan toch), of moesten onzin leren die ons uren aan een stuk bezig hield met blokfluit spelen of het overschrijven van zeer povere teksten. Van buiten leren, of straf schrijven was zo’n beetje de methode. Men noemt dat tegenwoordig ‘discipline’ maar het was vooral een schrikbewind van een systeem dat vooral haar greep niet wilde kwijt geraken, … dit systeem heeft zich aangepast en omgevormd tot een consumenten-kwekerij: twee vliegen in één klap.

Vandaag kan al deze enorme aantallen verloren tijd die mijn generatie moesten doorstaan (en als ik dat zo optel heb ik makkelijk 2 levensjaren verspeeld met complete rommel) , opgevuld worden met meer nuttige zaken.
Niet iedereen doet dat uiteraard, (er zijn er die graag Fortnite spelen in plaats van te lezen over ontdekkingsreizigers of leren coden, uiteraard).
Maar je hebt tenminste de keuze, en de mogelijkheid, zonder opgelegd te krijgen dat je bepaalde zaken uren aan een stuk moet proberen zonder meer, zonder tegenspraak, zonder omzien.

Dit gaf mijn generatie-“niX” vaak tijd om na te denken,… zonder smart phone, zonder afleiding, gewoon gezeten op een richel op de speelplaats en uren te praten en denken met mensen die je kende en ook alles beu waren,… maar bij voorbeeld wel interessante boeken lazen.

Jammer dat wij geen wereld hadden waarin we ons makkelijk konden organiseren, … toch niet vanuit de scholieren of burgers uit. Niet dat het onmogelijk was, maar een actie zoals spijbelen voor het klimaat, had to-taal onmogelijk geweest in pakweg 1986.
Dat is er allemaal wel vandaag…
En dat gaat gelukkig ook nooit meer weg. Onthoud dat goed. De info, de snelheid, te toegang, gaat niet meer weg gaan, al zullen oude systemen hun best blijven doen om het te verwateren, onder controle te houden of naar hun hand te zetten. Dat zien we ook opkomen.

Dus beste youth4climate mensen, wanneer u me tegenkomt op een of andere klimaatbetoging, denk dan niet : “daar, weer zo’n 40’er die vroeger nooit iets heeft gedaan voor de planeet en die nooit buiten kwam”
Maar denk dan: “Ze komen mee op straat, ze weten het… en wie weet wat heeft die mens ook ooit geprobeerd te veranderen.”
Werk samen, trek het meer open, want er zijn vele, vele mensen die mee willen doen. Op hun manier. Al is het maar om je auto thuis te laten, en op politici te stemmen die het plaatsen van enorme fabrieken met gigantische broeikasgast-uitstoot totaal geen probleem vinden, er zelfs niet bij stil willen staan omdat hùn ouder publiek vooral niks wil veranderd zien.
Da’s de kern van elk van die klimaatzuurtjes trouwens: ze willen vandaag, net als gisteren en net als morgen en volgende jaar, nog altijd met hun auto tot vlak voor de bakker kunnen rijden, een paar patéke’s kopen en weer naar huis gaan, alwaar ze ook voor de deur willen geparkeerd staan. Niemand mag daar aan raken. Da’s hun STATUS. En daar spelen allerlei politici op in.

Alle success aan de klimaatspijbelaars en alle anderen die nog opkomen tegen de vroege Gen-X’ers die vandaag hun auto gaan wassen, hun cruise-reis plannen en de HLN-app door-scrollen of het zoveelste flutartikel van doorbraak klakkeloos slikken zonder zelfs te weten dat je iets kan verifiëren zelf.
Laat zulke mensen maar… ze worden ouder, meer irrelevant naarmate de tijd verder maalt. Maar hun in-actie en vervuiling gaan jullie wel parten spelen.
Daarom moet je harder zijn dan de vorige generaties, daarom moet je je zelfs niet inlaten met hun halve toegiften of zogenaamde uitgestrekte hand. Hun uitgestrekte hand is niks meer waard dan hen tijd geven, meer ritjes naar de bakker, terwijl er elke dat meer bomen gekapt worden, fabrieken bijgeplaatst worden, auto’s in gebruik worden genomen en plastiek in de zee gedumpt wordt. Da’s een “globaal” probleem zeggen ze dan,… wat zo veel betekent als: “laat z’t in Afrika maar oplossen” terwijl de baby-boomer en gen-X’er nog even z’n autoradio op Qmusic zet om meet te gibberen met een of ander programma over niets.

Wees blij dat je alle mogelijkheden hebt om te communiceren en je te organiseren, maak er gebruik van. Jullie hebben meer steun dan je denk vermoed ik.

kim0raku