Activeringsbeleid

Nu er opnieuw duizenden banen op de tocht staan bij Opel Antwerpen en haar toeleveringsbedrijven, hoor je opnieuw de standvastige reactie van de VdaB. Een reactie die er op neer komt dat ze iedereen die ontslagen wordt kunnen heropleiden en opnieuw aan werk helpen. Journalisten maken er zich makkelijk van af door zulke woordvoerders zonder weerwerk -heb’t u ‘m?- een microfoon onder de neus te stoppen.

Toeval wil dat in diezelfde nieuwsuitzending er een conglomeraat van nette pakken te zien was die de werkgeversorganisaties van dit land vertegenwoordigden.  Ze deden een oproep tot meer ‘respect voor het ondernemen’ in een soort van persconferentie die meer leek weg te hebben van een mafia-begrafenis.
Deze goedgecoiffuurde heerschappen waren nu het crisistijd is -vooral in hun portefeuille- opeens enorm begaan met de werkreserves van diezelfde Vdab.
Het kon volgens hen toch niet “dat er zestigduizend vacatures open staan terwijl we in een diepe crisis zitten en er alsmaar meer werklozen bijkomen”.  Dat er van die zestigduizend amper tienduizend echte jobs zijn, vertellen we er niet bij, maar ok.

Men pleitte in het kort gezegd voor een activeringsbeleid. Het sneller bij de kraag vatten van werklozen, om hen dan snel (lees: zo goedkoop mogelijk) te laten werken voor een van de vele bedrijven waar deze mensen vertegenwoordige voor speelden wanneer ze even niet op hun kantoor boekjes over auto’s zijn aan het doorbladeren.
Dat woord ‘activeringsbeleid’ (u moet het eens in het Duits vertalen:) is iets waar ik van gruwel. Niet om het principe, maar wel om de typisch Belgische uitvoering hiervan. Activering en bezigheidstherapie liggen in dit land namelijk op dezelfde mesthoop te rotten (net zoals kinderopvang en onderwijs trouwens).

Deze werkgevers zien zichzelf als de motor van de economie, wat op zich waar is, maar vergeten dat een enorm groot deel van de mensen vooral wil leven en werken, niet alleen werken.
Wanneer je door de overheid wordt gedwongen om na enkele maanden werkloosheid een job te aanvaarden op straffe van het verliezen van een uitkering (zoals deze werkgevers het zouden willen zien gebeuren), dan dwing je mensen vaak om jobs te aanvaarden waar ze niets mee verdienen, in de armoede terechtkomen en bovendien geen echt leven meer hebben om allerlei praktische problemen die die job veroorzaakt. In extreme gevallen moet je dan bijvoorbeeld drie tot vier uur per dag naar je IBO job gaan.

Akkoord, geld krijgen om helemaal niets te doen is ook niet de oplossing, maar er moet toch een weg tussenin zijn niet?

De oplossing van de Vdab is er vooral een om mensen in zo’n IBO contract te duwen.
IBO’s zijn in de praktijk het soort contracten die de werkgevers haast niets kosten, waar de werkloze zelf meestal achter zijn centen en papieren mag gaan lopen zoeken, en waar je vooral mee uit de werkloosheidsstatistieken wordt gehaald. De VDAB stelt het uiteraard, typisch Vlaams; lekker op papier in orde-stijl voor als iets waar niets dan voordelen aan verbonden zijn, maar laat u niet vangen.  IBO’s zijn een moderne vorm van dwangarbeid, waar je op niets recht hebt, je geld vaak niet ziet (of te laat) en waarbij de admistratie veel te wensen over laat. 
Akkoord, je krijgt een kans om je te bewijzen in een bedrijf, maar activeringsbeleid en dwangarbeid beginnen hier vervaarlijk dicht bijelkaar te komen denk ik.

