Anderhalf jaar later… (deel 1)

Misschien vraagt u zich wel af hoe het met de werkloze gaat die deze blog schreef.  Welnu, we zijn dik anderhalf jaar verder, en ik heb op alle manieren proberen mijn emoties te onderdrukken.  De drang om te schrijven over mijn ‘werk’ ervaring sindsdien was enorm.  Maar het moet gezegd, ik kan zwijgen als dat moet.

Uit professionele correctheid en beleefdheid was het de voorbije maanden niet mogelijk om over mijn avonturen te schrijven (iets negatiefs neerpennen over de werkgever die jouw loon betaald is blijkbaar not-done, ook al zou het helpen voor jezelf om dat wel te mogen doen).  Maar nu het bedrijf de boeken neer heeft gelegd is dat euvel alvast verholpen.

Even vertellen dus, …

Mijn avontuur zette zich verder einde 2010.  Toen ik een telefoon kreeg van de baas van een klein bedrijfje.  Hij via een interimkantoor m’n CV te pakken gekregen met enkele trefwoorden.  Hij zocht iemand met netwerk ervaring en vooral speciefieke kennis die ik in de VDAB cursus had opgedaan.
Na een kort gesprek was het duidelijk dat de firma (Ik zal ze NoBuck nv noemen) maar met 4-5 man was en dat ze er nogal een sjofel kantoor op nahielden.  De klanten portfolio was echter vrij impressief.  Men kon grote namen voorleggen, en vrij stevige projecten.
Aangezien ik werkloos was en niet meteen een valabele tweede optie had (op één sollicitatie bij een staatsbedrijf na) ging ik er op in.  Met de belofte dat ik opslag kreeg na 6 maanden, grotere projecten mee mocht vorm geven, en dat we weldra met 15 werknemers zouden zijn.

Zo gezegd zo gedaan…

Al snel bleek (al in de eerste week) dat het materiaal waarmee we werkten totaal verouderd was.  De PC’s waren allemaal minstens 4 jaar oud, de software allemaal gekraakt of illegaal gedownload ergens, de internet connectie was voorhistorisch en de werkwijze inzake administratie en klantenbestand was ronduit onwerkbaar.

Ik en een collega zijn daarop begonnen met een plan om alles legaal te maken, te upgraden en vooral efficiënter te laten draaien.  Dit werd positief onthaald, maar er kwam niets van in huis aangezien het geld kostte.
De KMO’er van dienst (het soort baas dat z’n eigen word-bestanden niet kan omzetten naar pdf, noch ze zelf kan e-mailen naar een klant, te grote epaulettes draag in lelijke maatpakken) ging er van uit dat je zonder investeringen ook verder kon.
Het aankopen van de juiste software, hardware of andere materiaal was allemaal heel tof volgens hem, maar wanneer er daadwerkelijk een order moest geplaatst worden, gebeurde er niets.
De opdrachten die we moesten uitvoeren (bijvoorbeeld een netwerk audit) konden dus enkel met behulp van compleet aftands materiaal, waar de licentie al van vervallen was (nochtans betaalden de klanten de volle pot).

– einde deel 1-


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

Dino-bedrijven sterven uit

De dino’s gaan dood, zoveel is zeker.  Europa heeft een eigen meteoor om ze allemaal te doen uitsterven, en deze meteoor is recht op weg naar ons land… en misschien wel terecht. Want een boel bedrijven zijn nauwelijks die naam waardig.

Als er één ding goed is aan de huidige stand van zake in de Europese economie (een van opgevoerde belastingsdruk en krimpende koopracht), is het dat de verschillende maatregelen van de regeringen om te besparen een zuiverend effect zullen hebben.

Laat me even verduidelijken; een heleboel kleinere bedrijven hebben in ons land jarenlang kunnen profiteren van een gunstig regime ten aanzien van een het inbrengen van onkosten (hoeveel kleine zaken zijn niet opgericht om eigenlijk de privé uitgaven van de baas en zijn vrouw te dekken?).  Tegelijk betalen deze bedrijven ook enrom veel bijdragen en taksen, dat weet ik…. ik heb het hier over de kleine profiteurs, de nep-bedrijven, de zelfstandigen-uit-noodzaak, de mensen die zonder toekomstvisie of bedrijfsplan zomaar wat rondzwalpen en nul komma nul verantwoording afleggen tegenover eender wie.

