Waarom VDAB ontmanteld moet worden

In de Vlaamse, en bij uitbreiding Belgische arbeidsmarkt, loopt het niet altijd op rolletjes. De problemen zijn genoegzaam bekend: niet-ingevulde vacatures, bedrijven die klagen over mensen met de verkeerde kennis of profielen en werklozen die tegelijk zelfs geen antwoord krijgen op sollicitaties.

Nu er echter een zogenaamde hoogconjunctuur heerst op gebied van tewerkstelling, afgemeten aan de lage werkloosheidsgraad die de regering te pas en te onpas presenteert dan toch, is het misschien het uitgelezen moment om enkele veranderingen door te voeren die de arbeidsmarkt moderner zouden maken. Teneinde ook beter te zijn voorbereid om de slechtere tijden die er aan kunnen komen. Pro-actief, … da’s vrij on-Belgisch of on-Vlaams, maar ik denk dat het hoog nodig is.

Men schrapt intussen veel werklozen, die dan prompt uit de statistieken verdwijnen om de regeringscijfers er beter te laten uitkomen. Lage werkloosheid klinkt altijd goed. Al is er een keerzijde aan die medaille. Hoeveel mensen zijn nog tevreden met hun job? Krijgen ze hun dag rond met het gezin? Komen ze financieel toe en zijn ze nog gelukkig?
De cijfermatige ingrepen om deze statistieken op te smukken worden al sinds eind jaren ’80 toegepast door diverse ministers van diverse partijen, en dat toont meteen ook dat er niets nieuws onder de public relations-zon is, en dat we eigenlijk in een soort Sovjet-tijdperk zijn blijven hangen op vele vlakken qua visie.

VDAB to the rescue?

Een en ander wordt ook beïnvloed door het cijfermateriaal dat VDAB aanreikt. Het aantal “open vacatures”, het aantal mensen in opleiding, en vooral het aantal mensen die ze (al dan niet op papier) aan een job hielpen, zijn cijfers die we met de regelmaat van de klok in het nieuws krijgen. Bij aangevuld door allerlei vrij onnodige detailinformatie over specifieke doelgroepen. Waarbij de focus altijd ligt op de kwantiteit.

Het is allemaal pure statistiek echter, waar de leugen vermengd wordt met halve waarheden, onvolledige cijfers of zelfs ontbrekende resultaten of zaken die gewoon doodgezwegen worden. De nodige correlaties met andere cijfers (emigratie, zelfdoding, schuldbemiddeling,… ) worden ook nooit zelfs getracht om vorm te geven. VDAB geeft cijfers, en dat is het dan. Politiek gebeurt er nauwelijks iets mee, buiten wat neo-liberalen wat ammunitie geven om op werkzoekenden in te hakken of hen te marginaliseren.

VDAB blinkt dan ook uit in het anders voorstellen van statistieken en cijfers: verzin als KMO’er een job waarbij een academisch geschoold iemand met 2 masterdiploma’s, een franse krant moet vertalen, gezeten op een brandende éénwieler, in nachtshift-stelsel aan 10 euro per uur, en *poef* : alweer een “niet-ingevulde vacature” erbij!
Meer concreet: juniors zoeken met 10 jaar ervaring, een laag loon, eigen auto, op een onmogelijk te bereiken werkplek en met de nodige verantwoordelijkheden die zelfs gehaaide mensen in die job niet aan zouden durven. VDAB laat het allemaal passeren.

Het dromen van een bepaalde functie, ingevuld door de ideale witte raaf / werkzoekende, is voldoende om te spreken van een vacature-overschot. Gevolgd door de kritiek dat er uiteraard weer “luie doppers” de jobs niet willen doen, meestal komende van politici die moesten ze niet uit de juiste familie komen, zelf de nodige problemen zouden hebben op de arbeidsmarkt.

Afgaande, puur op de VDAB cijfertjes, is dat ook allemaal makkelijk interpreteerbaar. Zoals zo vaak in ons huidig bestel, is “op papier” het aller belangrijkste als maatstaf, niemand (en zeker VDAB niet) kijkt nog naar personen of individuen, of het algemeen belang, laat staan lange termijn.
Een werkloze aan een job helpen is dik in orde, meer moet er niet gezien of geweten zijn volgens hen. Taak volbracht.

De werkzoekenden hebben echter wèl effectieve hulp nodig, meer dan de “op papier” aanpak van de huidige VDAB, de bedrijven hebben wel mensen nodig met specifieke profielen en opleidingen zouden veel meer moeten zijn dan een handige manier om 4 ambtenaren aan’t werk te houden in een aftands klaslokaal waar geen materiaal aanwezig is en waar mensen bestraft worden alsof ze peuters waren.
De aanpak van VDAB werkt contra-productief zowel naar bedrijven als werklozen toe.

Verantwoordelijk

De afbouw van VDAB zou de werkloze allerminst in de kou laten staan.
Je kan tegelijk een verrot systeem opdoeken, en iets positiefs lanceren.

De bedrijven moeten zelf meer verantwoordelijkheid dragen èn nemen. En dit kan en mag geld kosten, want eens VDAB afgebouwd wordt, kan je als overheid de vrijgekomen gelden deels gaan gebruiken om belastingen op arbeid en de patronale bijdrage te verlagen. Tegelijk zou de nodige subsidie kunnen voorzien worden voor wie VDAB-taken op zich neemt op een performante en vooral MEETBARE manier.
Iets dat tot nu toe nooit gebeurde in Vlaanderen. (op lange termijn wordt er niets gemeten).

