sociaal naïef maar zonder fut

Soms ontbreekt het me kompleet aan enige fut om nog te solliciteren.  Tegen beter weten in trachtte ik de voorbije maand naar een ‘sociale’ job te hengelen.
Een vzw (laat ik het ding de ‘Brieventuin’ noemen) zocht naar een begeleider met IT/ICt kennis.

Komt er in het kort op neer dat ik moest solliciteren om enkele web-plus statuut mensen aan te sturen en technisch te begeleiden.  De vzw in kwestie had dus een technisch en sociaal persoon nodig.
Na 2 telefoongesprekken en 3 keer een rollenspel (vermomd als sollicitatiegesprek) ben ik uit de boot gevallen wegens ‘te efficiënt’ en ‘niet naïef genoeg’.

Blijkt dat men in deze sector vooral mensen schouderklopjes wil geven en van de straat af houden, in plaats van sociaal en geïnteresseerd hen vaardigheden bij te brengen die van pas komen in het èchte bedrijfsleven. Zoals op tijd komen, iets laten weten wanneer je er niet zal zijn  of basis beleefdheid.  Al deze vaardigheden gaan blijkbaar op de tweede plaats in de Brieventuin; men heeft graag alles technisch in orde, maar als iemand een fout maakt of wanneer er fundamentele dingen foutlopen (zoals intake van cursisten – hun broodwinning en reden van bestaan!) dan gaat men daar nogal licht over, excuseert men zich ten opzichte van VDAB en gaat men op dezelfde weg door, zonder de oorzaak aan te pakken.

Zo blijf je natuurlijk zitten met een bende mensen die wel komen werken, om daarna in de werkloosheid terug te vallen, zichzelf beklagend en schouderklopjes-vissend.

Niets voor mij dus, ik heb graag toch een minimum van realiteit in mijn job, zeker wanneer er problemen dienen te worden aangepakt. Maar in de sociale vzw’s is men blijkbaar alleen bezig met de werking te laten varen als het iemand goed uitkomt….

Voor een job van nog geen 2000 brutto per maand, heeft men dus de pretentie gehad om 4 gesprekken te houden, verspreid over een maand en half.  Een degoutante manier van werken vind ik.  Zeker omdat ze geen echte reden hadden om mijn kandidatuur te herleiden tot een stom rollenspel waarbij ik zo goed als geen info kreeg.
Anyway, … een laag betaalde job is dus blijkbaar ook niet aan mij besteed.
Net zoals de 1st line helpdesk bij een technisch bedrijf die ik wel wilde aannemen tegen een ‘junior’ loon.  Maar ook daar haalt men dan hun neus voor me op.

Ik weet het niet meer.  Ik ben te dom, te slim, te sociaal, te asociaal, te neutraal, te uitgesproken en te oud, te duur… heb al alles gehoord.
Het erge is dat deze regering me straft om goed naar werk te zoeken door mijn uitkering te verlagen en op die manier me de kans te ontnemen meer te solliciteren (benzine of openbaar vervoer kost veel geld).

Vandaag ga ik nog naar een technisch bedrijf die me ook lieten komen voor een helpdesk functie.  En als dat mislukt weet ik het oprecht niet meer.  Ik ben in enkele maanden tijd een paria geworden.
En dan te weten dat men bij de Brieventuin zo sterk de nadruk legt op het behoud van het zelfbeeld van de werknemers en te begeleiden mensen… jaja, maar de kandidaten voor een job, die hun zelfbeeld doet er niet toe.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

De wraak van de dorstige dopper

Mijn idool en naamgenoot Dennis Hopper is niet meer, mensen stemmen op Vlaams-nationalisten en de Golf van Mexico ligt vol smurrie van BP.
      Na een drietal maanden van (hard) werken is het blijkbaar voor de nieuwe werkgever genoeg geweest en ben ik opnieuw uitgekotst in de vale emmer der werkloosheidsstatistieken.
Niet dat de heerschappen bij die nieuwe werkgever er meer over te zeggen hadden dan hetgeen ze tegen de acht (!) mensen die voorheen die functie hadden opgevuld, hadden gezegd.

