Covid rant

Even een rant.
[ik ben geen viroloog, dokter, of “influencer” – onderzoek alles zelf, bescherm u zelf]


Al een jaar riskeer ik het virus te krijgen. Omdat ik om allerlei redenen niet anders kan. Ik kom in contact met onnozelaars (niet enkel op twitter, maar IRL) met mensen die weigeren een masker te dragen, met mensen die er lacherig over doen, zelfs een paar die trots als
stoere Vlaamse coureurs komen zeggen hoe ze de regels hebben omzeild om toch in een rode zone te kunnen gaaf fietsen, en dan achteloos in’t rond niezen en zeggen dat ze niks hebben.
Ik zie nauwelijks mensen, om dat ene “risky” moment na, waar ik in één jaar tijd eens een handvol mensen van nabij heb gezien.
Niks van vat deze maatregelen die we al een dik jaar krijgen opgelegd door politici die nooit verder zijn geraakt dan hun duffe verjiezingsbullsh/tslogans hehalen, gaat echt het virus tegenhouden. Aan een raam zitten, helpt niet wanneer je daarna dezelfde deur, paal en klink aanraakt dan die 1000 anderen. En bij die 1000 anderen zitten er 10 die nooit hun handen wassen, en nog eens 10 die besmet zijn maar niks voelen.
Niks van wat men oplegt heeft echte waarde omdat met niet echt tegen het virus vecht, maar tegen de mensen.
Men wil controle, of toch de illusie daarvan.
Want daar draait het echt om: reserveren om naar een IKEA kast te mogen gaan kijken, reserveren om een klein pakje friet met mayonaise te mogen kopen, maar ook reservaties graag voor om het even wat. Ook als die reservaties enkel maar in theorie worden beslist, en in de praktijk een krabbel op een papier gaan zijn.

Wanneer men het mensen had gemaakt, en wèl puur het virus had willen indijken, had men volle trams niet toegelaten, had men verteld dat de meeste kans op besmettingen gebeurt in supermarkten (mensen wassen hun handen niet voor ze binnengaan, de bussen met hand gels die je soms half en half gebruikt aan de ingang zijn meestal leeg, en als je ze al kan gebruiken, wrijven de helft van de mensen haastige een paar druppels over hun handen, waarmee het virus niet weg is.
Daarna raken ze alles aan: tomaten, komkommers, een pak melk, een fles cola, … er is geen toezicht, je kan in principe alles aanraken en terugzetten, zonder meer.

Wanneer je een virus echt zou willen tegenhouden, zou je ook steviger om gaan met het openbaar vervoer. Het is ten slotte openbaar, elke zwerver, student, pendelaar, verveelde shopper en zieke persoon kan opstappen. Aan de tram- en bushaltes is er al maanden geen controle meer (de laatste keer dat iemand zonder masker zag aangesproken worden was in April 2020).
De maskerplicht is ook een lachterje, mensen roken, dragen hun masker om hun pols en wanneer er politie zou komen (zeer kleine kans) gaat het masker snel op.
Wanneer je een opmerking maakt, krijg je gescheld of agressie te verduren.
“Wie denk je wel dat je bent? Ik moet niks!” is dan meestal het antwoord, van de bierbuikmensen, het ongedierte en de wandelende kakkerlakken met hun wijdbeense stoere houding. De straat is nu van hen. Met het blikje in de hand, …
Daarna stappen ze op een tram, dragen geen mondmasker want ‘ik ben aan’t drinken’.

Stadswachten in Antwerpen, zijn ook zeer, zeer zeldzaam geworden. Waarschijnlijk staan er wel ooit ergens, de laatste die ik zag, een duo van rokende mensen, stonden ergens een aantal weken terug aan de uitgang van de metro te lachen en roken; met hun pofferige dikke purperen jassen. Om gespierd te lijken misschien. Hun slecht gebit en wankele houding, verried echter dat ze eigenlijk pro forma hun ronde deden, maar dat er verder niets te verwachten viel buiten het incasseren van verdoken subsidies (ook wel wedde genoemd).

Een virus hou je niet tegen met flauwekul. Mensen die staan aan te schuiven wijsmaken dat ze veilig zijn, mensen wijsmaken dat ze wanneer ze buiten komen zeker hun masker moeten dragen… waarna ze met 20 bij elkaar op een tram, bij de fast-food keten of in een krantenwinkel zonder verluchting bij elkaar staan.

Ik ben geen dokter, geen expect, geen viroloog of medische knobbel uiteraard. Ik weet echter wel dat het immuunsysteem van iedereen aangetast kan worden.
Misschien hebben de mensen, zoals ik, die elke week opnieuw met de opzettelijke in-je-gezicht hoestende klootzakken te maken krijgen, wel een zekere resistentie opgebouwd.

Ik hoop het in ieder geval, want ik heb schrik.
En het land waar ik 60% tax aan betaal, beschermt me niet, in tegendeel.
Ze staan op TV elkaar wat af te zeiken, staan hun carrière uit te stippelen, terwijl ze eigenlijk in een gevangenis thuishoren.
Om iedereen bezig te houden, verzinnen ze de ene regel na de andere, en na een jaar regels volgen. Zien we enkel golf na golf over ons heen komen.

Aan wie ligt het?
De natuur.
En misschien moet die natuur eens korte metten maken met het meest hardnekkige virus van al.

kim0raku