Dries en de drieste bank

Ik ben geen fan van Dries VL. een sujet dat zich bekend heeft gemaakt door smerige memes, zever, halve waarheden en felle uitspraken in de extreem-rechts/conservatieve sfeer te lanceren en met z’n club sportievelingen vaak opduikt om keet te schoppen (of vlaggen neer te halen van mensen met een andere ideologie).
Dit gezegd zijnde, vind ik het dus niet prettig om deze posterboy van extreem-rechts te moeten verdedigen, dat kan hij zelf doen, en waarschijnlijk beter dan mij omdat hij Vlaampjes’ spreekt.

Ik ben echter nogal een voorstander van financiële vrijheid. Waarbij in een ideale wereld, iedereen kan zaken doen, geld transfereren en sparen, zonder schrik te moeten hebben om gecensureerd te worden. Dan kom je al snel bij bitcoin terecht. Maar laat ons het hebben over de basisprincipes die hier op het spel staan. Los van de aandachtshoer die Dries zelf is, is het wel een teken aan de wand wanneer een bank mensen zou kunnen schrappen omwille van hun politieke mening. (niet bewezen tot nu toe trouwens, maar ik ga er van uit dat dit zo is, ik geef hem het voordeel van de twijfel).

Dries beweert dat de bank BNP Paribas (Fortis vroeger, u weet wel, de bank die met ons taxgeld werd “gered”) heb als klant heeft gedumpt, omwille van z’n politieke mening.

Een bank mag blijkbaar iemand als klant weigeren. Logisch op’t eerste zicht, een bank is een privé instelling en kan mensen bij twijfel of bij overtreden van hun regels buiten gooien.

Maar is een financiële dienst, waar je toch van af hangt als mens, niet iets dat we als een basis-voorziening kunnen bestempelen?
Iemand zonder water of elektriciteit zetten zouden we niet aanvaarden, maar ‘zonder bank’ wel?Wat als je de lijn doortrekt?

Kunnen misschien meerdere banken die in één groep zitten, of “zwarte lijsten” delen geen persoon kraken op deze manier? Wat als banken morgen iemand die ze niet kunnen uitstaan, om welke reden dan ook (en er zijn er in het geval van Dries nogal wat, zoals het dragen van bruine geklede schoenen onder een sport uniform om er maar één te noemen), volledig uit de financiële markt halen?
Met andere woorden, mag het uitmaken of u nu een fascist, conservatief, socialist, communist, of wat dan ook bent om niet meer te mogen deelnemen aan de economie? Of erger zelfs: je basis betalingen te kunnen uitvoeren?

Ik vind dat zelfs mensen die iets mispeuterd hebben, of mensen die bekend staan om schandalig gedrag toch het recht hebben op een bankrekening. Net zoals ze recht hebben op water, onderdak, elektriciteit en basis communicatie (en dat telt voor iedereen trouwens, niet alleen voor halfbakken nazi-types, meer evengoed voor de alleenstaande moeders, langdurig zieken of wie dan ook. Dat zijn basisbehoeften en daar vind ik dat je af blijft.
Er zijn andere middelen om te laten weten dat je mensen niet echt ok vindt.

De vraag is ook of het geen test is, een test over hoe ver men kan gaan met iemand waar toch niet al te veel volk om maalt, eens plat te leggen.
Met zulke test leer je dan al snel of de tijd rijp is om meer ‘sturing’ te geven en pariahs te creëren uit iedereen die niet mee loopt in de main stream.

De vraag is, wie is de volgende?
Een andere extreem-rechtse PR boy?
Ik zie het echter niet zo snel gebeuren tegen pakweg de CEO van Ineos, die toch wat meer op z’n kerfstok heeft dan Driesje. Ik zie het ook niet gebeuren tegen voor corruptie veroordeelde mensen zelfs.

Je kan er vragen bij stellen…
Jammer dat het met hem gebeurt, en dàt is nu net het slimme van deze zet: eenieder die zich hier vragen bij stelt (zoals ik) bevindt zich meestal in het anarchistische of toch eerder anti-corporation kamp. En dat zijn nu net de mensen die geen zier geven om Dries, en zwijgen, of het zelfs prettig vinden dat dit gebeurt.
Een ideale test-case dus.

Benieuwd wat het gevolg gaat zijn.