Men betaalt belasting, deze gelden gaan naar de staat, en deze wordt via een verdeelsleutel aan de regio’s gegeven, en komt op die manier ook bij VDAB terecht: die er daarna vooral cijfers mee produceert en net genoeg activiteit om zichzelf te bedienen van werkzekerheid (voor de vdab-ambtenaren zelf, wel te begrijpen).
VDAB helpt enkel VDAB aan werk, op uw en mijn kosten.
Tijd om dat te veranderen me dunkt.

Voor de mensen die minder bekend zijn met de interne werking: VDAB is als een Sovjet auto-fabriek waar men enkel het aantal auto’s telt die van de band rollen en aan de hand van die aantallen subsidies krijgt van de staat.
Maar, er ligt intussen wel een gigantische schoot-berg aan kapotte wagens op de parking opgestapeld. Wanneer dan iemand zou vragen wat deze berg daar doet, antwoord men: “Dat meten wij niet, da’s niet onze taak, maar kijk eens hoeveel wagens we dit jaar hebben geproduceerd! Cool hé? We hebben er gele, rode, groen… mooi toch?”.

De meetbaarheid van de èchte resultaten van VDAB opleidingen zijn bij voorbeeld ongekend (of ongepubliceerd).

Ik hoor menig lezer al zeggen “Dat kan niet, de cijfers staan on-line!”
Neen. Ik daag eender welke politieker in Vlaanderen uit om de cijfers te tonen waar de lange-termijnsperformantie aangetoond wordt met opvolging van werklozen na een opleiding bij VDAB.
(Wat denk ik de meest geld en tijd verslindende post is).
Deze cijfers bestaan niet, en moesten ze bestaan zijn ze niet openbaar te verkrijgen.

Het enige dat telt is “heb je iemand aan een job geholpen op papier?”. Ja of Nee?
Wanneer het antwoord JA is, heeft VDAB haar taak zogenaamd volbracht, en rinkelt de subsidie-kassa (rijkelijk).
Dat dezelfde mensen twee, tot zeven keer terug op deze manier aan een job geholpen worden, of nog erger; verdwijnen uit de statistieken, is nooit gemeten.
Evenmin of ze wel degenlijk met hun opleiding iets waren achteraf, en of ze er al dan niet beter van werden op langere termijn (iemand die 3 jaar geleden een opleiding vorkheftruck chauffeur kreeg en intussen is weg-geautomatiseerd heeft daar niet veel aan gehad).

Vele bedrijven hebben intussen zo de buik vol van door VDAB opgeleide mensen, dat ze achteraf een tweede keer geld en tijd stoppen in hen zelf op te leiden, om toch enig personeel over te houden!
En dat zijn dan de goede bedrijven, die nog enige verantwoordelijkheidszin bezitten, maar ze betalen er wel twee keer voor natuurlijk, zoals gewoonlijk in Vlaanderen.

De voorbeelden zijn legio: maar het komt meestal neer op verhalen van werklozen die een opleiding opgedrongen krijgen (op straffe van veroordeling tot armoede, door je uitkering af te nemen). Deze opleiding wordt vervolgens zeer restrictief gegeven, duren langer dan voorzien, en bevatten zo veel hoepels om door te springen dat er velen het einde toch niet van halen. De haalbaarheid is met opzet laag.
Bij voorbeeld: twee keer te laat komen omdat een bus niet reed in een afgelegen gebied waar de opleiding wordt gegeven, is meestal al genoeg om je uitkering kwijt te spelen, maar ook de subjectieve inschatting van bepaalde docenten kan hier een rol spelen. Het doel is meestal sanctioneren, niet opleiden. Iets dat veel goedkoper kan, als dat toch het einddoel is. Er staan immers werklozen genoeg klaar om de stoeltjes op te vullen in de opleidingen. Ze moeten wel.

De docenten die 20% van de tijd onvindbaar zijn, is in tegenstelling geen probleem… want het gaat “toch maar” om werklozen denkt men, en deze mogen voor de gek gehouden worden, voor een niemendal uitgesloten worden of geschrapt.

De opleiding is dan eindelijk afgelopen (de termijnen worden vaak niet gerespecteerd), en je krijgt meteen wel een job voorstel waar je moet op in gaan.
Men zorgt wel degenlijk via allerlei deals met vaak zeer gehaaide (louche) firma’s dat deze mensen geplaatst worden (subsidiekassa moet rinkelen).

Na 4 tot 6 maanden worden deze mensen ofwel aan de kant geschoven voor de volgende VDAB’er (goedkoop), ofwel gewoon niet goed genoeg bevonden omdat de opleiding niet veel soeps was (sommige opleidingen zijn nauwelijks die naam waardig, anderen zijn zeer goed, de kwaliteit schommelt enorm, net omdat er nauwelijks opvolging is op lange termijn in effectiviteit.)

Sovjet-VDAB

De hamvraag is echter wat er gebeurt met mensen die en opleiding volgden (dus taxgeld dat gebudgetteerd was, hebben gekost) en daarna 6 maanden later, 2 jaar later en zelfs 5 jaar later zouden opgevolgd worden? Ik heb er een vermoeden bij, maar daar blijft het ook bij.
Want men weet het simpelweg niet.
Nogmaals, deze cijfers zijn niet voorhanden, omdat niemand intern zich zelfs de vraag mag stellen,… “privacy” wordt dan bovengehaald als excuus, alsof men mensen niet kan opvolgen op andere manieren die de privacy wel respecteren… elk excuus is goed blijkbaar om vooral hun eigen werking niet deftig te bekijken en uit het slijk te tillen.