Inderdaad, ik was terecht gekomen bij een bedrijf (laat het me gemakshalve dropNet noemen) die er in gespecialiseerd zijn om het proefcontract te gebruiken of misbruiken. Over de avonturen bij dropNet kan ik hele lange, grappige en vaak schrijnende situaties vertellen, maar ik ga dat enkele doen op hele dode momenten of dagen.  In’t kort kan ik de voorbije maanden samenvatten als een glijbaan, waarbij de eerste week er dol enthousiasme was, gevolgd door routine en twijfel, om dan te eindigen helemaal beneden bij die grote modderplas die je niet gezien had bij het bestijgen van de ladder naar boven.
       Wanneer je dag na dag wordt behandeld als een stuk vuil, geen erkenning krijgt houdt het voor mij snel op om interessant te wezen. Van dat soort ‘jobs’ heb ik sinds mijn dagen bij Cheaptronic -waar ik vijf jaar in zulke omstandigheden moest werken- mijn buik vol.
Ik was danook niet van plan hier langer dan mijn proefperiode te blijven werken.  Bazen die een technische vereiste stellen bij een sollicitatie, om deze mensen daarna klusjes te laten opknappen die hier in geen velde of wegen mee te maken hebben, hebben in mijn ogen dan ook geen respect nodig van mij als loonsworm.

Ik zocht, net zoals half werkend België, intussentijd naar een andere job.  Naar ik zo kon horen deden de andere mensen bij dropNet hetzelfde.
      Op een nieuw werk tracht ik toch een beetje sociaal te zijn, zonder de ‘Joske Populair’ te proberen zijn.  Ik houd het discreet en fijn voor iedereen. Ik praatte dus met meerdere mensen daar op dropNet en al na enkele dagen was ik nog niemand tegengekomen die gelukkig was of niet meteen begon de vuile was buiten te hangen over dropNet.
Mijn naaste collega, een ongelukkige slome jongen die hier was verzeild geraakt op een ongelukkig moment, raadde me meteen aan om ander werk te zoeken omdat het “nen hoop afzetters en dieven waren”.  Ik geloofde de man niet meteen, aangezien ik zelf nog geen negatief iets had ondervonden.  Na enkele weken werd deze collega ontslaan, blijkbaar omdat hij ziek was geweest en overuren had durven aanrekenen.
Nu ja, wanneer je nog een mentaliteit hebt van in de tijd van priester Daens, moet je ook niet verbaasd zijn dat mensen je bedrijf met de regelmaat van de klok ontvluchten.  In mijn geval was het al snel duidelijk dat men zeer moeizaam verlof toekende (ook al was het dan voorn dringende zaken waar ik niet omheen kon), om nog maar te zwijgen over de overuren, die men gewoon negeerde. Men verwachtte bij dropNet dat je gratis en voor niks tot ‘s avonds overwerkte, happy werd van het mogen voor hen taken uitvoeren zonder materiaal, zonder begeleiding en vooral zonder enige informatie.

Ik kan wel zeggen dat ik me bekocht voel door de vdab, die moeten geweten hebben (gezien het via eenzelfde consulent ging steeds) dat dit bedrijf mensen opgebruikt als ware het toiletpapier.  Maar ja, zolang hun statistiekjes over ‘mensen die we aan werk hielpen’ maar groeien nietwaar?

Ondertussen stemmen al deze ambtenaren/saboteurs lekker n-va in de hoop nog meer centjes te krijgen.  Ik heb echter al meer profitariaat gezien aan Vlaamse kant dan aan Waalse in dit opzicht zie ik de toekomst zeer somber in.  Zeker nu ik werkloos ben in een wereld die meer en meer eist dat je gratis en voor niks komt werken, liefst tot je 70ste -of tot je neervalt- en intussen lekker een huis bouwt en banken rijk maakt.
Tijd om te emigreren, maar eerst wil ik eens kijken hoe ver men me gaat ‘begeleiden’ in deze fantastische structuur van opvang- en sociale vangnetten.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

Zeven uur plafondstaren

Ik heb al even niets meer geschreven in dit dagboek.
Zo zijn doppers nu eenmaal, een stelletje luieriken tot en met.

Laat me u vertellen dat het in dit geval niet de pure gemakzucht is dan wel de tomeloze depressie die me een tijdje heeft doen stoppen met updaten.
Reken daar bij ook nog de schrik die er in zit wanneer je als Belg enige kritiek uit online op een overheidsinstelling.
Dat laatste is gegrond. Ik ken een meisje dat een blog bijhield over haar avonturen als buitenlandse studente en ze heeft onder zware druk van ‘bepaalde instanties’ de blog moeten stopzetten, maar dat is een ander verhaal.

Ik update dus minder, maar laat me u vertellen dat de VDAB me minder en minder genegen is. Het Vlaamse Duivelsverbond voor Alles Besteden zoals ik het noem is niet echt eerlijk in vele opzichten.
Men houdt heel mooi de schijn op, vooral in de media, dat men allerlei “initiatieven” opstart om werklozen aan werk te helpen.