Misschien moeten deze werkgeversorganisaties eens een eigen soort vdab oprichten. Een op alleenstaand, niet door (luie) ambtenaren bevolkte dienst die zich bezig houdt met op een efficiënte manier mensen op te leiden om de echte noden op de arbeidsmarkt in te vullen.
Een privé-organisatie waar de werkgevers zelf voor in de buidel tasten, maar er dan ook 100% controle over hebben. Wedden dat er dan van die vele vacatures veel sneller en beter opgevuld geraken?
Jammer genoeg beperken deze werkgeversorganisaties zich tot het klagen op TV, zelfs in volle bloeiperiode rond 2005 waren ze op TV aan’t zagen dat er geen vacatures opgevuld geraakten en dat werklozen niet werden geactiveerd. Elke ondernemer zou toch stilaan moeten weten dat wat je niet zelf doet (werklozen opleiden in dit geval) je niet gedaan krijgt, zeker niet door een stelletje ambtenaren die mensen moet bezighouden in plaats van te activeren.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

België is een statistiek

Volhouden

Een activeringsbeleid, zoals dat gevoerd wordt in tal van Europese landen, is een houding tegenover de werkzoekende aannemen die hem/haar verplicht actief naar werk te zoeken.
Dit bewijs je zogenaamd door een map met allerlei documenten af te geven aan de RVA wanneer men je oproept.
Deze map moet een soort log zijn van je verstuurde sollicitatie brieven en bezoeken aan jobbeurzen en dies meer.
Het spijtige is dat dit soort activeringsbeleid de mensen die op zoek zijn naar een job op de lange duur verplicht jobs aan te nemen puur om “in orde” te zijn. Jobs die vaak onder het niveau liggen van wat men kan, waar men gedemotiveerd geraakt of waar men iets doet dat niet op de CV kan gezet worden aangezien het niet in de lijn ligt van de rest van de functies die daar op staan.

Een voorbeeld: Wanneer je al vier jobs hebt uitgeoefend in de farmaceutische sector en je wordt door plotse werkloosheid uiteindelijk door het systeem (activering) gedwongen om een job aan te nemen als receptioniste, dan heb je een probleem wanneer je bij een farmaceutische firma je CV voorlegt.
De werkgevers zijn niet afgestemd om dit activeringsbeleid en halen als snel hun neus op voor mensen van wie de CV geen mooi opwaartse curve vertoont van een vlotte carrière. Meer nog, men gaat systematische mensen met ‘rare’ Cv’s weigeren, waardoor deze andermaal met minder voor hen geschikte jobs gaan kiezen.

Eens je dus als dopper zulke job aanvaard EN je ze eerlijk op je CV zet ben je er meestal aan voor de moeite.
Wat je dus als rasechte Belg voor de keuze laat:
Je gaat ofwel zoals de rest, liegen op je CV of je gaat conform het beleid via-via aan de juiste job geraken op papier.
Het systeem zelf nodigt dus uit om ofwel eerlijk te zijn en op die manier jezelf te kloten. Of gewoon oneerlijk te zijn.
Ik tracht voorlopig het correct te doen, maar gezien de huidige economische realiteit is dit niet makkelijk.
De voorbije twee dagen heb ik gesolliciteerd en CV’s rondgestuurd zonder enige positieve reactie.
Ik hou vol, maar het is me wat veel aan het worden. Na ongeveer 1 maand heb ik nog steeds geen euro dopgeld gezien (logisch, ik krijg dit pas begin april vermoedelijk).
Geen inkomsten, geen hulp en vooral geen zin meer.
Vergeet niet dat ik dit dagboek ben begonnen omdat ik een bore-out had op mijn vorige job. Deze gemoedstoestand is sindsdien niet echt verbeterd, aangezien je je als werklozen ook stierlijk kan vervelen.

Activering

Wil men een ècht activeringsbeleid voeren, dan zou men volgens mijn al eerst de werkgevers moeten aanspreken om hen zacht te dwingen CV’s anders te bekijken (in plaats van op zoek te gaan naar de uberkandidaat, de witte raaf die alles kan en graag komt werken zonder al te veel te verdienen).
Men zou ook kunnen activeren door werklozen in groep een soort ‘firma’ te laten opzetten die iets moet presteren of draaiende krijgen (ook al zijn het dan simpele dingen). Een soort scholing, maar dan met het initiatief aan de kant van de werkwillige werkloze.

Wat men doet is bestraffen,… gewoon om economisch mensen te kunnen schrappen en zo de begroting te laten kloppen. Een werkloze is niets meer dan een statistiek, een nummertje dat om het even hoe, zo snel mogelijk uit die statistiek uit moet. Of het nu goed of slecht loopt daarna met die persoon speelt totaal geen rol.

Conclusie: België is een grote statistiek, waar dan nog stevig mee geknoeid wordt ook.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/