Ik heb deze vragen ooit concreet gesteld aan mensen die bevoegd waren hiervoor (ze stonden toevallig in dezelfde ruimte), en het antwoord was duidelijk: ‘Dit doen we niet, en zullen we nooit doen.’ Sovjet-stijl dus: je mag wel plannen, taxeren en produceren, maar stel verder geen vragen. “Hier zijn de staats-goedgekeurde cijfers, daar moet je het maar mee doen.”
De aanwezige vakbonden bij VDAB huiveren hier ook van trouwens, vanzelfsprekend, want mensen die met 3 personen één copy maken van een blad papier, en daarna 2 uur verdwijnen om de lunchen in het gebouw, zijn uiteraard meer te beschermen dan het taxgeld, werklozen of de lange-termijn werking van uw arbeidsmarkt onderdelen. Uit die hoek valt er ook niks te verwachten. Al zullen ze zich wel verweren tegen elke verandering uiteraard.

Er is een uitdrukking voor dit soort activiteit:
Het vat der Danaïden vullen, echter niet met water, maar met belastingsgeld, subsidie en een heleboel verloren moeite en energie van zowel docenten en de werklozen!. De tijd die verloren gaat is nog het meest wraakroepende, boven het geld zelfs.

Wanneer je bv. TIEN maanden opleiding hebt gehad en dan moet vaststellen dat er geen jobs voorhanden zijn, dan een nieuwe opleiding begint om te merken dat niemand je echt langer dan een half jaar wil aanwerven, schort er iets aan het systeem, en mist VDAB haar kerntaak.

De bedrijven zeggen dan (letterlijke quote) “VDAB sucks, daar pakken wij nooit iemand via aan”. Maar diezelfde bedrijven worden wèl gedwongen om er voor te betalen, terwijl de werklozen ook verplicht worden om er beroep op te doen en hun tijd er te verslijten!!!
Je kan er ook als bedrijf niet stoppen om voor te betalen, om dan er ook geen gebruik van te kunnen maken bij voorbeeld: opt-out is niet mogelijk.

Je wordt met andere woorden verplicht een organisatie in leven te houden, die sowieso grondstoffen (werklozen) krijgt aangeleverd, en betalende (belasting) klanten (bedrijven) heeft, maar weigert zichzelf te meten op gebeid van efficiëntie. Als dat geen definitie is van Sovjet-stijl weet ik het niet.

Dit soort organisatie is rijp voor de schroot in haar huidige vorm.
En hoewel er hier en daar goede delen in zullen zitten, met schitterende gemotiveerde docenten, pleit ik er voor om VDAB volledig te ontmantelen in 2 tot 5 jaar tijd. Politici moeten deze boel dringend aanpakken voor de conjunctuur omkeert. Daarna zal de huidige werking alleen maar meer schadelijk worden, met alle nare gevolgen van dien.
Begin de ontmanteling van deze zooi, bij hun opleidingsstructuur, waar het meeste verloren energie in omgaat.

De blauwe zweep

De sanctie-taak die ze uitvoeren (in opdracht van vooral de recente neo-liberale ministers) is ook volledig overbodig geworden aangezien ze geen raad geven tegelijk en enkel sancties uitdelen nadat de werklozen eigenlijk geen job vinden of de opleidingen vaak oprecht als “shit” bestempelen.
Zo zag ik één jongen vertrekken nadat hij terecht opmerkte dat hij een uur kon slapen in de les zonder dat er een docent opdaagde, of zonder dat het lesmateriaal (in dit geval computers) werkte.
De optie tot sanctioneren, zat tot voorheen 2014 bij RVA, met VDAB enkel als raadgevende instantie. Deze situatie is nu veelal puur een zweep te zijn, maar dan een hele dure, een hele blauwe, waar werklozen niet beter van worden. Tot spijt van iedereen in de regering gaan werklozen niet zomaar verdwijnen wanneer je ze sancties geeft, ze duiken altijd elders op wanneer er geen echte jobs voorhanden zijn. (OCMW, emigratie, …)
Sancties hebben enkel zin wanneer je mensen in een goed werkend systeem wil dwingen, … maar dan worden sancties ook overbodig omdat mensen (de overgrote meerderheid toch) dan zelf wel inzien dat dit een goede zaak is voor hen.
Men slaat met de blauwe zweep op werklozen, omdat men wèèt dat VDAB anders geen taak heeft. Moest VDAB een bedrijf zijn in een open markt, waren ze al 25 jaar failliet.

De goede delen van VDAB en het gemotiveerde, performante personeel zou bij een afbouw van de taken snel degelijk ander werk vinden bij bedrijven die dan zelf aan de slag kunnen met meer opleiding die zelf kunnen geven en vooral iets minder belasting moeten betalen in ruil. Tegelijk kunnen ze dan niet meer zeuren over de lage kwaliteit van VDAB kandidaten, aangezien ze dan zelf verantwoordelijk zijn, en rechtstreeks in hun eigen vel snijden bij het slecht uitvoeren van deze taak.
VDAB heeft deze verantwoordelijkheidszin niet, wanneer bedrijven zeuren, dan zeuren ze maar, en ze betalen tòch.

