De wraak van de dorstige dopper

Mijn idool en naamgenoot Dennis Hopper is niet meer, mensen stemmen op Vlaams-nationalisten en de Golf van Mexico ligt vol smurrie van BP.
      Na een drietal maanden van (hard) werken is het blijkbaar voor de nieuwe werkgever genoeg geweest en ben ik opnieuw uitgekotst in de vale emmer der werkloosheidsstatistieken.
Niet dat de heerschappen bij die nieuwe werkgever er meer over te zeggen hadden dan hetgeen ze tegen de acht (!) mensen die voorheen die functie hadden opgevuld, hadden gezegd.

Inderdaad, ik was terecht gekomen bij een bedrijf (laat het me gemakshalve dropNet noemen) die er in gespecialiseerd zijn om het proefcontract te gebruiken of misbruiken. Over de avonturen bij dropNet kan ik hele lange, grappige en vaak schrijnende situaties vertellen, maar ik ga dat enkele doen op hele dode momenten of dagen.  In’t kort kan ik de voorbije maanden samenvatten als een glijbaan, waarbij de eerste week er dol enthousiasme was, gevolgd door routine en twijfel, om dan te eindigen helemaal beneden bij die grote modderplas die je niet gezien had bij het bestijgen van de ladder naar boven.
       Wanneer je dag na dag wordt behandeld als een stuk vuil, geen erkenning krijgt houdt het voor mij snel op om interessant te wezen. Van dat soort ‘jobs’ heb ik sinds mijn dagen bij Cheaptronic -waar ik vijf jaar in zulke omstandigheden moest werken- mijn buik vol.
Ik was danook niet van plan hier langer dan mijn proefperiode te blijven werken.  Bazen die een technische vereiste stellen bij een sollicitatie, om deze mensen daarna klusjes te laten opknappen die hier in geen velde of wegen mee te maken hebben, hebben in mijn ogen dan ook geen respect nodig van mij als loonsworm.

Ik zocht, net zoals half werkend België, intussentijd naar een andere job.  Naar ik zo kon horen deden de andere mensen bij dropNet hetzelfde.
      Op een nieuw werk tracht ik toch een beetje sociaal te zijn, zonder de ‘Joske Populair’ te proberen zijn.  Ik houd het discreet en fijn voor iedereen. Ik praatte dus met meerdere mensen daar op dropNet en al na enkele dagen was ik nog niemand tegengekomen die gelukkig was of niet meteen begon de vuile was buiten te hangen over dropNet.
Mijn naaste collega, een ongelukkige slome jongen die hier was verzeild geraakt op een ongelukkig moment, raadde me meteen aan om ander werk te zoeken omdat het “nen hoop afzetters en dieven waren”.  Ik geloofde de man niet meteen, aangezien ik zelf nog geen negatief iets had ondervonden.  Na enkele weken werd deze collega ontslaan, blijkbaar omdat hij ziek was geweest en overuren had durven aanrekenen.
Nu ja, wanneer je nog een mentaliteit hebt van in de tijd van priester Daens, moet je ook niet verbaasd zijn dat mensen je bedrijf met de regelmaat van de klok ontvluchten.  In mijn geval was het al snel duidelijk dat men zeer moeizaam verlof toekende (ook al was het dan voorn dringende zaken waar ik niet omheen kon), om nog maar te zwijgen over de overuren, die men gewoon negeerde. Men verwachtte bij dropNet dat je gratis en voor niks tot ‘s avonds overwerkte, happy werd van het mogen voor hen taken uitvoeren zonder materiaal, zonder begeleiding en vooral zonder enige informatie.

Ik kan wel zeggen dat ik me bekocht voel door de vdab, die moeten geweten hebben (gezien het via eenzelfde consulent ging steeds) dat dit bedrijf mensen opgebruikt als ware het toiletpapier.  Maar ja, zolang hun statistiekjes over ‘mensen die we aan werk hielpen’ maar groeien nietwaar?

