De nieuwe goudzoekers

Vrouwen ruiken het gewoon dat je werkloos bent.
Ofwel komt dat door hun vergevorderde instinctieve drang naar overlevingskansen creëren voor hun nageslacht, ofwel omdat de meeste mannelijke doppers zich wassen met goedkope producten.
Ikzelf ruik meestal naar koffie en sinaasappel, omdat ik veel koffie op mijn kledij mors en de goedkope supermarkt meestal douchegel met fruitgeur in de aanbieding heeft.  Maar wees blij dames, ik douche me tenminste nog, sommige doppersgeur kan je van ver ruiken aankomen.

Een of ander Darwinistisch defensiesysteem is zo te zien op hol geslagen bij de vrouwen, want nu er meer en meer werkloze mannen zijn, stijgt ook het aantal vrouwen die op zoek gaan naar mannen met genoeg geld.
Ze zijn vooral te vinden op luxueuze privéfeestjes of in de buurt van BV’s tegenwoordig, als er maar dure spullen en mannen in overvloedige combinaties aanwezig zijn.
Verwacht nu niet dat ik hier een scheldtirade ga neerschrijven over hoe slecht zulke vrouwen zijn, integendeel, ik vind het volkomen normaal. 
Zeg nu eerlijk, welke vrouw zou er voor een man kiezen die niet veel geld heeft, niet veel verdient, of nog erger; werkloos is. Je verliest alle vorm van status zo zonder geld. 
Moest ik een vrouw zijn zou ik resoluut gaan ‘gold diggen’, waarbij vooral mannen die vaak op reis gaan, het breed laten hangen en met de regelmaat van de klok hun American Express black afgeven om mee te gaan winkelen, in aanmerking komen voor contact.  Zulke mannen hebben ook in één keer genoeg geld om zich goed te (laten) verzorgen, zodat ze er meestal toch wel ok uitzien.  Hetzelfde geldt trouwens voor vrouwen, ik heb nog nooit een lelijke rijke vrouw gezien eigenlijk.  Ook al staat hun kop vol onvolmaaktheden, met genoeg geld maken ze er altijd wel een mooi meisjes van, indien nodig met heelkundige ingrepen inkluis.

Wat ben je ook met een stelletje losers die de ‘vacature’ moeten uitpluizen of moeten krabben en schipperen om de huishuur te betalen?  Niks, … nul komma nul ben je er mee. 
En hoe jammer ik het ook vind, het leven is te kort om te wachten tot de zielepoot in kwestie ooit eens uit zijn dal kruipt (als dat al gebeurt) om dan een minimaal loon naar huis te brengen.  Iets waar je dan als vrouw van moet zien het huishouden te redden.
Dit, terwijl de vriendinnen gaan waterskiën, tropische oorden verkennen en blitze wagen kopen voor de fun.  Nee bedankt.
Ik zou een ‘slechte’ vrouw zijn denk ik, eentje die vooral voor het geld zou gaan (en zeer riskante kledijcombi’s), want voor je het weet ben je met een eikel opgezadeld die je zou durven vragen om wat meer moeite te doen voor de carrière, terwijl hij er zelf niks van bakt.

Gelukkig voor mensen zoals ik, zijn er nog uitzonderingen: vrouwen die je appreciëren om andere kwaliteiten dan je bankrekening.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

Koffie en geld

Er zijn maar twee dingen die ik echt nodig heb, koffie en geld. Geld om gewoon rond te komen met de minimale behoeften, en koffie (een van die minimale behoeften) om me recht te houden doorheen de dag.
Gisteren heb ik mijn eerste dopgeld gekregen, gestort op de rekening door de vakbond.
We mogen blij zijn dat we in België zo’n goed systeem hebben, een sociaal vangnet dat mensen zoals mij opvangen wanneer het even minder gaat. Wanneer je als een hond bent buitengesmeten op een bedrijf, of wanneer je niet meer kan rondkomen.
Ik kan weer even voort, en ga proberen de komende week tegelijk een hobby op te pikken om actief te blijven, af en toe te fietsen om mijn zere benen te laten bewegen, en vooral een paar gerichte sollicitaties te proberen doen richting mijn vroegere branche. Al is het misschien tijd dat ik de stap durf zetten naar iets dat ik al lang wil gaan doen, maar misschien veel minder verdient.
Ik zou heel graag uit de IT / ICT branche stappen en richting voeding gaan. Klinkt misschien raar, maar ik denk dat de tijd er rijp voor is om bijvoorbeeld te koken of iets te maken met je handen dat voldoening geeft omdat mensen het opeten en lekker vinden.
Geeft denk ik in ieder geval meer werkvreugde dan te wachten in een meeting tot je baas eindelijk je werk wil erkennen via een powerpoint presentatie.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

Is dit het nieuws anno 2009?