Wat je dus uitspaart bij VDAB, reken je bv. 90% door in belastingvermindering, en 10% in subsidie van duurzame jobs, in mijn opinie kan deze verdeelsleutel dan om de paar jaar herzien worden afhankelijk van de resultaten.
Daar kan je de nodige specialisten en computermodellen voor inschakelen om tot een gewenst resultaat te komen, de Sovjet-stijl heeft lang genoeg geduurd daar, en genoeg generaties werklozen verpest!


Intussen ploeteren we echter verder; en kreeg ik te horen van iemand in opleiding, dat ze zich naar het kantoor van VDAB moesten begeven, …. om een brief op te halen (mits hun betaling van kilometervergoeding aan de werkloze).
Wanneer ze vroeg waarom haar de info-brief niet met de post werd opgestuurd, was het antwoord: “Die kosten komen uit de belgische staatskas voor uw verplaatsing, da’s dus goedkoper dan een postzegel voor ons”. (!!!) (dat de persoon in kwestie er zelf ook mee voor betaalt in z’n belastingen ontging hem compleet). Dit boeltje is totaal verrot.


De statistieksval

De cijfers, onderzoeken en “trends” die VDAB zelf publiek beschikbaar maakt op hun website https://www.vdab.be/trends/papers , zijn meestal heel vaag en door de band focussen ze op één klein aspect (bv: jongere werklozen). Dit geeft een vrij eenzijdig, en vertekend beeld, en zegt niks over hun effectiviteit in’t algemeen.

Algemene kosten/baten krijg je niet, en lange termijncijfers over hen zelf als VDAB, zijn nergens te bespeuren.
Nogmaals: dezelfde Sovjet-autofabriek van in m’n eerder voorbeeld, kan waarschijnlijk ook mooie cijfers voorleggen over hoeveel cabrio’s en hoeveel 4×4’s ze produceerden, maar nergens over hoe ze al jaren vergeten een motor in die wagen te plaatsen, of hoe er 4 man 1 enkele bout moet vastdraaien in theorie.

De details moeten de lezer doen vergeten dat hetgeen men daar meet en in cijfers giet, allemaal irrelevant is tegenover hun eigenlijke hoofdtaak: arbeidsbemiddeling.
Waarin ze in mijn opinie gigantisch falen op de meest maatschappelijk belastende, dure manier.

Maar helaas kan je dat nooit staalhard bewijzen, vermits je enkel de symptomen er van opmerkt in de arbeidsmarkt, en niet in de cijfers op zich. De cruciale cijfers ontbreken simpelweg! Politici kunnen dit altijd opvragen of eisen, vanuit het parlement. Maar ook dat gebeurt niet. Geen enkele partij is blijkbaar geïnteresseerd in deze cijfers, of om deze doos van Pandora open te trekken.

De allereerste stap zou dus moeten zijn om VDAB te forceren haar eigen efficiëntie door externe (liefst buitenlandse) instanties te laten meten. Opvolging op langere termijn dus.
Vermits men dit niet gaat doen, kan je de conclusie trekken dat er gigantisch veel belastingsgeld verdwijnt in het aan-het-werk houden van een onderdeel van de staat, het vat de Danaïden vullen met moeite die verloren is voor iedereen (behalve een paar ambtenaren die zich in die situatie nestelden en super blij zijn met deze “gravy train”, zonder dat het iets positiefs oplevert voor welke andere dan ook.

Schaf deze zooi dus best af. Zo snel mogelijk.
Da’s pas verandering voor vooruitgang.

kim0raku




Mijn probleem met Hart boven Hard

vooraf:
Voor er iemand me voor een V-mannetje houdt: ik ben niet pro deze regering, ik ben ook niet pro SP.a (want blijkbaar ben je voor de meeste mensen ofwel pro N-VA ofwel pro SP.a, wat uiteraard een zeer simpele voorstelling is van ons politieke landschap). 


Mijn probleem met Hart boven Hard

Ik heb wel iets met het concept burgerbeweging.
Een burgerbeweging is eigenlijk het oer-instinct van een groep mensen die in een samenleving willen bewegen en richting geven (of willen verbeteren wanneer ze veel capsones hebben).

Meer nog, de landen en naties zoals we die nu kennen, zouden nooit kunnen ontstaan zijn door de prille vorm van burgerbewegingen. Ergens hebben mensen de drang om zich te verenigen en de toekomst te bepalen, of je nu met dertig man in een grot leeft en het moet hebben van de jacht op wilde dieren of je een eerste kolonie opricht in een nieuw ontdekt ver land.
Doorheen de geschiedenis zijn echte, oprechte burgers begonnen met zich te organiseren om op die manier richting te geven aan hun toekomst (in welke richting ze deze toekomst ook zagen). Ze wilden iets bereiken, en beseften dat ze in groep meer konden zijn dan de optelsom van hun individuele kunnen.

Tegenwoordig is onze maatschappij complexer dan een grot of een eerste stad. Een richting uitgaan, behelst meer info dan de lokatie van een rivier of een beschutting tegen wind bouwen.

We zijn zo geobsedeerd geworden met organisatie, efficiëntie en cijfers (ook omwille van onze grote aantallen) dat vanuit een buikgevoel iets doen bijna als waanzin wordt beschouwd.
Wanneer je aanvoelt da je leiders bijvoorbeeld een bende hebberige fascisten zijn, kan je dat gevoel maar beter staven met allerlei cijfers, infographics en andere troep, voor je je “out” als een tegenstander. Voor je’t weet ben je geen burger meer die zijn mening of aanvoelen kwijt wil, maar een halve crimineel die iemand anders z’n vermeende vrijheid wil afnemen (ook als die vrijheid in-files-staan-en-consumeren betekent voor de meesten).