Ondertussen stemmen al deze ambtenaren/saboteurs lekker n-va in de hoop nog meer centjes te krijgen.  Ik heb echter al meer profitariaat gezien aan Vlaamse kant dan aan Waalse in dit opzicht zie ik de toekomst zeer somber in.  Zeker nu ik werkloos ben in een wereld die meer en meer eist dat je gratis en voor niks komt werken, liefst tot je 70ste -of tot je neervalt- en intussen lekker een huis bouwt en banken rijk maakt.
Tijd om te emigreren, maar eerst wil ik eens kijken hoe ver men me gaat ‘begeleiden’ in deze fantastische structuur van opvang- en sociale vangnetten.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

Activeringsbeleid

Nu er opnieuw duizenden banen op de tocht staan bij Opel Antwerpen en haar toeleveringsbedrijven, hoor je opnieuw de standvastige reactie van de VdaB. Een reactie die er op neer komt dat ze iedereen die ontslagen wordt kunnen heropleiden en opnieuw aan werk helpen. Journalisten maken er zich makkelijk van af door zulke woordvoerders zonder weerwerk -heb’t u ‘m?- een microfoon onder de neus te stoppen.

Toeval wil dat in diezelfde nieuwsuitzending er een conglomeraat van nette pakken te zien was die de werkgeversorganisaties van dit land vertegenwoordigden.  Ze deden een oproep tot meer ‘respect voor het ondernemen’ in een soort van persconferentie die meer leek weg te hebben van een mafia-begrafenis.
Deze goedgecoiffuurde heerschappen waren nu het crisistijd is -vooral in hun portefeuille- opeens enorm begaan met de werkreserves van diezelfde Vdab.
Het kon volgens hen toch niet “dat er zestigduizend vacatures open staan terwijl we in een diepe crisis zitten en er alsmaar meer werklozen bijkomen”.  Dat er van die zestigduizend amper tienduizend echte jobs zijn, vertellen we er niet bij, maar ok.

Men pleitte in het kort gezegd voor een activeringsbeleid. Het sneller bij de kraag vatten van werklozen, om hen dan snel (lees: zo goedkoop mogelijk) te laten werken voor een van de vele bedrijven waar deze mensen vertegenwoordige voor speelden wanneer ze even niet op hun kantoor boekjes over auto’s zijn aan het doorbladeren.
Dat woord ‘activeringsbeleid’ (u moet het eens in het Duits vertalen:) is iets waar ik van gruwel. Niet om het principe, maar wel om de typisch Belgische uitvoering hiervan. Activering en bezigheidstherapie liggen in dit land namelijk op dezelfde mesthoop te rotten (net zoals kinderopvang en onderwijs trouwens).

Deze werkgevers zien zichzelf als de motor van de economie, wat op zich waar is, maar vergeten dat een enorm groot deel van de mensen vooral wil leven en werken, niet alleen werken.
Wanneer je door de overheid wordt gedwongen om na enkele maanden werkloosheid een job te aanvaarden op straffe van het verliezen van een uitkering (zoals deze werkgevers het zouden willen zien gebeuren), dan dwing je mensen vaak om jobs te aanvaarden waar ze niets mee verdienen, in de armoede terechtkomen en bovendien geen echt leven meer hebben om allerlei praktische problemen die die job veroorzaakt. In extreme gevallen moet je dan bijvoorbeeld drie tot vier uur per dag naar je IBO job gaan.

Akkoord, geld krijgen om helemaal niets te doen is ook niet de oplossing, maar er moet toch een weg tussenin zijn niet?

De oplossing van de Vdab is er vooral een om mensen in zo’n IBO contract te duwen.
IBO’s zijn in de praktijk het soort contracten die de werkgevers haast niets kosten, waar de werkloze zelf meestal achter zijn centen en papieren mag gaan lopen zoeken, en waar je vooral mee uit de werkloosheidsstatistieken wordt gehaald. De VDAB stelt het uiteraard, typisch Vlaams; lekker op papier in orde-stijl voor als iets waar niets dan voordelen aan verbonden zijn, maar laat u niet vangen.  IBO’s zijn een moderne vorm van dwangarbeid, waar je op niets recht hebt, je geld vaak niet ziet (of te laat) en waarbij de admistratie veel te wensen over laat. 
Akkoord, je krijgt een kans om je te bewijzen in een bedrijf, maar activeringsbeleid en dwangarbeid beginnen hier vervaarlijk dicht bijelkaar te komen denk ik.