Een camera redde Julie niet

Voor de duidelijkheid: deze post gaat niet over de zeer betreurenswaardige, en wraakroepende zaak van de moord op Julie Van Espen. Mijn blogpost gaat over de achterliggende systemen, waar ik vele mensen die ook boos zijn over deze zaak, een gevaarlijk pleidooi zie maken voor meer camera’s.

Surveillance state

De initiële reflex na de moord op Julie was om meer veiligheid, vooral op afgelegen fietspaden, te creëren. Deze begrijpelijke roep om meer veiligheid, werd meteen bijgetreden door -hoe kan het ook anders- de burgemeester van Antwerpen. Hij maakte deze “veiligheid” meteen synoniem aan “meer camera’s”.
Handig uiteraard, want het past volledig in z’n politiek, … en mensen hebben het op zulke emotionele dagen niet eens door en lopen er mee achteraan. Wat begrijpelijk is, mijn eerste reactie was ook: “hang meer camera’s”.

Dat camera-netwerk zie ik zelf dagelijks uitbreiden in Antwerpen, om de haverklap zie ik de mensen van een beveiligingsfirma of gemeente personeel zaken voorbereiden, waarna er weer een “oog” bij komt om een straat in de gaten te houden.
Er is dus al een omvangrijk netwerk 1200 in Antwerpen, en een 3000 in heel Vlaanderen. Da’s een stevige investering. Iemand moet daar beter van worden.

Een camera-netwerk is er niet om mensen te beschermen. Da’s het verkoopspraatje dat overal in de grote steden wordt gebruikt. Een praatje dat maar tot op bepaalde hoogte klopt.

Julie werd niet gered door een camera. Het heeft hooguit enkele uren speurwerk vermeden voor de moord-onderzoekers en politie. Maar dan nog, het had z’n nut. Er kwam enkel maar lof over, hoewel het eerder ons demonstreert hoe krachtig dit middel is.
We zijn daar dan blij mee, zolang een stevig middel tegen iemand wordt gebruikt die we graag gepakt zien, is er niks mis (in dit geval pakte men een kompleet stuk uitschot dat een vrouw van een fiets trok en vermoordde).
Het wordt echter meer complex wanneer het “target” een gewone burger wordt. Een consument, … of een hele groep (aan computersystemen kan je opdrachten geven als “scan alle gezichten van iedereen die deze winkel binnen gaat”).

De koppeling tussen je bankdata, je e-id, de kruispuntdatabank, en je bewegingen op de openbare weg (of in hotels, restaurants, casino’s, bank automaten…) is makkelijk gemaakt.
We zijn misschien nog niet zo ver momenteel, maar we zijn dichtbij.

Ik zelf vind dat beangstigend, niet omdat ik een potentiële boef, verkrachter of moordenaar ben die liever niet gefilmd wordt terwijl hij in een struik op de loer ligt naar z’n volgend slachtoffer, maar omdat ik een burger ben die graag in een maatschappij leeft, en niet in een gigantische Truman Show achtige gevangenis.

Er staan intussen meer camera’s gericht om de “vrije” mensen in’t oog te houden, te scannen en hun bewegingen te analyseren, dan dat er camera’s op de gevangenen in een gevangenis staan. (logisch op zich, wanneer je denkt vanuit de surveillance-staat).

Surveillance capitalism

Eens het camera netwerk volledige dekking heeft gaan de poppen echt aan het dansen. Over onze steden (niet enkel Antwerpen zal zo worden, Brussel en andere steden zoals Mechelen zijn aardig op weg) zal dan een bewakingsgordijn hangen.
“Lekker veilig” denk men dan. Maar is dat wel zo?
De data wordt 100% zeker ergens samengebracht. Wanneer er zo veel nuttige data is van mensen hun gedrag, bewegingen, en wanneer je dat nog eens kan koppelen aan hun financiële gedrag (want ook daar is de surveillance ook verregaand uitgebouwd) heb je een schat aan informatie waarmee je mensen kan beginnen “sturen”.

Een simpel spelletje als Pokemon-Go was in feite een experiment om te zien hoeveel ‘foot-traffic’ men kon genereren in bepaalde winkelstraten (winkels betaalden hier ook voor!).
In Vancouver is men intussen een hele ‘smart city’ aan’t bouwen, een stuk terrein waar Alphabet, Google dus, z’n zin kan doen.
Ik denk dat dat de richting is die we uit gaan: privé steden. Of de feodale staten van weleer heruitvinden in een soort gestuurde steden.