De optocht

Hart boven Hard is een organisatie waar ik geheel toevallig mee in aanraking kwam. Een hoop burgers die op een betoging opduiken en pamfletten uitdeelden met inhoud die me aansprak. Ja, een aantal van hun verzuchtingen, vooral inzake de sociale afbraak die bezig is, liggen me wel.

Ik vroeg aan een van die mensen waarom ze net hier, bij een anti-regeringsbetoging, hun pamfletjes uitdeelden. De man leek verward, keek me aan en lachte “Om mensen het duidelijk te maken”.
“Het is me al duidelijk”, zei ik, “Anders stond ik niet op een betoging tegen deze regering”.  Ik gaf’m zijn flyertje terug.

Da’s gedrag dat ik ook terug zie bij allerlei organisaties, waarom ga je aan gelijkgestemden een flyer geven voor je doel? Iemand van je eigen “vijver” proberen overtuigen dat er water zit, is zinloos.
De socialistische vakbond blinkt hier ook in uit trouwens, die slagen er in in om mensen in een rood jasje die zelf een spandoek vasthouden met een anti-regeringsleuze, TOCH nog een anti-regeringsflyer in de handen te duwen.
Misschien worden ze betaald per afgeleverde flyer? Ik weet het niet, maar het is totaal zinloos. Ga dan liever aan de uitgang staan van een bedrijf waar vele werkende armen werken, en deel informatie uit in verschillende talen, zodat deze mensen beseffen dat ze zich kunnen organiseren of uit deze situatie redden. Tracht mensen te helpen, in plaats van platte zieltjeswinnerij te bezigen. Maar ik wijk af.

Door dat pamflet te krijgen, wilde ik ook meteen tussen de mensen van HartbovenHard lopen, want ik wilde meer weten over deze beweging. De mensen van de partij PVDA waren uitvoerig aanwezig (met hun eigen vlaggen, propaganda en flyers) alsook een paar mensen van Groen, en zowat alle vakbonden, behalve de liberalen -voor de mensen die het niet kennen: blauwe hesjes).

De mensen van deze burgerbeweging worden blijkbaar gesteund door een aantal partijen aan wat “de linkerzijde” wordt genoemd. Geen verrassing eigenlijk, maar een paar dagen later zie ik dat de mensen van de organisatie opgeroepen hadden om niet aan partij-politiek te doen.

Wanneer je dan nog dieper graaft, zie ik dat bij de oprichting van HartbovenHard er oa. vakbonden (toch politiek gekleurd op z’n minst) tussen staan.

Mijn probleem met deze burgerbeweging is net dat ze blijkbaar geen burgerbeweging is, maar een flinterdun laagje beweging met burgers die voor het grootste deel twee of meer petjes op hebben. Sommigen zijn ook lid van een partij, een vakbond, een NGO. Niet dat ja dan geen verontruste burger kan zijn, maar laat dan je vlaggen en partijflyers thuis. Zeker wanneer men daar vanuit de organisatie toe oproept.

Wanneer je een echte burgerbeweging pretendeert te zijn, treed dan stevig op tegen eender welke politieke inmenging -al zijn politici welkom als individu- en gooi de vakbonden meteen uit je organisatie… ook al brengen ze een bepaalde extra manpower voor je zaak, tegelijk gaan ze je geloofwaardigheid neerhalen als spontane burgerbeweging.
Het punt is, HartbovenHard lijkt me meer en meer een kunstmatig iets ook afgaande op de websiteregistratie en de oprichtingslijst.

Ik sta achter vele slogans en vooral het hart van deze organisatie, ik zie ook dat er oprecht bezorgde burgers met alle goede wil hieraan meewerken (hun fiets-acties in Antwerpen bijvoorbeeld zijn een positief signaal).
Maar mijn kritiek blijft dat ondanks alle goede wil en het idealisme er een zekere gelaten nutteloosheid zit in het uitdelen van flyers en het scanderen van slogans temidden van een grote groep mensen die hetzelfde denken. Het doet me denken aan een voetbalsupporter die midden tussen supporters van zijn eigen ploeg gaat staan roepen dat ze de beste zijn en dit jaar kampioen moèten worden. Meer dan versterken wat iedereen al denkt om je heen doe je niet (al kan het je wel een extra pint opleveren).

Misschien hoog tijd dat ‘Hart boven Hard’ eens naar buiten komt, en op plekken gaat staan waar je mensen hun ogen nog zou kunnen opentrekken, of waar je godbetert een beetje weerwerk krijgt of discussies.
Ga bijvoorbeeld bij een groot havenbedrijf eens aan de uitgang staan en tracht werknemers die daar noodgedwongen nachturen staan te draaien om hun vele afbetalingen rond te krijgen, te overtuigen dat deze regering hen kopje onder duwt of dat je leven meer kan zijn dan centen naar de hoge heren dragen.
Tracht bijvoorbeeld ook eens mee te stappen in een ietwat rechtsere betoging of protestactie om duidelijk te maken dat je een burgerbeweging bent, en geen linkse’burger’beweging.