Dit om de meer liberale en budget-gerichte politici, geheel terecht trouwens, ter wille te zijn. Men wil op deze manier de indruk geven dat ‘doppers’ zeker door ‘het systeem’ aangepord worden om werk te vinden. Men wil vooral duidelijk maken dat men deze mensen kansen biedt en indien nodig zelfs een volledig kosteloze opleiding.
Allemaal waar, allemaal nèt niet gelogen, maar het moet vooral in beeld komen, in het nieuws en vooral veel budget opleveren. Of er daadwerkelijk mensen gelukkiger worden, langdurig aan het werk zijn of in de maatschappij kunnen functioneren is allemaal van minder belang.
Marketing, bedacht in hoge kantoorgebouwen en prefab-vergaderzalen met drassige koffie, meer is het niet.

De waarheid is echter dat men deze LDD en VLD achtige politici een rad voor de ogen draait, zoals men ook een luchtspiegeling van hulp en begrip voorhoudt aan de werklozen in kwestie. Om nog maar te zwijgen over het fabeltje dat men het grote publiek vertelt.

Een illustratie: Vandaag moesten we een foto nemen in onze keuken,… we moesten als het ware poseren met onze zelfgemaakte soep.
De soepgroenten waren al gesneden dus al bij al hadden we een uurtje werk. Waarna we zeven volle uren mochten ‘studeren’.
Deze studie werd niet bijgezeten door een begeleider want deze was elders in de lokalen bezig met zijn eigen kookgerei (ps: zijn email of krant lezen dus).
Het smerige is dat we als ‘werklozen’ niet veel keuze hebben dan deze willekeur te aanvaarden. Iets wat op zich wordt toegejuicht door de ietwat rechtse politici… werklozen zijn volgens hen toch maar een soort onwillig vee dat vooral gedrild moeten worden.

Zelfs de meest rechtse politici zullen moeten toegeven dat je in dat geval wel IETS moet DOEN met die hoop werklozen, niet?
Er is echter niets opvoedkundigs of ‘verheven’ aan mensen voor niets laten opdraven.
Men laat ons verplicht naar een les komen, of naar een lokaal waar we kunnen ons beroep-in-wording uitoefenen; deze verplaatsingen en de dag zelf worden door de vdab betaald. Die dag verdient een werkloze dus: zijn dop voor die dag, plus een onkostenvergoeding voor de verplaatsing, plus een kleine vergoeding omdat je bent komen opdagen, dit laatste als extra motivatie. Dit alles komt met de nodige administratie (verzorgd door meestal vrouwelijke werknemers van de vdab die meer op verlof zijn dan wat anders, maar dat zal wel mijn verbeelding zijn).
Op zich prima, niemand komt graag op eigen kosten een opleiding volgen wanneer je zonder inkomen zit. Maar for God’s sake: DOE DAN IETS met die mensen!!!
Ze zomaar laten ‘studeren’ in een nagenoeg leeg lokaal waar je eigenlijk niets kan doen levert hooguit een uur studie op. Langer blijf je niet werken aan iets dat geen einde kent of nut heeft op zich. Plus dat het handen vol gemeenschapsgeld kost.

Dat geld komt op zijn beurt van de RVA, die het mits de nodige verantwoording moeten ontvangen uit het budget dat de staat daarvoor voorziet. De exacte cijfers voor 2008 kan u hier vinden.
Deze laatste krijgen het uit uw portefeuille (en ook de mijne trouwens).
Elk rechtgeaarde liberaal of weldenkend mens in het algemeen zou hierbij vragen stellen.

Je laat toch geen klassen van x-aantal man naar een plek komen waar ze niets moeten doen heel de dag en waar je ze dan betaalt om eigenlijk inactief te zijn.
Dit is het volledig tegenovergestelde van wat men ‘activeringsbeleid’ noemt. Iets waar ik in principe voorstander van ben.
Ik ben misschien wel een dopper, maar men mag me gerust opvolgen, opleiden en activeren,… geen probleem mee.

Alles is beter dan zeven uur op je luie krent te zitten naar het plafond staren terwijl je niets bijleert, niets moet doen en gewoon zelfs geen sollicitatiebrieven kan/mag versturen (ja, zelfs daar heb je op zulke dag dan geen ‘tijd’ voor gezien het lokaal geen toegang geeft tot de buitenwereld of internet).

