Zeven uur plafondstaren

Ik heb al even niets meer geschreven in dit dagboek.
Zo zijn doppers nu eenmaal, een stelletje luieriken tot en met.

Laat me u vertellen dat het in dit geval niet de pure gemakzucht is dan wel de tomeloze depressie die me een tijdje heeft doen stoppen met updaten.
Reken daar bij ook nog de schrik die er in zit wanneer je als Belg enige kritiek uit online op een overheidsinstelling.
Dat laatste is gegrond. Ik ken een meisje dat een blog bijhield over haar avonturen als buitenlandse studente en ze heeft onder zware druk van ‘bepaalde instanties’ de blog moeten stopzetten, maar dat is een ander verhaal.

Ik update dus minder, maar laat me u vertellen dat de VDAB me minder en minder genegen is. Het Vlaamse Duivelsverbond voor Alles Besteden zoals ik het noem is niet echt eerlijk in vele opzichten.
Men houdt heel mooi de schijn op, vooral in de media, dat men allerlei “initiatieven” opstart om werklozen aan werk te helpen.

Dit om de meer liberale en budget-gerichte politici, geheel terecht trouwens, ter wille te zijn. Men wil op deze manier de indruk geven dat ‘doppers’ zeker door ‘het systeem’ aangepord worden om werk te vinden. Men wil vooral duidelijk maken dat men deze mensen kansen biedt en indien nodig zelfs een volledig kosteloze opleiding.
Allemaal waar, allemaal nèt niet gelogen, maar het moet vooral in beeld komen, in het nieuws en vooral veel budget opleveren. Of er daadwerkelijk mensen gelukkiger worden, langdurig aan het werk zijn of in de maatschappij kunnen functioneren is allemaal van minder belang.
Marketing, bedacht in hoge kantoorgebouwen en prefab-vergaderzalen met drassige koffie, meer is het niet.

De waarheid is echter dat men deze LDD en VLD achtige politici een rad voor de ogen draait, zoals men ook een luchtspiegeling van hulp en begrip voorhoudt aan de werklozen in kwestie. Om nog maar te zwijgen over het fabeltje dat men het grote publiek vertelt.

Een illustratie: Vandaag moesten we een foto nemen in onze keuken,… we moesten als het ware poseren met onze zelfgemaakte soep.
De soepgroenten waren al gesneden dus al bij al hadden we een uurtje werk. Waarna we zeven volle uren mochten ‘studeren’.
Deze studie werd niet bijgezeten door een begeleider want deze was elders in de lokalen bezig met zijn eigen kookgerei (ps: zijn email of krant lezen dus).
Het smerige is dat we als ‘werklozen’ niet veel keuze hebben dan deze willekeur te aanvaarden. Iets wat op zich wordt toegejuicht door de ietwat rechtse politici… werklozen zijn volgens hen toch maar een soort onwillig vee dat vooral gedrild moeten worden.

Zelfs de meest rechtse politici zullen moeten toegeven dat je in dat geval wel IETS moet DOEN met die hoop werklozen, niet?
Er is echter niets opvoedkundigs of ‘verheven’ aan mensen voor niets laten opdraven.
Men laat ons verplicht naar een les komen, of naar een lokaal waar we kunnen ons beroep-in-wording uitoefenen; deze verplaatsingen en de dag zelf worden door de vdab betaald. Die dag verdient een werkloze dus: zijn dop voor die dag, plus een onkostenvergoeding voor de verplaatsing, plus een kleine vergoeding omdat je bent komen opdagen, dit laatste als extra motivatie. Dit alles komt met de nodige administratie (verzorgd door meestal vrouwelijke werknemers van de vdab die meer op verlof zijn dan wat anders, maar dat zal wel mijn verbeelding zijn).
Op zich prima, niemand komt graag op eigen kosten een opleiding volgen wanneer je zonder inkomen zit. Maar for God’s sake: DOE DAN IETS met die mensen!!!
Ze zomaar laten ‘studeren’ in een nagenoeg leeg lokaal waar je eigenlijk niets kan doen levert hooguit een uur studie op. Langer blijf je niet werken aan iets dat geen einde kent of nut heeft op zich. Plus dat het handen vol gemeenschapsgeld kost.

Dat geld komt op zijn beurt van de RVA, die het mits de nodige verantwoording moeten ontvangen uit het budget dat de staat daarvoor voorziet. De exacte cijfers voor 2008 kan u hier vinden.
Deze laatste krijgen het uit uw portefeuille (en ook de mijne trouwens).
Elk rechtgeaarde liberaal of weldenkend mens in het algemeen zou hierbij vragen stellen.

Je laat toch geen klassen van x-aantal man naar een plek komen waar ze niets moeten doen heel de dag en waar je ze dan betaalt om eigenlijk inactief te zijn.
Dit is het volledig tegenovergestelde van wat men ‘activeringsbeleid’ noemt. Iets waar ik in principe voorstander van ben.
Ik ben misschien wel een dopper, maar men mag me gerust opvolgen, opleiden en activeren,… geen probleem mee.

Alles is beter dan zeven uur op je luie krent te zitten naar het plafond staren terwijl je niets bijleert, niets moet doen en gewoon zelfs geen sollicitatiebrieven kan/mag versturen (ja, zelfs daar heb je op zulke dag dan geen ‘tijd’ voor gezien het lokaal geen toegang geeft tot de buitenwereld of internet).

Gelukkig is niet elke dag zoals die van vandaag, soms geeft men les of doet men daadwerkelijk iets. Maar ongeveer één derde van de tijd vervelen we ons. Een ander derde mogen we thuisblijven, en wat er over blijft is de echte nuttig bestede tijd waar de belastingen voor dienen.