Laat je niet kapen door meelopers van Groen, Sp.a en andere organisaties die een graantje willen meepikken van de positieve wind die er in jullie rangen waait.

Ik stap alvast niet meer mee, zolang er partij/vakbondsvlaggen waaien in jullie protesten. Voor mijn part kon er evengoed een swastika,- of hamer-en-sikkel vlag waaien in dat geval. Een goede oefening: beeld je een zeer offensieve partijvlag in voor elke vlag van een politieke partij die je ziet op jullie bijeenkomsten.

Een protestactie van een echte burgerbeweging moet vooral bestaan uit gewone burgers, anders verliest ze alle kracht en tegelijk haar bestaansrecht.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

De armoedemachine van Michel I

1

Wanneer ik de beduimelde bril van een fascist zou opzetten, het type dat in een maatpak deals sluit met de vrienden uit de golfclub en daar het label ‘beleid’ op durft kleven, dan zou ik als volgt te werk gaan: zorg er voor dat er genoeg onderklasse mensen (zoals ik die vanuit mijn ivoren toren noem) beschikbaar zijn -desnoods onder dwang- om de arbeid te verrichten die nodig is om mijn vrienden ondernemers winst te laten draaien.

Meer nog, zorg er voor dat deze arbeid zo te voorzien is, dat zelfs met de toenemende technologische middelen het gat kan opgevuld worden, maar evenzeer door technologie kan vervangen worden in een oogwenk om vervolgens het werkvolk terug weg te werpen.

Net alsof ik een handgrasmaaier koop waar ik m’n gazon mee kortwiek, om deze bij de eerste hapering te vervangen door een gemotoriseerd exemplaar. Wat er daarna met die handgrasmaaier gebeurt, maakt niet uit, schroothoop, online verkopen of’m desnoods laten wegroesten in een vergeten hoek in het tuinhuis (als reserve,… moest er op een dag de nood zijn om die gemotoriseerde maaier toch even te vervangen, dan heb ik een kosteloos back-up exemplaar).

Ik heb dan in dat geval politici nodig en uitvoerders die me slaafs volgen en een volk dat op wat spandoeken of de door mijn al lang ingecalculeerde stakingsdag na, nooit ècht tegenstribbelt.
Want zo’n stakingsdagen kosten zogenaamd handenvol geld aan “de economie”, maar in feite ligt zo’n topbedrijf daar verre van wakker van (de kost ins berekend en de kost wordt doorgerekend aan de consumenten/koeien die ze daarna met de glimlach bijbetalen zonder het zelf te weten… “jingle all the way”). Zulke dingen doen nooit echt pijn, in tegendeel, op deze manier kan ik als doorwinterde topper, de kaart spelen van verongelijkte en benadeelde economische legitieme betrokken partij, en zelfs hier betaal ik mensen en drukkinggroepen voor om dat in mijn plaats te doen op TV. Terwijl ik in feite gewoon een parasitaire uitwas ben van een scheefgelopen systeem. Voor kleinere bedrijven is de impact iets anders, en zelfs te betreuren, maar da’s niet erg… ofwel gaan ze dood en is er meer market-share voor mij, ofwel groeien ze en koop ik ze vroeg of laat over.

2

De tweede stap in mijn visie (nog steeds met de inmiddels wazig geworden fascistoïde bril) zou zijn om dit werkvee en slaafse volgers zo arm mogelijk te maken.

Hun wensen en dromen die ze in het westen bijzonder hoog in het vaandel dragen (playstations kopen, autootje rijden, zonnepaneeltje op het dak, 3 keer op reis per jaar (desnoods op krediet) en een hond die evenveel ecologische voetafdruk heeft dan 70000 km rijden met een terreinwagen, en die af en toe naar het hondenkapsalon moet, restaurantbezoeken, digitale TV met 20 kastjes en allerlei extra’s….) moeten blijven in vervulling kunnen gaan, of da’s toch wat ze verwachten en naar zullen blijven streven dankzij onze marketing/media mensen. Da’s een heel krachtige motivatie, het soort motor die maakt dat ze lasten dragen, aan loopbanden zullen staan, muren schilderen, hun vuilnis zullen sorteren en braaf hun 65% afdragen op alles wat ze zogenaamd verdienen door zich uit te verhuren aan mij. Door de geringe educatie over dit soort onderwerpen, weten ze ook niet beter.

Dat worteltje blijven we voor hun neuzen laten bengelen, terwijl we aan de andere kant iedereen die pech heeft gehad, slachtoffer werd van onze eigen georchestreerde crisis, of gewoon “er niet bij hoort” steeds meer en meer geld afnemen. We besparen intussen op alle soorten dienstverlening naar hen toe, en geven hen de raad mee (als een soort mantra) om de tering naar de nering te zetten, goed beseffende dat dat indruist tegen de veel krachtigere lokroep van het kopen en consumeren -dat laatste doen ze toch-

We noemen dat natuurlijk niet afnemen, dat geld is immers van ons (of in feite van een gemeenschappelijke door ons gefinancierde staat die de rol van ruilhandel heeft omgezet naar de uitgifte van fiat-currency en daarbij zo veel afroomt dat het niet meer mooi is, meestal om een gigantisch aantal onbekwamen, of onbekwaamgemaakten in dienst te houden om de rangen te vergroten en de afhankelijkheid van het systeem uit te breiden, in feite een vorm van werkloosheid dus, waarbij je in ruil voor je openlijke toewijding en trouw aan de staat een vaste benoeming en een “aandeel” krijgt van het belastinggeld van de rest en veilig zit).
Dit laatste systeem zorgt er voor dat deze staat ook door diegenen met veel geld kan naar de hand gezet worden.
De uitkeringen schrappen en verder de koopkracht uithollen is de boodschap. De veer zal ergens breken, en dan staan ze zelfs (in mijn droombeeld) aan te schuiven om te mogen werken voor mijn te lage loon. Mijn winst vergroot en zo kan ik misschien dat extra fabriek bouwen in Beijing of Bangladesh, dat laatste om meer crappy kledij te maken die het plebs komt te dragen volgende zomer, wanneer mijn mode-kneders je warm hebben gemaakt voor de kleurtjes die ik wil dat jij gaat dragen -hier hoort een boosaardige lach bij- uit vrije wil.