Het is misschien goed om weten dat we dit nog kunnen kiezen of tegenhouden … in Europa is het nog zo ver niet, maar er is niet veel tijd.
Wil je in dit soort maatschappij terecht komen of niet (het is een keuze).

De camera’s die nu als held worden binnengehaald omdat ze een moordverdachte konden opsporen in enkele minuten, kunnen ook in handen vallen van een regime dat nog minder in zit met de burger dan het huidige.

Een sterk werktuig als een camera netwerk, kan ook beletten dat je laat ons zeggen, een schunnige grafiti op de muur van een bedrijf spuit.
Het zal hier en daar ook mensen als sluikstorters of drugdealers ontraden om op bepaalde plekken open en bloot hun ding te doen. Maar verdwijnen deze problemen dan? Of verplaatsen ze zich naar waar het minder opvalt, of naar de paar plekken waar geen camera hangt?
De vraag kan zelfs gesteld worden of we deze “minder frisse plaatsen” niet nodig hebben in de maatschappij om erger te voorkomen.

Ik zie het somber in om een camera netwerk synoniem te stellen met veiligheid. Het is als zelf een onweer creëren, en daar dan in gaan staan met een paraplu, om dan neergebliksemd te worden.

Wanneer er enkel data-capturing gebeurt, met databanken die slecht beveiligd worden en camera’s die elke stap die je zet in’t oog houden, kom je in een puur repressieve maatschappij terecht.

De man die iemand anders overvalt in een metro station, kan dan misschien wel snel gevat worden,… maar het slachtoffer is daar weinig mee.
De onderliggende oorzaken van deze geweldplegingen, zij het drugs, armoede, gebrek aan opvang, gebrek aan psychische zorg of wat-dan-ook, daar is steeds minder geld voor, want mensen worden een data-entry in een databank, een consumenten-koe die enkel moet grazen (kopen) en af en toe zich mag vergapen aan een voorbijrijdende trein.

De middelen worden van voorkomend naar data-surveillance geswitched.
Waardoor je heel je repressieve systeem (wat een staat is verworden tot nu toe) enkel nog meer macht geeft.
De mensen die er tegen willen ageren, protesteren of echte actie voeren krijgen het meteen ook veel moeilijker om zich te organiseren. (tracht maar eens een spontane demonstrate te houden ergens in de stad).

Welk regime?

In ons huidige systeem kan dit allemaal nog door de beugel. We gaan winkelen, we gaan naar de school ons kind ophalen en overal volgt een camera ons. We doen niets mis, er is niets aan de hand.
Tot je naar de winkel gaat en men wil weten wat je koopt. Tot je een kandidaat bent voor een iets te lastige oppositie-partij, en men wil weten waar je in’t weekend zoal uithangt, of met wie je praat.

Het is een kwestie van tijd, voor het tegen de mensen wordt gebruikt.
Het overzicht, de toelating om deze beelden en data te gebruiken, zal in’t begin wel goed verlopen (anders krijg je deze middelen niet verkocht aan de bevolking).

De toekomst is echter onzeker, eens je als “vrije mens” terecht komt in een regime dat op deze tools kan rekenen om haar macht te laten gelden en uit te breiden, ben je gevangen.
Onderliggend gaan zulke regimes er net baat bij hebben om de oorzaken te laten verder ontsporen. Het versterkt hun macht. Daarom misschien dat straathoekwerk, opvang, zorg allemaal besparingen te verwerken krijgt.)

Ik vertrouw dit regime al niet, maar ik vertrouw staatsregimes in theorie al zeker niet met een machtig wapen als een volledige camera dekking van het land.
En ja, om de zoveel tijd zal men wel een absoluut geboefte op kunnen pakken, en dit breed in de media uitspelen. Maar dat weegt nog steeds niet op tegen de goelag die we voor onszelf aan’t bouwen zijn, en waar we als taxkoeien enkel dienen om te zwijgen en te consumeren.

De onverlaat die vroeger op een muur een slogan spoot tegen de regering wordt een vijand. De mensen die door hun rioolkrant haar website scrollen om daarna goedkope kleren te gaan kopen in de winkel die ze al 50 keer in een reclame hebben gezien, worden ‘de vrienden’.

