Ik wil geen dop krijgen (als…)

In navolging van  Omega Pharma-topman Marc Coucke, wil ik als werkloze ook een zogenaamd pleidooi houden.


Hij vertelde aan iedereen die het wilde weten, dat hij meer belastingen wil betalen, indien dan ook de algemene voorwaarden voor zijn bedrijf (om dus meer winst te maken) gunstiger worden.

Zulke oproepen werken inspirerend.

Daarom zeg ik:

Een pleidooi dat niet meer is dan een navolging van Waren Buffet, die een zelfde vraag stelde enkele jaren geleden, om de mega-kapitalen meer te laten betalen.  Hij wil vooral dat de staat eens nadenkt over de mega bedragen die hij binnenkrijgt, de minieme belastingen die hij betaald en de harde hoge bedragen die de loonkost zijn geworden.
(Moest Dhr. Coucke gewoon meer personeel in dienst nemen is zijn probleem vanzelf opgelost, maar daar ga ik het nu niet over hebben).

Ik wil als ” lowly-dopper ” ook mijn duit in het zakje doen voor een beter arbeidsklimaat.
Je hoeft geen kapitalist te zijn om een goede impact te hebben om de beschikbare funds voor de staat niet?

 “Ik wil als werkloze mijn uitkering volledig afstaan, indien de gelden van mijn uitkering integraal worden doorgestort naar een organisatie (van de staat of privé) die daadwerkelijke èchte jobs creëert door grootschalige projecten op te starten.
Wanneer ik door zulke organisatie zou worden aangeworven (want ik WIL WERKEN!!!) kan ik tenminste mijn dopgeld verdienen en tegelijk aan de slag zijn in een innovatief bedrijf plus ervaring opdoen en genieten van alle voordelen van te werken.
Dit in plaats van uit armoede eender welke opleiding van de VDAB te moeten volgen die me uiteindelijk in een nepstatuut dwingt binnen het kader van een zogenaamd knelpuntberoep (lees: rotsector). Mijn pleidooi komt dus neer op: Hou uw dopgeld bij, en activeer me!



Liefst zou ik verloond worden als volgt:
– Iemand als ik staat zijn dopgeld af en komt dan als ‘werkwillige’ op een voorrangslijst terecht.
– Uit deze lijst put men om mensen aan te werven voor een project (groene economie, wireless overal, straten schoonhouden, onderzoek, armoedebestrijding… bedenk het maar…. voor mijn part maken we de ring rond Antwerpen rond:)
– En de verlonding zou dan zijn: winstdeelneming + onkosten + huidige uitkering = loon  

Op deze manier kan ons dopgeld NUTTIG gebruikt worden.


Ik sta als eerste in de rij moest men dit toepassen… want momenteel ben ik gedwongen passief, en da’s voor niemand positief.  


Ik sta graag mijn uitkering af,… retweet if you like this 🙂



Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

September

Sinds ik als werkloze ook wel eens tijdens de kantooruren buiten kom, heb ik nog nooit zoveel mensen met sikjes en bakfietsen gezien in de straten.

Om een of andere reden zijn mensen die een ‘slim’ sikje laten groeien, zich op croc’s of sandalen voortbewegen en hun kindjes met een bakfiets naar school doen (met een draagtas waar vermoedelijk een hippe computer in zit om de nek) altijd in het straatbeeld wanneer andere mensen aan het werk zijn.

Ik sta dan in de supermarkt bijvoorbeeld aan te schuiven en zie dan zo’n nieuwe man achtige kerel een pak eieren kopen, eco-wasmiddelen en gekleurde servieten. Waarna hij alles op zijn fiets laadt en midden op de rijbaan naar huis fietst.
Er is zo’n soort onder-economie merk ik nu, waar er opvallend veel mensen in rondlopen tijdens de werkuren, en waar blijkbaar geld toch geen probleem voor is.

Ik heb het hier ook nog over andere figuren dan hetgeen ik kan omschrijven als vaste klanten van de hippe computerwinkel met fruitlogo, er zijn er anderen. Zoals de obligatoire zatte huisvrouw die daarnet voor me in de rij stond bij de grote vrolijke supermarkt (dank u Paul Mennes:), ze had lange tressen vettig haar in haar gesich hangen, droeg een hippierok -dat kon ik zien aan de zelf opgeborduurde kraaltjes- en betaalde met alle bronskleurige munten die ze in haar portefeuille kon vinden. Het mens kocht in hoofdzaak flesjes trappistenbier, het geen ze waarschijnlijk al op de parking openmaakte en zo snel mogelijk leegdronk bij wijze van ontbijt.

Werkende mensen missen dit allemaal,… ze gaan ‘s ochtends naar hun plek van tewerkstelling en komen dan terug als al deze ondergrondse-economie mensen al lang terug joints roken en naar ‘Blokken’ zitten te staren.
Ik wil niet weten hoeveel zatte huisvrouwen (als je ze die naam nog kan geven) er op die manier rondzwalpen, al dan niet per auto, zich om niets of niemand bekommeren buiten hun eigen drank en uitkering. Deze mensen hebben geen werk nodig, maar een ijzeren hand.

Ik hoor niet bij deze mensen,… ik betaal er allemaal wel mee voor hoor, maar laat me er alsjeblieft niet tussen lopen. Ze confronteren me te erg met het feit dat ik werkloos ben en dat deze wereld een dringende nood heeft aan efficiënte begeleiding voor allerlei afvalligen.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/