one-shot recrutering

De recruteringsbedrijven waar ik bij ingeschreven ben kan ik niet meer op één hand tellen.  Zelfs niet meer op twee handen denk ik…  Je moet namelijk je kansen vergroten door zoveel mogelijk in te schrijven bij interimkantoren en andere recruteringsfirma’s.

De theorie is echter mooier dan de praktijk op dat gebied.  Want vele recruteerders halen je enkel maar binnen om één bepaalde vacature in te vullen, pas je daar voor (omwille van loon, ligging of omdat het gewoon niet klikt) dan heb je meestal afgedaan.

Het gaat meestal hetzelfde… je gaat online in op een vacature, geplaatst door het recruteringsbureau. Enkele dagen tot weken later (eentje was zelfs zo “snel” om 2 maanden na datum te reageren!) krijg je dan een telefoon van een vriendelijke dame die de HR verzorgt, of van een drukke account manager.

Je wordt vervolgens uitgenodigd  niet voor de oorspronkelijke vacature (die was ofwel nep, of is inmiddels al lang benomen), meestal voor een kennismakingsgesprek.
Je gaat dan naar de afspraak (meestal een ruimte in van die typische KMO-zones) om even met hen te praten.  De gesprekken zijn meestal als volgt opgebouwd:
– stel je zelf even voor
– waarom ben je werkloos, naar wat ben je op zoek
– dan verder ingaan op één ding waar je iets over hebt verteld, de zogenaamde star-methode

Waarna men je zegt je te zullen voorstellen bij firma X of Y.
Enkele dagen later (meestal op een donderdag om 10 of 11 u… blijkbaar werkt men alleen op die dag bij een HR dienst) kan je je dan komen voorstellen bij de genoemde firma.

Wanneer dat fout loopt hoor je van de recruteerders niets meer.
Men gokt op een one-shot.  Metn krijgt een vacature binnen, belt snel een “loser” op die in hun databank (of die van de vdab) is verzeild geraakt,… en past die combinatie niet, dan hoeft het voor hen niet echt.

Men neemt de werkzoekende niet binnen, men neemt geen echte zorg over, men behandelt hen niet als klant of potentiële inkomst, maar gewoon als snel-snel opvulling voor een vraag van hun echte klanten; de bedrijven.
Nuja… soms loopt het goed… maar recruteerders zouden misschien beter eens ECHT luisteren en mensen helpen te zoeken naar een geschikte vacatue, in plaats van de honger te proberen stillen op een domme, kortzichtige manier.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

Hallo, wil u een wegwerpjob?

De VDAB is er om mensen aan een baan te helpen. Op zich doen ze dat ook wel. Al zijn de efficiëntie vaak zoek. Zeker wanneer het werk zoeken overgelaten wordt aan bedrijfjes van allerlei pluimage die de vdab-databank gebruiken voor wegwerp-jobs.

Je wordt dan opgebeld door meestal vrouwelijke medewerkers van een interimkantoor die snel-snel om het even welke sukkel naar een sollicitatiegesprek willen sturen om het kantoor iets te laten invullen op de arbeidsmarkt (op zich een lovenswaardig iets, moest het doordacht gebeuren).

Meestal zijn deze jobs echter openstaande bij teloorgegane winkels, aftandse KMO’s en grote ketens waar mensen domme pakjes moeten aandoen en voor net iets meer dan hun dopgeld heel de dag klanten moeten te woord staan (mediamarkt is hier de kampioen; jobs genoeg daar voor wie lage standards heeft, geen produktkennis en ‘s avonds hondenvoer wil eten uit pure armoede).

Dit zijn geen jobs maar wegwer(k)(p)jobs. Het soort dingen die je nooit op een CV kan zetten en waar niks mee te verdienen valt.

Maar ‘men’ belt je er continu voor op, vaak zelfs hebben ze niet eens je CV of databank-entry gelezen want zodra men ziet dat je ooit al achter een computer hebt gezeten belt men je op voor om-het-even-wat er van verre of dichtbij met computers te maken heeft (een garagepoort repareren valt daar volgens ‘CRAPI-INTERIM’ ook onder.

Zo ken ik een grafisch ontwerper die dan de tweede dag dag hij dopte meteen werd opgebeld door een vrolijk interim-bureau dat op zoek was naar een “netwerkbeheerder” (lees: laptop-installateur voor een slecht draaien sales departement).

Op deze manier krijg je de jobs niet ingevuld natuurlijk,… en blijven we met een boel werklozen zitten die wel zoeken en wel willen werken, maar waar geen exacte database-hokjes voor bestaan.
Je stuurt toch ook geen auto mechanicus naar een sollicitatie voor taxichauffeur “omdat het toch met auto’s te maken heeft hé meneer”.
Belachelijk en ondoordacht geklungel door politici en hun dienaars die te veel en te duur gaan eten.
Wie wil er ook voor een interimkantoor werken, daar verdien je niks, moet je enkel flexibel zijn en kom je qua carrière ook geen stap verder.

Ik heb gelukkig aan de telefoon vaak genoeg overtuigingskracht om zulke interimdames erop attent te maken dat bepaalde jobs ècht niet aan mij besteed zijn.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/