De extra belastingen en nadelen die de recente besparingen met zich meenemen zullen vele bedrijven er toe aanzetten om anders te gaan zaken doen, slimmer en verder vooruit te kijken.  Deze kameleon-bedrijven zullen zich aanpassen en blijven geld verdienen (en dat is hen dik gegund aangezien ze de maatschappij goede producten geven, taks betalen, werknemers in dienst hebben enzovoorts…). De kameleon bedrijven dragen vooral mijn sympathie weg omdat ze ook meestal vrij goed meedenken en voelen met hun personeel, ze zijn er immers al lang achter gekomen dat hun personeel de drijvende motor is van hun bedrijf.

Aan de andere kant zijn er de zombies, de negativisten, de kortzichtige bedrijven, … ik noem ze gemakshalve de “dino-bedrijven”.

U kent ze wel: de KMO’s die worden bestuurd door foute-pakken dragende vijftigers die de schuld van een slecht kwartaal steevast in de schoenen schuiven van de profiteurs, de regering, de socialisten, de liberalen (want die verkopen hen dan zogenaamd uit), of als het even kan ook aan hun (grote) leveranciers, tot ja zelfs hun klanten en het eigen personeel.
Het soort bedrijven dat in te grote kantoren zit en waar men de Trends leest alsof het het woord van een of andere KMO-god was.  Dit soort bedrijven is er meestal maar ter ere van het ego van de bazen, het leveren van een dienst, het handelen met personeel of het plannen van de toekomst is meestal een zorg voor later.

Bij zulke bedrijfsleiders, is iedereen (behalve hun eigen persoon) de schuld van het neergaan van hun bedrijf.  Ze kunnen er immers niet aan doen dat ‘opeens’ de diesel opslaat, evenmin kunnen ze zogenaamd niet voorzien dat de staat opeens meer gaat laten betalen om bedrijfswagens (waar ook de vrouwen van deze kmo’ers mee rondrijden om zoon of dochter naar de sportzaal te brengen), zo konden ze ook niet ‘voorzien’ dat men allerlei taksen en ontduikingsmechanismen, zoals de notionele interesten, ging aanpakken.

Kortom, de vijftiger die aan het hoofd staat van zo’n dino-bedrijf is de dupe, de arme te beklagen middenstander waar niemand voor opkomt, waar niemand een zier om geeft en waar de politiek massaal z’n wegmeende kont aan veegt.  Ze moeten naar eigen zeggen alleen maar betalen… en zwijgen.  Tegelijk vullen ze elke mogenlijke conversatie met hun collega’s over de manieren waarop ze maatregelen van de regering zullen ontduiken.

Het is bij deze dino-bedrijven nochtans kommer en kwel wanneer het aankomt op organisatorisch talent.  Zo kan je er van op aan dat niemand zich defitg buigt over de leefbaarheid van het pendelen tussen kantoor en woonst, thuiswerken staat in het hoofd van zulke Dino-bedrijfsleider gelijk met ‘luierikkerij’. In het echt gaat het natuurlijk om het ego van de bedrijfsleider, die wanneer hij in zijn kantoorruimte rondloopt steeds iemand moet kunnen aanklampen om tegen te kunnen zeuren, of kleine taakjes te laten uitvoeren om toch de indruk te krijgen dat hij baas is over iets, wanneer mensen van thuis uit werken is dat allemaal niet meer mogenlijk en wordt de dino-bedrijfsleider te zeer geconfronteerd met zijn eigen tekortkomingen. Wie zal er dan ander papier in zijn printer komen steken?  Wie zal er dan zijn powerpoint presentatie maken? Wie zal er dan zorgen dat de lichten uit zijn wanneer hij door gaat?  En vooral; om thuiswerken te ondersteunen heb je technologie nodig.  DE vijand van de dino-bedrijfsleider uiteraard, … want tech kost geld, onderhoud en levert niet onmiddellijk iets op voor zijn eigen portefeuille. (Laat staan dat hij er mee zou kunnen werken zelf). Neen, dit soort heerschap zit liever naast een 80’s fax-machine te wachten tot er een bestelling binnenrolt van een oude schoolkameraad die hem ‘nog eens iets gunt’.
Waarna hij zelf van en naar zijn louche boekhouder kan faxen, in plaats van na te denken over het hoe en waarom van te dure, vervuilende, nauwelijks gebruikte auto’s die op te parking staan te pronken bij wijze van misplaats prestige-gevoel.