Misschien moeten deze werkgeversorganisaties eens een eigen soort vdab oprichten. Een op alleenstaand, niet door (luie) ambtenaren bevolkte dienst die zich bezig houdt met op een efficiënte manier mensen op te leiden om de echte noden op de arbeidsmarkt in te vullen.
Een privé-organisatie waar de werkgevers zelf voor in de buidel tasten, maar er dan ook 100% controle over hebben. Wedden dat er dan van die vele vacatures veel sneller en beter opgevuld geraken?
Jammer genoeg beperken deze werkgeversorganisaties zich tot het klagen op TV, zelfs in volle bloeiperiode rond 2005 waren ze op TV aan’t zagen dat er geen vacatures opgevuld geraakten en dat werklozen niet werden geactiveerd. Elke ondernemer zou toch stilaan moeten weten dat wat je niet zelf doet (werklozen opleiden in dit geval) je niet gedaan krijgt, zeker niet door een stelletje ambtenaren die mensen moet bezighouden in plaats van te activeren.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

Met de gordijnen dicht

Sommige dagen zijn echt slecht. Ze beginnen meestal met lawaaierige buren of nog erger, de zon die in je gezicht schijnt.
Wanneer je wakker wordt tegen de middag aan, gewoon omdat je depri en moe bent je naar de keuken sleept om er koffie te zetten (Lidl: 1.4 euro/500gr) dan weet je dat je dag al verknald is.
Mijn telefoon was stuk vandaag en ik kan echt het geld niet missen om er een nieuwe te kopen. Al die dingen zijn zo nodeloos duur, dus ik trek de kabel uit en wacht tot er iemand een oud toestel te veel heeft.

Vandaag ga ik niet veel doen, aangezien het zonnig is en er veel mensen vakantie hebben, dan is het overal te druk. Ik zit niet graag in de drukte van de mensen wanneer ik me slecht voel. Vandaag mag ik solliciteren, mails sturen en CV’s rondstrooien waar ik wil, er zal niks uitkomen buiten een strontjob op een klein bedrijf dat nooit op tijd betaald.

Da’s nog zoiets: werkzoekenden worden verplicht naar werk te zoeken in ruil voor een uitkering. Daartegenover schijnen de werkgevers die uit deze vergaarbak van overschot-werknemers vissen, geen enkele controle te krijgen over de werkomstandigheden, betalingstermijn van het loon of veiligheid (om het dan nog niet over werksfeer te hebben).
Zo’n bedrijven zouden beter ook eens (tegelijk met de werkzoekenden en steuntrekkers) moeten gecheckt worden alvorens ze een beroep kunnen doen op de VdAB.
Een puntensysteem of een waardemeter voor werkgevers zou geen overbodige luxe zijn.
Ik ken een pak mensen die op die manier jaren van hun leven hebben verknald door te werken voor werkgevers die niet op tijd betalen en verder elke regelgeving aan hun laars lappen. Maar wanneer je zulke job zou durven weigeren ben je wel je dopgeld kwijt binnen de kortste keren.
Maar ja, zo werkt heel België nu eenmaal: cijfertjes in spreadsheets zetten en dan naar elkaar doormailen, dat noemt men “administratief” of “controle” tegenwoordig.
Ik noem het puur cijferbedrog. Men lost zogenaamd een vacature in, dus er gaat 1 cijfertje weg bij de werkloosheidsstatistieken,… maar dat ene cijfertjes is wel een persoon die zijn carriëre aan het verdoen is bij een onwaardige werkgever die niet betaald.
Je zou voor minder gewoon thuis in je keuken goedkope koffie zitten drinken terwijl er een te dikke duif voor de raam om eten schooit.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/