Volgende plan is er voor te zorgen dat de mensen gratis of bijna gratis willen werken.
Vermits er nog steeds de droom is om meer te worden… en er ook nog steeds een worteltje voor hun neus heen en weer slingert en ze verder geen geld meer krijgen van de staat zonder tegenprestatie (hoewel geboren worden in zulk systeem al tegenprestatie genoeg zou moeten zijn maar da’s een filosofische discussie) komen we bij de patstelling waar we al sinds de val van de Berlijnse muur naar streven: slaafsheid is het antwoord.

Waarna je de sociale zekerheid tot een item maakt dat “ter discussie” staat, zeg kortweg dat het een symptoom is van wat onze tot vijand uitgeroepen (en deels ook door zichzelf uit te hollen tot nullerlij waarde hebben gemaakt) socialisten hebben gecreëerd. Zeg maar dat deze “sossen” de sociale zekerheid hebben opgericht om -eh- moslims en profiteurs (waar we enkele de armen bedoelen want rijke profiteurs zijn er ook, maar die noemen we anders, daar hebben we namen voor als “baron” of “ondernemer van het jaar” enzo.) geld te geven.

UW geld zeg je dan, dat van uw belastingen komt, dat klinkt goed, da’s heerlijk als marketing… terwijl het allemaal ONS geld is natuurlijk. Dat we even uitlenen aan de Jan met de Pet om daarna consumtiegewijs hun trouw te laten betuigen en hun tijd te laten uitlenen aan ons, de rijke toppers, de golfclub-mensen, de zeiljachtboys, de 1%’ers… Ze gaan misschien niet meer te communie in de kerk, maar ze komen wel hun centen afgeven aan onze spullen die ze niet nodig hebben. Vooruitgang en groei zijn de toverwoorden hier. Hoewel het enige dat echt groeit, de kloof tussen mij, the big boy, en de armen….

3

Derde tandwiel van de armoede machine is het continu verhogen van de prijzen, onrechtstreeks, zodat mensen sneller in de problemen komen en zich sneller genoopt zien om desnoods gratis te komen werken en zich uit te huren aan ons.
De theorie daarachter is simpel (hoe kan het ook anders uit het brein van neo-liberalen) men hoopt dat mensen zonder geld, sneller werk zullen “vinden”, wat neerkomt op: uit armoede geen keuze hebben om eender wat te aanvaarden.

Intussen duwen we de mensen die uit de boot vallen massaal naar de lokale overheden via het OCMW, eens ze daar budgettair in de problemen komen moeten ze ook daar een koehandel met ons beginnen, en zich uithuren aan ons (in ruil eventueel voor wat bouwprojecten, toelatingen of top-locaties door ons te laten inpikken in hun steden).

Deze regering en hun neoliberale visies is gebaseerd op het eeuwenoude principe van schaarste creëren. Wanneer geld en koopkracht en werk schaars wordt, zal er meer macht komen te liggen bij de grote staatsstructuur en de grote bedrijven (een versmolten eenheid dezer dagen, al komt er hier en daar toch een kentering). Liberalen zijn in principe voor individuele vrijheid en minder staat, maar hun kleinere staat is machtiger, liefst zo machtig mogelijk,… waarmee ze eerder naar andere soort regimes doorhellen dan naar vrijheid.

Intussen zitten we met onze fascisto-bril op voor ons uit te kijken, naar “de toekomst” want dat klinkt mooi in slogans, terwijl we niets liever willen dan naar de tijd van toen teruggaan, waar “den werkmensch” van ‘s ochtend’s tot ‘s avonds hard doorwerkt, zonder vakbond, tegenwerking, stakingen of weerwoord, waar je als baas met de sigaar in de mond door je fabriekshal kan wandelen en vol ontzag kan worden bekeken omdat je macht en geld hebt. Dat waren nog al eens tijden zie… daar willen we terug naar toe… “voor de toekomst”. Terwijl de baas nog een vrouwelijke werknemer in haar achterste knijpt.

Het is deze groep die kost wat kost als ondernemer wil gekend staan, vooral in de media, maar in feite roofbouw-plegende parasitaire uitwassen zijn van deze economie. Meer nog, het zijn dit soort ondernemers die het voor èchte zakenmensen en echte durvers bijna onmogelijk maken nog te investeren in dit land.
Ze slokken zelf alle subsidies op, vormen drukkingsgroepen bij de vleet en maken van hun eisen niets meer of minder dan een politiek struikelblok met daarbij het nodige machtsmisbruik en corruptie.

