Werkloze, pas u aan (en sla terug)!

“Ik blijf nog even werkloos denk ik, tot ik echt een goeie job vind, want anders verdien ik niet genoeg.” 
Dat hoorde ik laatst een werkloze zeggen.  Het bleef, terwijl ik zelf net eender welke job had aangenomen, rondspoken in mijn hoofd.  Is het dat waard? Langer wachten? Langer doppen?  Neen! En ik leg uit waarom.

Zelf was ik ook ooit het principe toegedaan dat je maar beter langer kon rondzoeken, op zoek naar de ideale job, in plaats van het eerste beste baantje aan te nemen.  Maar ik zeg u, in het huidige Europa, waar we allen onder leiding van Duitsland, steeds flexibelere (lees: ondoenbaar voor je gezin) lager betaalde job moeten doen, is dat ondoenbaar.

De ideale job

Dat soort job, waar de afwachtende job zoeker op hoopt, bestaat eenvoudig weg niet meer! Dat is de harde, bittere realiteit in ons land momenteel. Die jobs zijn ofwel uitbesteed (anders had men de werkloze waarschijnlijk in dienst gehouden niet?) of verder uitgehold, opgedeeld en vervormd tot betekenisloze jobs die onderbetaald worden.

De werkloze kan maar beter de “DeCroo-val” voor blijven zeg ik. Die regeling is een asociale maatregel, uitgevonden door de “sociaal-liberale” OpenVLD, waarbij men de werkloosheidsuitkeringen sneller in tijd doet dalen, maar tegelijk geen maatregelen neemt om de arbeidsmarkt te verbeteren.   

Men jaagt met andere woorden, werklozen alsmaar sneller financieel in een hopeloze situatie waarbij ze om-het-even welke job moeten aannemen (lees: laagbetaald en lekker winstgevend voor de miljonairsvrienden van Alexander en Co).


De grootste fout die je dan als werkloze kan maken in België is door te blijven zoeken en trachten je ‘oude’ levensstandaard te behouden. De kans is zeer klein dat je dat zal kunnen waarmaken (we zitten niet meer in de jaren ’80).

Pas je aan, en nek hen met je eigen consumptie.

Daarom raad ik werklozen aan om de kosten drastisch naar beneden te halen, àlle overbodige ballast overboord te smijten en minimalistisch te gaan leven, in combinatie met eender welke (meestal laagbetaalde) job.  

Op deze manier ga je het systeem op twee fronten tegelijk te lijf:
– Aan de ene kant ontsnap je aan de werkloosheids-administratie (die niet langer alle doen en laten controlleert) terwijl je ook nog geld verdient. Want momenteel zitten we in ons land nog in een situatie waar er minimumlonen en akkoorden zijn (niet lang meer vrees ik, maar ok). Profiteer hier van, voor het te laat is… 
Wie te lang wacht op de ideale job, zal er niet alleen geen vinden omdat ze niet meer bestaan, maar vooral in een situatie terecht komen waarbij men nòg lagere lonen en nog slechtere statuten zal uitvinden om mensen als halve slaven te laten werken. Tegelijk weiger je systematisch alle jobs waarbij men je niet naar je werk en kunnen betaalt binnen je eigen sector.

– Het tweede front is de consumptie. De werkloze die mijn raad opvolgt, stapt mee in het spelletje armworstelen dat er nu aan de gang is tussen ‘het plebs’ en ‘het grootkapitaal’.
Wanneer we met z’n allen braaf de lagere jobs aannemen, maar volledig stoppen met alle extra’s te consumeren, valt het systeem vanzelf (en snel) in elkaar.  Heel concreet: gooi die belgacom of telenet TV buiten, gooi je domme (met leugens gevulde) magazines eruit, tracht een zo goedkoop mogelijk alternatief te vinden voor je abonnementen, verzekeringen, banken, voeding, gebruik geen krediet (en al zeker geen kredietkaarten), neem het minimale, neem hetgeen ‘hun’ economie niets of nauwelijks iets oplevert.  