De slimme kameleon-bedrijven pikken klanten af van zulke heerschappen, ze spelen het slim, werken met freelancers, thuiswerkende gemotiveerde mensen, en zorgen er voor dat ze hun leveranciers en partners kennen op professionele gronden. Dit zijn meestal ook bedrijven die een klant ook ècht binnenhalen op prijs, kwaliteit en service, en niet omwille van enkele oude schoolmakkers van de baas.

Da’s nog zoiets dat dood is; de bedrijfsleider die een eigen zaak is begonnen omdat hij genoeg contacten heeft in enkele sectoren en grote bedrijven of overheidsinstellingen, en zonder echt iets te verkopen in de pure zin van het woord, zijn producten of diensten slijt “omdat ze me goed kennen”.

Deze dino-bedrijven zijn ten dode opgeschreven, zeker nu de Europese zakenwereld in sneltempo, smart, slank en snel begint te denken,…
De bedrijven die nooit voorzien hadden dat men bedrijfswagens zwaarder ging belasten of onkosten beter onder de loup gingen nemen, hangen er aan  voor de moeite.

Voor de mensen die op zulke dino-bedrijven werken: kijk goed je contracten na, wees onverbiddelijk en kijk uit naar de concurrentie, want daar zitten meestal je toekomstige kameleon-bedrijfsleiders… pas je aan, voor je ook een ‘dino’ wordt!

En voor de dino-bedrijfsleider?  Hij zal zich moeten aanpassen, informeren, of in dienst gaan bij de grote bedrijven… een regime dat hij onrechtstreeks ook mee heeft in het zadel geholpen waarschijnlijk…

voor de achterblijvers

Wanneer ik de verhalen hoor van de mensen om me heen die nog wèl werk hebben, zie ik steeds eenzelfde patroon terugkeren, de continue druk op de ketel. Vaak gaan deze verhalen over bedrijven die de crisis proberen door te spartelen met alle mogelijke middelen, terwijl hun middenkader-mensen zo erg vrezen voor hun meestal dikbetaalde jobs zonder inhoud dat ze de echte werkende mensen herleiden tot muilezels.Vaak gaat er achter deze verhalen een hele geschiedenis schuil over wanbeleid en laksheid. Bij de meeste bedrijven is deze epauletten en nette dassen cultuur zonder inhoud nu stilaan weg aan het ebben. Bij vele bedrijven is er een soort alarmlamp gaan branden waarbij de top door heeft dat ze het met minder moeten stellen op alle niveau’s, dat ze niet langer kunnen leven in een structuur die per vijf werknemers evenveel managers nodig heeft om simpele taken gedaan te krijgen.
Ik zie danook meer en meer van deze middenkader mensen uit alle macht vasthouden aan hun vette lonen en hun inhoudsloze jobs. Ze kijken en interpreteren cijfermateriaal en rapportjes, maar verder zijn ze machteloos over hun eigen situatie. Meer en meer van deze mensen worden geweerd uit bedrijven, toch uit bedrijven die echt vooruit willen. De rest loopt rond als een zombie, waar het allemaal niet uitmaakt. Deze laatste zijn de bedrijven die nu zitten te bedelen om overheidgeld en uit alle macht mensen buitengooien zonder verder stil te staan bij de gevolgen.
Ik vraag me in zulke gevallen af of ik niet beter af ben momenteel zonder job. Akkoord, het is geen ideale situatie, maar het is alleszins beter dan op een onderbetaalde job drie bazen proberen tevreden te stellen in een bedrijf zonder toekomst.

Binnen afzienbare tijd wil ik graag me terug inzetten, hard werken, voor een bedrijf dat het waard is, vooruit kijkt en correct investeert zowel in materiaal als werknemers. Zulke bedrijven zijn er best wel genoeg,… zulke bedrijven zijn momenteel trouwens van de gelegenheid gebruik aan het maken om hun werknemerslijst te zuiveren, op een slimme manier… zonder blinde ontslagen te laten vallen.
De andere bedrijven lopen achter de feiten aan en zullen tijdens de heropleving van de economie met de weinig en onder gequalificeert personeel zitten. Zulke firma’s moet je als werkloze totaal mijden, want daar werk je hooguit zes maanden, met nul vooruitzicht en een hoop stress en ellende erbij. Het leven is te kort om je te laten uitzuigen door een zombie-bedrijf.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/