e-ID wordt te weinig nuttig gebruikt

De e-ID kaart (electronische indentiteitskaart) wordt naar mijn gevoel veel te weinig gebruikt in ons land.  België verplichtte iedereen enkele jaren terug zo’n e-ID te halen (en te betalen!) bij zijn of haar gemeentehuis.
Nu zo goed als iedere legale burger zo’n kaart heeft, lijkt het alsof er verder niet veel gebruik van wordt gemaakt.

Vele instanties zoals vakbonden, ziekenfondsen, ziekenhuizen, zelfs de districtshuizen zelf, hebben de kaart blijkbaar nooit nodig en sturen je liever wandelen met een pak papierwerk dat dan gehandtekend moet worden. Hetgeen nu net te vermijden is door de e-ID, deze bevat namelijk een functie om een electronische handtekening te plaatsen (zelfs onder een document zoals een .pdf bestand).
Deze functie is totaal in onbruik geraakt,… de enige keer dat je ze eigenlijk gebruikt (na het in gebruik nemen) is bij het online invullen van je belastingsformulier.  Verder lijkt het alof alle administratieve vereenvoudiging van Vincent van Quickenborne ten spijt, de administratie nog grotendeels voortdrijft op handtekeningen plaatsten, copies laten maken en aangetekend opsturen per post.  Hetgeen dus niet hoeft.

Het is technisch geen huzarenstukje om bijvoorbeeld in een ziekenhuis een touch-screen te plaatsen om de aangifte van een pasgeboren kind zelf te kunnen doen.  Beide ouders steken de e-ID in het apparaat en tekenen met hun pincode, waarna de officiële instanties die je hebt aangevinkt worden voorzien van de nodige “papieren”.  Nu moeten kersverse ouders nog een berg aangetekende brieven sturen naar hun mutualiteit, vakbond, werkgever, kinderbijslagfonds, bank,…  het kost je al gauw 30 euro aan aangetekende zendingen, gewoon om je kindergeld in orde te krijgen.  De e-ID en een klein beetje programmeerwerk kan dit verhelpen.   In de ideale wereld heeft men ook meer controle over de aangifte van kinderen (het gebeurd dat 1 kind meerdere keren wordt aangegeven teneinde meer kindergeld te ontvangen).  Deze controle en extra comfort is welkom in een wereld waar post nog wel eens verloren gaat, en sommige administraties zich nog in de jaren ’70 bevinden qua efficiëntie.

Waarom niet meteen ook een geëncrypteerde koppeling maken met de verschillende databanken bij verschillende instanties?  Zodra de aangifte binnen is, kan deze een vergelijking beginnen maken op basis van  de naam en het rijksregisternummer om zodoende de andere instanties die zijn aangesloten te voorzien van de juiste gegevens.

Er zijn natuurlijk nog andere manieren om deze e-ID handtekeningen beter te gebruiken, ik haal hier maar één voorbeeld aan.  Maar bijvoorbeeld ook de toekenning van bewonerskaarten, het afhandelen van werkloosheids-uitkeringsaanvragen, …

Intussen knoeien we verder, met papieren, postzegels, ontoereikende openingstijden, nukkige administratieve medewerkers met 80’s computers en dies meer…

Papierwerk

Doppen is eigenlijk een full-time bezigheid. Je wordt continu lastiggevallen door allerlei ex-werkgevers, verzekeringsmaatschappijen en instanties waar de IT-infrastructuur uit de vorige eeuw dateert.

Het probleem is blijkbaar dat men al snel nadat je je ontslag hebt gekregen een hele machine in gang zet om je groepsverzekeringen en andere rommel te “regelen”. Meestal komt dit erop neer dat je het afgedragen bedrag dat je de voorbije jaren hebt betaald kwijt bent. Je krijgt dan een ingewikkelde brief thuisgestuurd waar je de keuze hebt om je bedrag verder te ‘sparen’ bij deze instanties, te laten uitbetalen of over te zetten naar een nieuwe spaarformule.

Products, solutions, forumules, accounts,… allemaal synoniemen voor de gelden die je hebt overgemaakt en nu ergens in een onbekend oord omgezet zijn slechte beleggingsproducten.
Je kan eigenlijk niets doen, want wanneer je het laat staan ben je het in feite kwijt tot in 2050 of zoeits, wanneer je het laat uitbetalen gaat de belasting met alles lopen en wanneer je het overzet heb je NOG meer papierwerk. Dat overzetten is me nog nooit gelukt aangezien al die firma’s allemaal wel bij verschillende maatschappijen zulke onzin nemen.

Ik haat groepsverzekeringen. De groep waartoe je dan noodgedwongen behoort is niets meer dan een stel losers die elke maan een stuk van hun geld afgeven aan nul-operatie spaarformules. En wettelijk kan je er niets tegen doen.
Vroeger noemde men organisaties die bij hele groepen mensen geld opeisten en nooit iets teruggaven, dieven, mafia, bokkenrijders. Tegenwoordig heet dat dan “verzekeraars” of “pensioenspaarfondsen”. Het principe blijft echter hetzelfde.
Ik laat de papieren hier dan ook gewoon liggen tot de papieromslag langst komt, het is me zelfs de postzegel niet waard om te antwoorden.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/