Er zijn dus een paar mensen daar bij de vdab die letterlijk en figuurlijk slapend hun geld verdienen… en nee het zijn niet de werklozen.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

Vakantie

Ook werklozen (en hun assistenten, instructeurs, onderwijzers, begeleiders) zijn met vakantie in juli. Dus alles ligt weer stil in Tuinslagem.
De laatste dagen van de opleiding was een beetje gehaast verlopen. Minder dagen aanwezig zijn, maar wel veel leerstof. Blijkbaar gaat men het tempo nu een beetje opkrikken zo net voor de vakantie.
HEt is een beetje een rare situatie. Aan de ene kant wil je verder met je leven, en werk vinden. Aan de andere kant wil je ook wel die opleiding voltooien om daarna beter werk te proberen vinden.
Je bent dus deze ‘vakantie’ periode aangewezen op een soort ‘limbo-toestand’ waarbij je de keuze hebt tussen niets doen terwijl je wacht op de hervatting van de opleiding, en aan de andere kant het naarstig verder solliciteren voor jobs die net onder je kwalificatie liggen en waar je daarna spijt van hebt dat je ze hebt aangenomen ipv. verder te doen met de opleiding.
Het eindresultaat van deze gedwongen inactiviteit is dus dat de mensen uit mijn klas allemaal een vakantie in gaan zonder geld en zonder enige activiteit.
Er was er zelfs eentje bij die nu niet wist wat hij zou moeten aanvangen deze periode (geen geld en veel tijd).

Het is een beetje vreemd, dat werklozen gedwongen worden vakantie te nemen, zelfs wanneer ze een opleiding volgen om zo snel mogelijk terug aan werk te geraken.
Het is toch niet zo moeilijk om deze opleiding gewoon te laten doorlopen niet?
In ieder geval ga ik van deze rust profiteren om alvast zelf wat soep te leren maken en wat boeken te lezen over koken met exotische groenten, so to speak.
Er kan waarschijnlijk ook wel een dagje pretpark af uiteraard. Al zal de verre vakantiebestemming voor mij niet echt weggelegd zijn dit jaar. Dat laat ik aan mensen over die veel centjes verdienen op bedrijven waar men nog riante lonen uitbetaald aan belgen die eigenlijk niet zo heel hard werken.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

In deze vestiging van de vdab in Tuinslagem, doet men graag testen, examens, overviews en vooral veel tijdrovend gedoe.
Ik zat met ‘Prei’ ‘s ochtends buiten op een bankje en keek naar de wolken. Het was nog ruim een kwartier voor de lessen zouden beginnen en hij vertelde me dat hij hier in de eerste plaats zat om “in orde” te zijn.
Dat betekend dus dat er ergens iemand rondloopt die gemotiveerd was voor deze opleiding ‘groentensoep-maken’, maar deze niet kon volgen aangezien mijnheer Prei hier wil zitten om aan de klauwen van de staat te ontsnappen.
Of hoe een opleiding een toevluchtsoord wordt voor werklozen met i-phones en uitgebouwde auto’s zeg maar. Ik zweeg en keek rond.
Meer leerlingen kwamen aan, enkele meisjes waren luid lachend binnengehuppeld in frivole kleding. Het heeft zo zijn voordelen hier.

De les was vandaag vrij saai. Broccoli, onze leerkracht, is iemand die destijds bij een tomatenblik-firma werkte. Daar is hij om een duistere reden niet meer werkzaam, en nu slijt hij zijn vermoedelijk resterende tijd tot aan zijn pensioen in een oord als dit. Hij geeft les met overgave en doet zijn best ons de kneepjes van het groentensoep-maken te leren. De keuken ligt er altijd piekfijn bij onder zijn bewind.
Zoals hij lopen er hier nog wel rond vermoed ik. Maar da’s een schatting. De meeste personeelsleden die ik hier zie rondlopen zijn eerder van het softe type. Ze komen binnen rond 8-9 uur, verdwijnen tussen de middag en gaan dan rond 4 u ‘s namiddags weer weg. De typische uren van ambtenaren waarschijnlijk. Al valt het me op dat er voor elke 4 werklozen wel iemand rondloopt, de titels variëren van instructeur, over assistenten, tot begeleiders en zelfs traject-coördinatoren.
Wat ook de naam is, ze roken allemaal, staan allemaal nogal vaak buiten te keuvelen en hebben waarschijnlijk een zekere routine gekregen in het mensen helpen.
Een routine die je meteen kan herkennen wanneer je ze met een probleem confronteert. Alle antwoorden komen ZO uit een vdab folder. Ik neem deze mensen het niet eens kwalijk, ik zou ook zo worden na een tijd.

Prei zat vandaag naast me in de klas en speelde met zijn draagbaar computerspelletje. Achter in de klas kon ik goed zien hoe twee anderen enkele groenten verkeerd sneden en dan naar elkaar gooiden. Broccoli liet begaan en was verdiept in een kookboek. Daarna was het pauze.

We doen hier wel iets hoor, maar bij momenten vraag ik me af of wij hier zitten om mensen van de vdab aan’t werk te HOUDEN, danwel opdat deze mensen ons aan werk HELPEN.
Ik leer wel iets bij , maar het tempo van deze week zegt alles: 2 soepjes en 2 ‘examens’ over het maken van deze twee soepen. Sorry maar ik kan beter. Ik kan sneller, ik kan het eigenlijk alleen… maar dan moet ik een privé kok betalen en zelf alles regelen. Daar heb ik geen geld voor. Vandaar dat ik hier zit, en het trage tempo van de vdab aanneem.

Als voorbeeld voor tewerkstelling kan het in ieder geval tellen.


Alle groenten-namen zijn fictief ter bescherming van personen en instanties die ik vermeld.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/