Willen we echt zulk systeem? Waar we nul ruggengraat mogen hebben? Waar we niets meer worden dan data? We gaan er ons ook niet veiliger om voelen denk ik.
Een wereld waarin alle beweging en privacy puur een databank-entry wordt en verhandeld wordt op de achtergrond is niet echt rooskleurig. Het is daar dat mensen als BDW naar toe willen uiteraard, het geeft vooral hun regime, hun kliek meer veiligheid. Wereldwijd zijn de 0,1% daar waarschijnlijk ook nogal fan van.

Voor diegenen die niet geloven dat deze data als koopwaar wordt gebruikt: wanneer u een website bezoekt gebeurt dit al… wanneer u een fysieke winkel bezoekt OOK.

Wanneer u over een verlaten stuk weg fiets, door een verloederde buurt (die enkel voor “events” eventjes wordt bevolkt en verder volledige verkommerd wordt). Voel je je dan veiliger wanneer er een camera hangt?
Ben je daar iets mee wanner je je laatste adem uitblaast en verderop een camera alles filmt wanner je vermoord wordt door iemand die eigenlijk had moeten in een cel zitten?

Of hadden andere investeringen in justitie, opvang, zorg, lokale werking een betere investering geweest?

Intussen gaan de camera’s “slimmer” worden, en weldra gaan er A.I systemen op draaien om de data die ze massaal binnenkrijgen te verwerken en “ten gelde” te maken.
U kiest zelf in welke maatschappij u wilt leven natuurlijk.

Ik zelf leef liever in een maatschappij waar iemand vrij kan van A naar B fietsen zonder lastig gevallen te worden of erger.
Dat in de eerste plaats.
Een camera is een symptoom van veel meer. Het is ook makkelijker en “brengt meer op” dan bij voorbeeld in te zetten in sociale werking die af en toe de echt rotste appels ‘er uit haalt’ en desnoods uit de maatschappij houdt.
Follow the money.


De 17 provinciën van Bart De Wever

Of: Hoe we op weg zijn naar een nieuwe verenigde 17 provinciën onder leiding van enkele élitaristen.

Stilaan zien we een opperlaag vormen in de Vlaamse politiek. Een klein groepje politici en hun gerelateerde steunpilaren die alles in handen hebben, en de macht hebben om de richting te bepalen.
De nummer één hier bij is Bart De Wever, met enkele oudgedienden uit OpenVLD en CdenV als tweede viool.

De richting die het uit gaat is geenszins duidelijk. De partij N-VA, en naar mijn mening een éénmanspartij nog steeds, blaast op vele vlakken warm en koud. Da’s op zich een beproefde tactiek. Bart is een strateeg, iemand die de lessen van de keizers uit het Romeinse rijk indachtig is, en op langere termijn denkt (wat hem meteen stappen voor geeft op vele van z’n collega’s).
Deze onduidelijkheid speelt in z’n kaart, aangezien hij de luxe heeft om een enorme schare blinde volgers te hebben, die nauwelijks merken dat hij van richting verandert, de taal een beetje aanpast, of enkele hete hangijzers gewoon straal negeert.

De echte richting die het uit gaat, als een goede schaakmeester, laat hij voor de grote massa in het ongewisse. Met beloftes rond strooien is z’n partij erg ver geraakt. Maar de echte resultaten, los van de cherry-picked statistiekjes, zijn pover…
Over een stevige begroting in evenwicht wil hij het liever niet hebben, iets wat hij niet waarmaakte, mede dankzij een blunderende Van Overtveldt en een hele boel misrekeningen … en dat tijdens een nooit geziene bull-market op de beurs!
Een steviger migratiebeleid (waar los van roeptoeter Francken z’n tweets niet veel van in huis kwam) was ook een van de beloften, maar ook de economische zijde, waar we allemaal zouden moeten mee betalen aan de crisis en dan vooruitgang zouden maken. We zien echter dat een enorme waslijst aan elitaire mensen deze “iedereen betaalt” niet mee hoeven te doen. De lagere middenklasse, de armen, langdurig zieken, gepensionneerden betalen het gelag op een of andere manier. Meestal heel onrechtstreeks via alsmaar slechtere, duurdere dienstverlening.