Wanneer je, zoals ik, uit de ICT wereld stapt, ga dan desnoods afwassen in een taverne. Of ga in een kledingzaak werken, ga de straten vegen, repareer fietsen.  Tegelijkertijd gooi je je auto eruit (bye-bye verzekeringen, dure benzine, reparatiekosten….), gooi zelfs je onhebbelijke gewoontes er uit om cola te drinken of naar een lokale piza tent te gaan…  Bestraf de economie die jou heeft uitgespuwd!

Geef niet toe

Daarvoor moet je uiteraard wel enkele regels respecteren. Wanneer een werkgever je een job aanbiedt in je eigen branche (bij mij dus de ICT), dan moet je voet bij stuk houden en je loon-naar-werken eisen.
Geeft men dit niet, dan zoek je buiten deze branche iets dat je nog net past. Op deze manier blijft er een tekort… want het is door mensen die toch maar ja knikken op eender welk loon, dat zulk uitbuitingssysteem blijft draaien.
Wanneer ik dan toch niet voldoende màg verdienen om MIJN job te doen, dan zal ik wel iets anders doen dat dichter bij huis is, of makkelijker is, of even weinig betaalt maar leuker is.  
Stel je eisen, wijk er niet van af, … en anders moet je je aanpassen.

Mijn raad is misschien op het eerste zicht hetzelfde dan plat op de buik gaan, maar dat is het allerminst; door kei hard terug te slaan kan je zelf gelukkiger en met minder stress leven, en tegelijk je economie op de knieën dwingen.  

Indien meer mensen die zouden doen als werkloze, zouden er sneller èchte oplossingen komen vanuit de politiek ook denk ik, want nu kijkt men de kat uit de boom terwijl er massaal veel mensen in de armoede terecht komen en geen kant op kunnen.
Deze mensen zijn veelal werkloos geworden (mede dankzij mijn MAD-e (mutual asured destruction economie) toepassing, … en ik raad hen aan hetzelfde te doen met het systeem dat hen niet heeft beschermd, gerespecteerd of onderhouden. 

Zoeken

Als eindconclusie kan ik stellen dat ik er gelukkig van word om niet meer in de file te hoeven staan, geen broodjes meer te eten ‘s middags en een laag loon te krijgen voor een easy job. 
Terwijl er 4-5 werkgevers zijn die me evenzeer hadden kunnen aanwerven voor een zeer aanvaardbaar loon in de ICT. Maar ze kozen er voor het onderste uit de kan te halen.
Ik hoop dat ze nog lang naar een kandidaat hebben gezocht voor hun openstaande vacature,… 

Intussen leef ik rustig verder, kom ik net rond, … en consumeer ik niet meer bij diegenen die me hebben weggeworpen uit hun economie.  Met plezier, ik doe hetzelfde met jullie producten en diensten.

Intussen heb ik niet zitten wachten, zoekend op de ideale job, om dan binnen x-aantal maanden tot de conclusie te komen dat ik tòch maar iets anders zal moeten verzinnen.

Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

De run-to-the-hills economie

Een bedrijf bezuinigt deze dagen dat het een lieve lust is, zelfs mensen die er op lange termijn voor zorgen dat er kosten kunnen bespaard worden, worden nog voor hun project ten einde loopt, op straat gegooid als waren ze afval.  De staat doet hetzelfde, beknibbelen waar het kan (of niet kan) en dan vooral de begroting in evenwicht houden, ten koste van de dienstverlening en de koopkracht.  