Ik ben zoals geweten geen fervent TV kijker, maar ik volg wel de actualiteit, zei het online. Dat de nieuws uitzendingen op de televisie niet meer zijn wat het moet zijn, was vandaag nog maar eens pijnlijk duidelijk….
Eerst verbaasde ik me over het feit dat sites van kranten zoals de standaard en de gazet van antwerpen openden met de headliner dat een of andere zangeres van de groep K3 (een ensemble dat zich op het kinderpubliek richt nota bene!) opstapt.
Op zich kan dit perfect “nieuws” zijn voor de fansclubs, de forums van studio 100 of andere plekken waar men lucht-cultuur voor kinderen en kindvriendelijke rommel hoog in aanzien heeft. Het hoort echter niet thuis op de eerste pagina van een krant.

Groot was mijn verbazing echter toen ik naar deredactie.be ging en daar meteen een video fragment van de troela in kwestie in mijn gezicht kreeg gesmeten. Een fragment waar de zingende dame een nogal emotioneel, en totaal onbelangerijk nummer zong, terwijl de twee andere er op een zetel bij zaten voor spek en bonen (letterlijk in hun geval aan de soepjurk te zien).

Het stoort me wanneer het journaal niet het journaal is, maar een platform voor allerlei dubieuze prodcutiehuizen om hun nieuwe theatershows, musicals, CD’s en optredens in het Sportpaleis aan te preizen. HEt stoort me dat onder het mom van “nieuws” er dingen worden in ons gezicht gegooid die van verre of dichtbij geen nieuws kunnen zijn.
Hoe kan in een wereld waar er elke dag mensen sterven aan oorlog en honger, waar de economie op z’n gat zit en waar de hebzucht alles vernielt iets als een zangersesje dat afscheid neemt?
Niet dat ik iets heb tegen ‘softer’ nieuws natuurlijk, je hoeft niet altijd te openen met een bomaanslag of hongersnood, maar dit is erover.
Wat is het volgende? Waar ligt de grens van het door de commerce gestuwde berichtgeving? Want dat is het hoor! Mensen van studio 100 bellen dan naar hun vriendjes journalisten en zeggen dat ze ‘groot nieuws hebben’. Een persconferentie (gratis hapjes en drankjes voor de vrienden en pers) wordt samengeroepen en hip hop hap, daar gaan we. In één keer wordt er aan branding gedaan, want wat ZIJ doen als bedrijf is belangrijk, wat ze doen voor de kinderen is opeens OOK belangerijk wànt het stond op de voorpagina’s, het kwam op het nieuws. Dan moet het wel belangrijk zijn niet?

Het enige wat nog telt is de Euro’s die de kinderen en hun ouders spenderen aan al die rommel, die zeemzoeterige cultuurloze bagger die we elke dag toelaten in ons leven. Wie is er schuldig? De ouders, die hun kinderen uit gemakzucht naar die rommel laten luisteren en er speeltjes voor kopen, de mensen die zich laten meeslepen door dit hypnotiserende gedoe.
Of zoals een groot man als Johan Anthierens ooit zei tegen Vader Abraham (de minimalistische versie van studio 100 toen, maar evenzeer een uitbuiter van kinderemoties), “je kan ze makkelijk vangen hé”?
De tijden veranderen niet echt zo te zien, er blijven mensen met grotere en meer gesofisticeerde middelen geld uit de ouders hun zakken kloppen.

Dat de nieuwsdienst van de VRT hier echter aan meewerkt is een stap te ver, ze hadden het hooguit op Ketnet mogen vermelden, een zender speciaal voor kinderen en dan nog…
Jammer dat we niemand hebben van het kaliber van Anthierens, dat we geen journalisten meer hebben die hun job willen riskeren om deze bende kinderliedzwendelaars eens goed lik op stuk te geven, ze te ontmaskeren voor de zelfverlakkerende, navelstarende snobs zonder nut die ze zijn!