Vlag van de 17 provinciën


Onafhankelijkheid als opwarmer


Een van de meest frappante beloften, vooral gemaakt naar de zichzelf “rechts” noemende achterban, is dat Vlaanderen-met-meer-autonomie. We hebben hier voor al vele benamingen gehoord: autonomie, onafhankelijkheid, confederaal, zelfsturend, afgesplitst, enz….
De partij blaast ook hier met opzet warm en koud tegelijk, aan de ene kant om de èchte volksnationalisten (een zware minderheid) tevreden te houden, en anderzijds om de kortzichtig rechtsdenkenden die vooral sneller meer geld willen ook iets te schenken (voor deze groep wordt de onafhankelijkheid een soort van ver van m’n bed show, die gerust nog wat kan wachten tot de zakken goed gevuld zijn).

De aap zal ooit uit de mouw moeten komen, want in de achtergrond zien we iets heel anders gebeuren dan een voorbereiding op een “onafhankelijk” Vlaanderen. Naar mijn mening is Bart, als lange-termijn denker, bezig aan een heel andere oplossing: het laten heropleven van de 17 provinciën van weleer.

De tekenen en aanwijzingen zijn legio: de wetten in Nederland en Vlaanderen (niet Brussel en Wallonië) worden meer en meer op elkaar afgestemd. De Nederlandse elite en hun investeerders zijn ook massaal posities aan’t innemen in Vlaanderen, en het is duidelijk aan de vele contacten die af en toe in de pers opduiken dat dit een kleine kliek is die elkaar maar al ge goed kennen. Heel de haven van Antwerpen zit inmiddels vol Nederlandse firma’s.

Maar het meest opvallende bewegingen van de schaakpionnen kan je zien bij de petro-chemie en vervuilende bedrijven. Meer en meer gaan bedrijven die de Rijn in debiet zien dalen, en de as Rotterdam-Antwerpen als een tweede Rührgebied willen inpalmen, ook praten met Bart en z’n aanhangers.

In dit zelfde 17 provinciën idee, past ook de nadruk die men opeens tracht te leggen op “identiteit”. … Want in de theorie van de elitarist (verwart Bart niet met een nationalist!) kan je Vlamingen en Nederlanders die toch cultureel verschillend zijn, in een tien tot dertig jaar tijd wel tot één volk laten maken, puur om de industriëlen en de grote adelijke investeerdersfamilies te dienen.

Ik geloof niet dat Bart een onafhankelijk Vlaanderen wil, maar een nieuw Groot-Nederland. Waarbij Vlaanderen enkele provincies en een deel van zelfbestuur zal hebben, maar waar er maar één ding echt zal tellen: economische efficiëntie onder een vlag van fake nationalisme en volksmennerij.

Eens je z’n politiek vanuit dat standpunt bekijkt, zie je alle pionnen schuiven in de richting.
De meest verontrustende trend hierin, is het uitverkopen van onze steden aan plat toerisme, waar ook een idee achter schuilt. Wanneer je een stad als Gent of Antwerpen meer en meer openstelt voor Nederlandse toeristen (op de Meir of Wilde zee moet je al zwaar gaan zoeken op een zaterdag om mensen te vinden met een Antwerps accent) maak je deze streek ook een meer plausibel iets.

Ons media-landschap, de plaatsing van bepaalde hoofdkantoren van bedrijven, de havens, de industrie-connecties, de wetten die aangepast worden,… wijzen allemaal in deze zelfde richting. Zo kan men ooit (pakweg ergens in 2026 zeggen: “Ach kijk, we zijn toch niet zo verschillend; we spreken dezelfde taal en hebben bijna dezelfde wetten, laat ons samengaan”. Waarna de media en de PR van de partijen de rest doen (het vraagt wat coördinatie maar de financiële beloning voor de topbedrijven en het grootkapitaal is er wel degelijk).

Niemand zit in met eigenheid, of volk, maar enkel met geld.
Bedenk u dat, beste Vlaamsgezinde, wanneer u nog’s met een vlaggetje staat te zwaaien…. uw land zal nooit zijn, want u bent al uitverkocht.
Het verste dat u ooit zal geraken is een Groot Nederland, waar u dan mag gaan bedelen voor een job bij de eigenlijke geldschieters die aan de oorsprong lagen van alle grote investeringen, onze nationale bank heeft er zelfs haar bestaan aan te danken.