Wat doe je als werknemer in een economie die steeds verder wegzakt in een vicieuse cirkel van besparingen en dalende koopkracht?  Juist ja: rennen, rennen naar veiliger oorden.  
Ik noem dit de run-to-the-hills economie.
Het zit namelijk zo, dat ik de komende jaren vergelijk met een aankomende overstroming. De toenemende ongerustheid (voorin in Duitsland) over de koopkracht en de productie zal de komende jaren een verregaande invloed hebben over hoe grote bedrijven aankijken tegen efficiëntie (een ander woord voor hebzucht).  Men wil met steeds minder mensen, steeds meer doen,… en de rest van de mensen mag zonder koopkracht achterblijven in een sociaal systeem dat puur is afgestemd op de rijken of diegenen die op de bodem zitten.
De mensen die voorheen gewoon werk hadden (middenklasse wil ik ze niet meteen noemen, maar laat ons ze koopkrachtigen noemen) vallen stilaan in een systeem waar je of te wel deel uitmaakt van de leegzuigkracht van de grote bedrijven, of van de staat zelf die dit bekrachtigd.  De rest zijn zelfstandigen, bedienden en arbeiders met een onzekere toekomst, in vaak zeer onzekere werkomstandigheden.
Je kan dus maar beter naar veiligere oorden verkasten.  Een voorbeeld hiervan is het opklimmen in de organisiatie van een grote firma, of het switchen van job tussen de privé en de “softe” sector.  Je kan je alleen maar veilig stellen door hoog en droog te zitten… als ambtenaar, of manager in een grote firma. 
Al de rest ziet stilaan het zwaard van Damocles boven zijn of haar hoofd hangen… het zwaard dat neervalt wanneer er meer winst moet gemaakt worden, meer bezuinigd of meer aandeelhouders tevreden moeten gehouden worden.  Je prestaties tellen eigenlijk niet meer mee, dus kan je maar beter naar de berg rennen en wachten tot de overstroming de rest meesleurt onder je.
Voor diegen en die zich nog uit de naad werken om net niet toe te komen heb ik dus de volgende tips:
Allereerst: bezuinig zelf.  Zorg ervoor dat je de economie “terugpakt” door een MAD (mutual assured destruction) toe te passen.  
Wanneer een staat en bedrijfsleven jou niets meer gunt inzake levenskwaliteit (files, dure woonst, dalende koopkracht, gemiste loonsopslag, hogere belastingsdruk….) dan kan je er voor zorgen dat je hen opzadelt met een onoplosbare patstelling: zèlf je koopkracht beperken.
Dit kan door te besparen (net zoals de bedrijven en de staat doet).  Je gaat bijvoorbeeld niet meer naar een dure supermarkt, maar een lokale markt of buitenlandse groentenwinkel. Of je gaat met enkele mensen samen over de grens goedkoper winkelen.
Op deze manier gun je de andere lokale economie niets meer, en gaan daar ook weer de regels van de “efficiëntie” spelen, met meer afdankingen en aanpassingen tot gevolg. 
Hiermee ‘fop’ je jezelf uiteraard op lange termijn, want zogenaamd is de lokale economie verbonden met jou.
(De kassierster die wordt ontslagen omdat er opeens minder volk in de lokale supermarkt komt kopen, kan op haar beurt zich misschien geen vakantie meer veroorloven via een reisburo in jouw stad…)
Hier moet je niet op letten, de MAD tactiek bestaat er net in om een wapen te gebruiken waar iedereen zeker door neer gaat. Men wil dit niet zien gebeuren, geloof me.  De bevolking tegen hun eigen economie laten opkomen is not-done. 
Tegelijk combineer je deze MAD tactiek met jezelf veilig zetten op een hoge berg… en ziedaar: een prachtvoorbeeld van een staatsapparaat en een maatschappij die haar eigen democratie en kapitalisme tegen zich ziet gebruikt worden. 
Want wanner Jan met de Pet bij een staatsinstelling werkt waar hij vast benoemd is (of in de hogere regionen van de grote bedrijven) en tegelijk zijn inkopen doet in Nederlandse webwinkels en buitenlandse groentenwinkels, heeft een vernietigend effect op deze economie. En zo hoort het ook. Wanneer men de normale werkende mesnen geen normale levenkwaliteit gunt, overbelast en over-stressed, kan men alleen maar een giftige tegenreactie verwachten.
Dus: run to the hills, zoek een veilige, zekere job en pak de economie terug waar je maar kan.  