De armoedemachine van deze regering is hetzelfde dan voor dit soort oplichter-ondernemers plat op de buik gaan liggen; hogere consumentenprijzen, hogere belastingen (verdoken) en meer besparingen (behalve op cadeau’s naar hun bedrijven toe).

Op deze manier komen gewone gezinnen sneller in de armoede, duiken de lagere inkomens nog lager en komt zowat iedereen die niet hogere middenklasse is sneller in de goedkope-werkkracht sfeer terecht.
En da’s nu net waar het in deze crisis om draait: men wil meer, voor minder geld, men wil de werkmieren sneller, langer en harder laten werken, zodat de ondernemers en 1%’ers nog meer winst kunnen scheppen.

Het is normaal aan een regering om dit bodemloze hebzucht van de allerrijksten tegen te gaan, ook in het belang van de gewone ondernemers, maar deze regering doet dat niet.
Hoofdschuldige hier is de CD&V, die meteen de stekker uit de onderhandelingen had moeten trekken van zodra bleek dat men naast de indexsprong niet bereid was om een vorm van belastingen op vermogens (of vermogenwinst) in te voeren. Zelfs de intentie is er niet.

De armoedemachine draain inmiddels door, we zijn 2015 nu, … en mensen blijven zich onnozel kopen aan allerlei prullen… terwijl hun land, hun verworvenheden, hun collectieve eigendommen worden verkwanseld door de oplichter-ondernemers en de regering (evengoed de vorige regering Di Rupo trouwens, die hier in iets mindere mate, maar toch ook stevig aan mee deed). De vorm en de rethoriek zijn veranderd, maar de uitverkoop achter het doek gaat gewoon door. En U bent het slachtoffer, misschien niet dit jaar, maar zeker tijdens de komende beleidsjaren.

De vraag is nu,… wanneer worden we echt boos?


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

Bore-out

Vandaag was ik blij om een stukje te zien verschijnen in de pers (VRT – Terzake van 20 feb 2009) over het fenomeen bore-out.
Een bore-out is een soort omgekeerde burn-out, waarbij je te weinig te doen hebt op het werk, er niet kan over praten om een of andere reden en waar je verder niet aan kan ontsnappen.
Zelf heb ik 8 jaar gewerkt op een vrij groot bedrijf waar zowat iedereen aan een bore-out leed.

Het resultaat is dat je aan jezelf begint te twijfelen aangezien je omgeving allemaal werk ‘faked’. In meetings wordt er dan gewichtig gedaan over niemendalletjes, zolang de meetings maar lang duren (en er mail kan gechecked worden op de laptops) is het allemaal in orde.
Daarbij komt nog dat je dan toch werk begint te doen op een manier die de tijd sneller vooruit doet gaan, met de nodige koffie(klets) er tussendoor.
Het ergste is dat ik heel veel mensen tegenkom die in deze situatie zitten of gezeten hebben, en steeds komt hetzelfde verhaal terug: men houdt op management niveau een soort van stijl op die totaal niet strookt met het bedrijf.
Men wil veel doen (vooral met cijfers en grafieken op hoog niveau) maar op de werkvloer zijn er mensen die zich doodvervelen.
Er is heel veel mis met bedrijven waar dit gebeurd, ook misschien met de mensen die er werken.
Zelf heb ik twee keer geprobeerd een manager hierover aan te spreken, maar eentje is er afgevoerd met een depressie en de andere was al na enkele weken andere oorden gaan opzoeken.
De rest van de mensen daar waren vooral bezig met politieke commentaren te geven, kaarten, surfen, lezen en nutteloze meetings plannen waar dan uren werd gelult over niets. De paar mensen die wèl hard werkten waren op de lange duur alles zo beu en gaven het overwerkt op.
Heel veel bedrijven werken gewoon verkeerd, ze verdelen budgetten al naargelang de hardst roepende manager. Men verdeelt de “koppen” al naargelang de theoretische indeling van de taken. Maar niemand kijkt on-the-floor naar wat er moet gebeuren.

In mijn geval was het zelfs zo erg dat de managers die over onze afdeling moesten beslissen in een ander land zaten, en we deze mensen gedurende 8 jaar nooit gezien hebben. Naar het schijnt zijn ze wel eens op bezoek geweest, maar toen heeft men met de leiding eens goed gaan eten en enkele bars gedaan in onze hoofdstad.

Ik ben uiteindelijk uit mijn bore-out ontsnapt door totaal niks meer te doen gedurende 2 maanden. Niet meer op tijd komen, niet meer werken, niet meer naar meetings gaan, zelfs niet meer meedoen met het fritten halen en koffie drinken… gewoon er zitten en voor mij uit staren deed ik. Ik was de inzinking nabij.
Een mooie job met uitdaging van in de beginjaren werd al snel een totaal holle lege taak waarbij je nooit iets goeds kon doen.
Wanneer je hard werkte werd hetgeen je deed uit je handen getrokken door mensen die het zogenaamd beter konden. Wanneer je hard werkte en bijvoorbeeld verbeteringen in de producten voorstelde werd je op het matje geroepen. Wanneer je te weinig deed werd je beschimpt.
Dus: op de duur doe je net genoeg om niet ontslagen te worden, net genoeg om niet op te vallen en staar je voor je uit; tot je de verlossende telefoon krijgt dat men je diensten niet meer nodig heeft. (En daarna beginnen de problemen pas, wanneer je daarna in een firma terecht komt waar ze WEL werken en samen iets opbouwen).

De reportage is hier te zien:
http://cli.gs/8uSnT4


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/