Gelukkig is niet elke dag zoals die van vandaag, soms geeft men les of doet men daadwerkelijk iets. Maar ongeveer één derde van de tijd vervelen we ons. Een ander derde mogen we thuisblijven, en wat er over blijft is de echte nuttig bestede tijd waar de belastingen voor dienen.

Er zijn dus een paar mensen daar bij de vdab die letterlijk en figuurlijk slapend hun geld verdienen… en nee het zijn niet de werklozen.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

Heen en weer

Twee uur ‘les’ krijgen en vier uur in de file staan is niet meer menselijk eigenlijk.
Het is te gek om los te lopen,… de klas verveelt zich terwijl de docenten de tijd opvullen met compleet niet-ter-zake doende korte trainingen die we er tussendoor moeten nemen.
Dat ondertussen alle toegangswegen naar Tuinslagem zijn opgebroken, dat het een hittegolf is en dat we vooruit willen met de opleiding… doet er allemaal niet toe blijkbaar.
Zolang de ambtenaren hun centjes maar hebben waarschijnlijk. Vandaag hebben er dus weer twee 4 uur les gegeven officieel. Ik weet wel beter.
Ik tel af tot de dag dat ik deze idiotie kan verlaten (hopelijk mèt dat stomme papiertje dat je nodig hebt om aan een deftige job te geraken). Daarna ga ik mijn burgerplicht doen en een en ander melden aan de bevoegde instanties.
Ik mag dan wel een werkloze zijn, maar ik heb een hekel aan profitariaat. En vergis u niet, de grootste profiteurs zijn de staat zelf.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

Nep-vacatures

Iets waar elke sollicitant instant het vliegende schijt van krijgt is een nep-vacature.
U weet wel, zo’n bedrijf dat in ware jaren-90 stijl enige reclame wil maken voor zichzelf en dan maar continue op alle mogelijke websites en jobblaadjes advertenties plaatst.
Wanneer je op zulke job aanbiedingen in gaat ben je 100% zeker je tijd aan het verdoen.
Je kan nog beter gewoon stripverhalen zitten lezen terwijl je thuis op de zetel ligt, want van zulke aanbiedingen komt er niets in huis.
Deze bedrijven zijn specialist om zich “in the picture” te houden, voor het geval ze toch ooit eens ècht kandidaten nodig hebben. De bedoeling is dus om zichzelf een imago te geven van een leader in hun sector, een bedrijf dat innovatief is en groeit en dus continu volk nodig lijkt te hebben.

In werkelijkheid hebben ze niet eens een werkbaar budget om een interim-job in te lossen.
Na vier zulke “sollicitaties” merk je het wel, deze bedrijven schuiven van hun afdankertjes (koffie in de hand) naar voren om een kwartier of ietsje langer de sollicitant aan de praat te houden.
Waarna er meestal een afwijzend iets wordt gezegd.
Laatste keer dat ik dit meemaakte heb ik ook op de man af gevraagd wat er precies aan de hand was.
Ik kwam op een job aanbieding af, maar kreeg prompt te horen dat deze job niet bestond, maar ze hadden wel zogezegd iemand nodig voor een ‘licht andere omschrijving’. Het bleek danook over iets totaal anders te gaan. De man die ik voor me kreeg (een suf uit zijn ogen kijkende hippie die te hippe kleren droeg in opdracht van zijn vrouw) gaf uiteindelijk toe dat hij in zijn deperatement geen budget had.
Op de vraag waarom hij me dan een half uur uit aan het horen was geweest, antwoordde hij dat dat moest van zijn baas. Waarna de figuur me naar de deur bracht en verder slofte.

Een goede raad aan iedereen die solliciteert: wanneer je merkt dat je niet EXACT over de job waar je op af kwam praat, maar over iets anders, corrigeer dan de sollicitatie-afnemer meteen.
Wanneer men hier negatief op reageert, sta dan op en wandel weg (en ga thuis oude stripboeken lezen).
Het is niet de moeite, en moest het toch zo zijn dat je zou een job krijgen daar, stel jezelf dan de vraag of je gelukkig zou zijn op een bedrijf waar men zelfs met sollicitaties nogal losjes opgaat.
Ervaring leerde me dat zulke bedrijven hun eigen personeel ook graag en makkelijk in de zak zetten op allerlei manieren.
Vooral in de IT en ICT sector is het schering en inslag om bijvoorbeeld een “blabla specialist” te vragen en dan uiteindelijke wannee je je aanbiedt te vragen of de man een printe zou kunnen in het stopcontact steken.
Zulke firma’s zijn geen minuut van je tijd waard.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/