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

Papierwerk

Je kan je niet echt inleven in een job, functie of bedrijf tot je er werkt. Zo’n drie dagen nadat de vriendelijke gezichten je welkom heetten en wijzen waar de suikerklontjes staan (altijd rechts van de fucking ijskast trouwens, da’s OVERAL zo) begint er een gevoel aan je te knagen. De kleine stiltes tussen wat je baas je vertelt beginnen op te vallen, de meer en meer geforceerde aanmaningen om dingen die vanzelfsprekend zijn voor de werknemers ook meteen over te nemen. Je begint dan te twijfelen over het hoe en waarom van bepaalde zaken.

Ik weet niet vanzelf waar er een document (dat overigens centraal beschikbaar zou moeten zijn) verstopt is in een door een ex-werknemer aangemaakte chaotische mappenstructuur, gecreëer in de overtuiging dat de logica ervan perfect zit (wat ze meestal niet is).
Na de eerste weken op deze job heb ik sterk het gevoel dat ik een veredelde secretaresse ben, in een KMO die zelfs geen geld heeft om een nieuwe doos balpennen aan te schaffen.
Ik tracht de taken uit te voeren maar eigenlijk interesseert het met geen halve fuck, … je zit daar neer, en je werkt aan iets dat veel te traag gaat omdat zowat elk middel om het vooruit te laten gaan ontbreekt.

Ik heb het nooit gesnapt, waarom wil een zaak per sé blijven bestaan? Wanneer je geen kosten wil maken, geen investeringen wil of kunt doen, en vooral geen middelen hebt… doe dan gewoon je boeken binnen en ga iets anders doen. Waarom pijnigen bedrijfsleiders van kmo’s zichzelf door verder te ploeteren in komplete modder?
Mijn ouders hebben destijds een winkel gehad, en na een paar maanden was het duidelijk dat de vooropgestelde planning minstens 3 jaar langer zou duren om te bereiken dan voozien. Een week later deden ze aan ‘damage control’ en gooiden ze alles dicht om daarna de nasleep op te lossen.
Blijkbaar ontbreekt het bij vele bedrijven aan de ballen om hetzelfde te doen. Ze gaan tegen beter weten in gewoon door met geld wegsmijten en mensen zoals ik tewerkstellen in een soort clownsjob waar je toch alleen maar uren zit te kloppen of waar alles waar je voor werkt teniet wordt gedaan door een gebrek aan middelen.

Nu ja, ik heb nu werk, ik màg niet klagen zogezegd. Maar dat neemt niet weg dat ik nu makkelijker naar een nieuwe job kan zoeken. Ik heb dan wel minder tijd, maar men werft liever iemand aan met een vaste job dan een dopper,… vandaar.

En dan schrikken ze er van dat er veel jobhoppers zijn.
We zien wel weer wat de komende week brengt.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

Kleintjes…

Dus ik werk nu bij een KMO. De naam en de branche doet er niet echt toe, feit is wel dat ze opeens snel en veel volk nodig hadden en dat ik één van de uitverkoren mensen was om daar te beginnen.
De KMO’s zijn wel helemaal niet mijn ding normaal gezien. Samen met de naaste collega’s eten ‘s middags (en naar hun gesmek luisteren) is niet echt aan mij besteed. Een MP3 speler in je oor hebben de ganse dag is ook quasi niet te doen, dus houden we het maar op occasioneel even buiten gaan staan om de zenuwen de baas te kunnen.
KMO’s hebben ook een chronisch gebrek aan infrastructuur,… een deftige internetverbinding of performante servers moet je niet echt verwachten,… toch is het sympathiek. Het lukt allemaal wel met de middelen die voorhande zijn, en we verdienen er allemaal onze boterham mee.

