drukke dagen

Terwijl onze politici om dikbetaalde postjes vechten op TV, gaat deze werkloze gewoon door (ondanks het dalen van de uitkering) met zoeken op de positieve manier.

Het is verbazend dat er heel weinig te vinden is deze dagen… het aantal vacatures is wel ok maar de kwaliteit laat te wensen over. Meestal kom ik dezelfde kleffe, bijna dode KMO’s tegen, of grote bedrijven met onmogelijk hoge eisen.  Nuja, ik stuur naar alles en iedereen mijn CV zodat ik geen kansen mis. Maar van zodra men ziet dat ik +34 jaar ben en 6 maanden werkzoeken beland mijn CV in de trash folder, prullenbak of in de zogenaamde ‘wervingsreserve’.

Laat u niets wijsmaken, enkele uitzonderingen niet te na gesproken, bestaat er nergens een wervingsreserver. De bedrijven waar ik werkte (en vaak zelf in stond voor het aanwerven van personeel) houden geen reserver bij, geen databank, niets.  Hooguit is er een ijverige werknemer op HR die het zijn of haar taak vindt om enkele interessante CV’s in zijn dropbox of mailfolder te bewaren, maar ook dat zijn echt uitzonderingen.
De meeste HR-departementen besteden danook meer tijd met het telefoneren met advertentie-websites en vacature en van die dingen, dan met hun zogenaamde ‘reserve’.

In de technische wereld vooral, is het vaak zo dat het werk van het recruteren intern wordt uitbesteed. Waarbij een of andere IT’er die al overwerkt is (of lag te slapen) de taak krijgt om “eens te kijken naar de technische kant van een paar kandidaten”.
Daar begint de willekeur uiteraard.  Het is voldoende om bij zulke mensen op de verkeerde school of in het verkeerde dorpt te wonen, om technisch niet te deugen.

Echt gebeurd: bij een firma in het Antwerpse werd ooit een man aangeworven omdat hij in dezelfde extreemrechtse middens vertoefde dan een van de aanwervende technische collega’s.  Waar er werd bijverteld ‘dat het een goede racist was’.
Pech dus voor de stapel capabele mensen die ook op deze functie hadden gehoopt, maar nooit in dezelfde studentenclubs hadden gezeten dan de recruterende blaaskaak van dienst.
HR heeft hieromtrend een zware verantwoordelijkheid; men moet zelf en objectief kunnen oordelen, dat laat je niet volledig in handen van een toevallig technisch aangelegde collega.  Desnoods stel je examens op die voor iedereen gelijk zijn.

Wat ik vooral merk is dat je uiterlijk belangrijker en belangrijker worden, men vraagt vaker een foto dan voorheen, keurt je kleding, in sommige gevallen heeft zelfs de receptionniste enige inbreng over het feit dat een kandidaat al dan niet “ne knappe” is.
Of je de taak kan uitvoeren? Of je enige technische vragen omtrend de job goed kan beantwoorden? Of je zicht hebt op de jobinhoud? Meestal bijzaak… zeker bij KMO’s waar men blijkbaar mensen wil aanwerven die vooral ‘tof’ zijn. Ongeacht of ze enige inbreng hebben in de firma.

Ik denk en hoop dan altijd dat deze harde economie ook voor deze rotte appels van zaken eens flink aan de boom blijft schudden tot ze vallen.

Er zijn ook bedrijven die het perfect goed doen gelukkig, zoals bedrijf X waar ik gisteren zelfs een nette menselijke mail van kreeg om me te vertellen dat mijn kandidatuur aanvaard was en ik weldra iemand zou kunnen spreken. Da’s mooier dan een auto-reply … of helemaal niets.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

sociaal naïef maar zonder fut

Soms ontbreekt het me kompleet aan enige fut om nog te solliciteren.  Tegen beter weten in trachtte ik de voorbije maand naar een ‘sociale’ job te hengelen.
Een vzw (laat ik het ding de ‘Brieventuin’ noemen) zocht naar een begeleider met IT/ICt kennis.

Komt er in het kort op neer dat ik moest solliciteren om enkele web-plus statuut mensen aan te sturen en technisch te begeleiden.  De vzw in kwestie had dus een technisch en sociaal persoon nodig.
Na 2 telefoongesprekken en 3 keer een rollenspel (vermomd als sollicitatiegesprek) ben ik uit de boot gevallen wegens ‘te efficiënt’ en ‘niet naïef genoeg’.

Blijkt dat men in deze sector vooral mensen schouderklopjes wil geven en van de straat af houden, in plaats van sociaal en geïnteresseerd hen vaardigheden bij te brengen die van pas komen in het èchte bedrijfsleven. Zoals op tijd komen, iets laten weten wanneer je er niet zal zijn  of basis beleefdheid.  Al deze vaardigheden gaan blijkbaar op de tweede plaats in de Brieventuin; men heeft graag alles technisch in orde, maar als iemand een fout maakt of wanneer er fundamentele dingen foutlopen (zoals intake van cursisten – hun broodwinning en reden van bestaan!) dan gaat men daar nogal licht over, excuseert men zich ten opzichte van VDAB en gaat men op dezelfde weg door, zonder de oorzaak aan te pakken.

Zo blijf je natuurlijk zitten met een bende mensen die wel komen werken, om daarna in de werkloosheid terug te vallen, zichzelf beklagend en schouderklopjes-vissend.

Niets voor mij dus, ik heb graag toch een minimum van realiteit in mijn job, zeker wanneer er problemen dienen te worden aangepakt. Maar in de sociale vzw’s is men blijkbaar alleen bezig met de werking te laten varen als het iemand goed uitkomt….

Voor een job van nog geen 2000 brutto per maand, heeft men dus de pretentie gehad om 4 gesprekken te houden, verspreid over een maand en half.  Een degoutante manier van werken vind ik.  Zeker omdat ze geen echte reden hadden om mijn kandidatuur te herleiden tot een stom rollenspel waarbij ik zo goed als geen info kreeg.
Anyway, … een laag betaalde job is dus blijkbaar ook niet aan mij besteed.
Net zoals de 1st line helpdesk bij een technisch bedrijf die ik wel wilde aannemen tegen een ‘junior’ loon.  Maar ook daar haalt men dan hun neus voor me op.

Ik weet het niet meer.  Ik ben te dom, te slim, te sociaal, te asociaal, te neutraal, te uitgesproken en te oud, te duur… heb al alles gehoord.
Het erge is dat deze regering me straft om goed naar werk te zoeken door mijn uitkering te verlagen en op die manier me de kans te ontnemen meer te solliciteren (benzine of openbaar vervoer kost veel geld).

Vandaag ga ik nog naar een technisch bedrijf die me ook lieten komen voor een helpdesk functie.  En als dat mislukt weet ik het oprecht niet meer.  Ik ben in enkele maanden tijd een paria geworden.
En dan te weten dat men bij de Brieventuin zo sterk de nadruk legt op het behoud van het zelfbeeld van de werknemers en te begeleiden mensen… jaja, maar de kandidaten voor een job, die hun zelfbeeld doet er niet toe.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/