Na de witte raaf: het perfecte CV

Bedrijven zijn vaak in vacatures op zoek naar “de witte raaf”.  Liefst iemand die al een zelfde functie heeft gedaan bij een concurrent, niet te veel loon vraagt, jong is, veel ervaring en diploma’s heeft en vooral 4 talen kan, in combinatie met computervaardigheden en een toffe persoonlijkheid (en liefst zonder gezin).

De lat ligt soms zo hoog, dat de recruiters die voor deze bedrijven kandidaten moeten zoeken me tussen pot en pint zèlf vertellen hoe onmogelijk hun opdracht wel is.

Daarnaast zijn bedrijven ook steeds vaker op zoek naar “de perfecte CV”.
Laats vertelde een recruiter me dat hij vond dat mijn CV niet echt geschikt was aangezien het ding niet erg opvalt.
Mijn CV is niet één document uiteraard… als werkzoekende heb ik er in het Engels en Nederlands telkens zes. Da’s 12 CV’s… die vaak dan nog lichte nuances vertonen per functie waar ik voor ga. (Voor sommige functies moet je bepaalde vaardigheden andere in de verf zetten).

De man in kwesite lachte even en vertelde me een ware openbaring: HR-mensen willen vooral geëntertained worden, zo blijkt!!!
Blijkbaar moet je tegenwoordig geen motivatiebrief meer schrijven (is passé, en “moderne” HR-meisjes (want dat zijn het veelal) hebben daar zelf ook niet echt de aandachts-spanne voor om helemàààl door een A4’tje te lezen.  Lezen is vermoeiend, en vraagt enige empathie met de werkzoekende… daar doet men niet meer aan mee.
Nee, men wil kleurrijke, vindingrijke, grappige CV’s, met daarbij een lacherig iets… het equivalent van hun facebook meme’s of een grappige youtube video.

De perfecte CV echter, is iets waar HR-mensen wel in theorie naar op zoek zijn, maar in feite komt het er op neer om jezelf op een bijna groteske manier te verkopen, liefst zonder al te veel inhoud of “dingen om te lezen”.

Dat mijn met veel moeite en zorg in elkaar gestoken motivatiebrieven niet eens worden geopend was ook een openbaring.  Veelal snàppen de mensen op een HR dienst niet eens hoe ze een attachment moeten openen blijkbaar, en moesten z’t weten hebben ze daar geen tijd voor. (Wel heeft men tijd, zoals op de HR dienst van AGFA, om vakantiefoto’s te bekijken, koffie te halen voor elkaar en éclairs in hun mond te stoppen dat ik er degoutant van werd…) – Ik noem ze hier bij naam, omdat de HR dienst van deze firma tot een van de meest onproductieve, luie en degoutante behoort die ik ooit aan het werk heb gezien van binnenuit. Werken is daar gemiddeld een activiteit van 1 uur per dag (als’t geen verlof is uiteraard). De kandidaten zijn niet meer dan bezigheidstherapie, waar vooral eens mee gelachen moet worden zonder meer.

De perfecte CV is dus vooral entertainment anno 2013, hier en daar wat main-skills in de verf zetten en verder vooral “een toffe” lijken is de boodschap.

Ik doe daar dus niet aan mee.  Mijn CV is een droge, duidelijke, korte opsomming van mijn werkverleden, opleidingen en skills, begeleid door een motivatiebrief die uitlegt waarom ik de geknipte man ben voor een functie.
Meer zou het ook niet hoeven mogen zijn… (op enkele sectoren na uiteraard… een grafisch ontwerper of marketing manager wil uiteraard geen droge witte CV afgeven,… alle begrip voor).


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

Besparen (deel 1)

Wanneer je opeens van een degelijk loon, terugvalt op niets (ik krijg geen werkloosheidsuitkering voorlopig), dan moet je het gewoon met minder stellen.
Ik leefde ooit met een 450 euro in de maand, en daar kon ik huur + eten van betalen en zelfs alle telefoon- en internet-kosten.
Tegenwoordig is dat niet meer te redden natuurlijk. Met 450 euro kan je nauwelijks een deftig krot huren, laat staan alle andere kosten dekken.

Het eerste wat je dus doet is besparen.
Alle negatieve effecten op de economie ten spijt, maar je kan je geen al te dure zaken meer veroorloven als magazines en allerlei merkproducten.
Om ook de maatschappij (die me tenslotte na x-aantal jaren dienst heeft uitgekotst) terug te pakken bespaar ik ook op de ‘politiek correcte’ luxe-artikelen, als daar zijn GFT-zakken en tramkaartjes om er maar al twee te noemen.
Af en toe zal ik in deze blog tips geven over op wat en hoe je kan besparen, specifiek in België.

Allereerst dus de GFT zakken – da’s duidelijk denk ik: ze zijn duur, vies en aangezien er in de buurt waar ik woon nogal wat ‘gewoon volk’ leeft die het daar ook niet zo nauw mee nemen, begin ik er ook mee.
Het is niet correct, het is niet mooi, maar het spaart me wel wat centen; België is immers toch een land waar nooit wat gecontroleerd wordt, het is hun eigen schuld (ik beschouw mezelf in dat opzicht geen onderdeel van België, of Vlaanderen, of welke naam ze ook op dit stuk weiland willen kleven).

Toen ik nog een job had betaalde ik met plezier voor witte, blauwe, groene zakken. Ik had zelfs de raad opgevolgd om oranje zakken met blauwe bollekes buiten te zetten als ze die hadden aangeraden, maar die tijd is voorbij.

Een besparing waar je niet alleen tijd en geld mee bespaart, maar de stank uit te straten mee helpt.
Je kan in de buurt altijd wel ‘creatieve’ manieren vinden om van je afval af te geraken zonder te sluikstorten. Restaurant-containers en vuilnisbakken genoeg…


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/