Allereerst wilde ze een soort korting krijgen omdat ik werkloos was, maar blijkbaar is dat niet zo simpel. Er blijken tonnen geld weggegeven te worden door de staat (ocmw, jobkorting…) maar voor een werkgever die werklozen aanwerft is er blijkbaar niets extra.
Nu ja, voor mij is’t prima. Ik heb nu een voltijdse baan en kan tenminste me beginnen bewijzen en proberen uit het slop te geraken van de voorbije maanden.

Wat meteen opviel is de totale ommekeer in mensen hun mentaliteit tegenover mij. Sommige mensen praten opeeens terug, anderen zijn blij voor me, en nog anderen zijn zelfs geïnteresseerd in wat ik doe. Tot een paar weken terug was het helemaal anders, ik voelde me zelfs geïsoleerd.

Maar ok,… we zien wel.

Af en toe een update moet lukken 🙂


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

Oktober budgetmaand

HEt is al een tijd geleden dat ik mijn blog een update heb gegeven, een dikke vijftien dagen geleden werd ik echter gecontacteerd door het ene na het andere interimkantoord, consultancybedrijf en recruitement center.

Ik had het niet alleen druk met solliciteren -en het uitwieden van charlatans, nep-bedrijven en loserfirma’s uit de recruterende firma’s), maar de updates zouden er allemaal een beetje hetzelfde hebben uitgezien.

Er zijn namelijk heel wat bedrijven op zoek naar nieuwe medewerkers, omdat het in oktober meestal “budgetmaand” is: de periode waarin beslist wordt hoeveel een afdeling of bedrijf krijgt inzake werkingsmiddelen voor het daarop volgende jaar.

Vele van die bedrijven zijn legitiem op zoek naar mensen, andere doen het meer omdat het moet van hogerhand, zonder veel enthousiasme of precisie, meestal is de motivatie om nieuwe mensen te zoeken ingegeven. Omdat er een paar medewerkers op hun tandvlees zitten bijvoorbeeld. Hoe dan ook, de kansen zijn er om ergens te worden aangeworven.

Zelf heb ik een job gevonden bij “iRecruit” (contract getekend en heel de bataclan) het is een firma die niet al te ver af ligt, maar wel onder de noemer “KMO” valt; dit laatste heeft zo z’n nadelen, maar och kom, ik heb zo lang gezocht dat ik daar niet te zeurderig over mag doen. De tijd dat enorme corporations in België serieus naar mensen zochten die geen topmanager zijn is lang voorbij.

Aangezien het ook leuk is om te weten wat er met een dopper gebeurt eens die werk vind, zal ik deze blog blijven onderhouden.
Vorige keer dacht ik ook dat ik definitief terug werk had gevonden, maar dat draaide anders uit (toen ging ik bij het te zielig voor woorden zijnde Punknet werken).

De arbeidsmarkt is nu eenmaal zo’n modderpoel geworden dat je haast niet anders kan dan om de zoveel jaren of maanden van werk wisselen.
Jobhoppers noemen ze zulke mensen dan, zelf hou ik het op het woord “jobnomaden”. We worden immers gedwongen van vruchtbaar gebied naar vruchtbaar gebied te trekken wanneer de grond die we willen bewerken ons niet meer kan voeden of wanneer we worden weggejaagd door vreemde wilde stammen die ons uit hun territorium verjagen.
Op een nieuwe job moet je ook telkens voorbereid zijn op het inpakken van je tenten, materiaal en veestapel, om elders je geluk te zoeken, ver over de horizon of in een nabijgelegen bos.

De jobnomaden zijn nu eenmaal genoodzaakt hun diensten aan te bieden aan diegenen die op dat moment een juiste kans bieden tegen de juiste voorwaarden, en dat wisselt week na week.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/