cheaptronic on the move – part 1

Ok, je staat op, gaat naar de zogenaamde ‘E’ vloer (dat schtaat foor aantresoesj meneejr) en dan zoek je naar koffie.
De koffie is dezelfde bagger van altijd, melkpoeder met vettige blubber em een beetje suikerwater (af afwaswater, want ik moet er zelf een halve sloot suiker bijgieten om iets te te proeven).
Je praat daarna met de Spaanse chicka die toevallig aan de zelde tafel zit omdat ze ook op hetzelfde office centre werkt voor een andere firma. Ja, er zijn dus nog mensen die vanuit een multinational company naar hier worden gestuurd om de helpdesk op te volgen en door de dan ook in dit hotel terecht komen vanwege z’n uitstekende ligging. Allemaal mensen die hier ‘s ochtends graag zittenm en dan een lange dag tegemoed gaan. Dat schept blijkbaar een band die de angst om met vreemden aan de ontbijttafel zitten doet wegebben in een zee van moedeloze company stories. M’n collega neemt deze taak op zich, terwijl ik me concentreer op het opdrinken van m’n tweede koffie en een chemisch appelsapje waar ik instant het zuur van krijg. De chicka wil blijkbaar de wereld ronreizen na dit project, en ze heeft hier net een flat gehuurd, haar company Acracadabrol maakt vooral software die mensen moet toelaten dingen te lezen. MEt dat lezen valt het af en toe nog al eens tegen, en met de support nog veel erger zo te zien. De helpdesk van deze mensen ligt vlak naast de onze, dus dat schept dan ook weer een mooi gevoel van samenhorigheid tussen onze losers en die van hun. Loser is niet echt een vriendelijk woord, maar langharige asshole ook niet echt, dus dat scheelt.
Daarna door de sneeuw naar het werk. Een helpdesk zoals er waarschijnlijk in elke grote stad wel een paar honderden zijn, gewoon een paar halfhoge cubicles met daarin een persoon uitgerust met headset en kleine moitor waarop een logging system draait. Wat verder zit dan een loser die een 100 euro meer verdient per maand en dan deze mensen mag in de gaten houden via nog een ander software pakket. Ik zet me neer en begin het zogenaamde testlab in orde te brengen met een rijke variatie aan cheaptronic apparaten. De mensen hier hebben van onze 5 weken training geen hol onthouden. Steeds dezelfde vragen, nog steeds opnieuw de vragen over de meest basis zaken, er zijn er zelfs bij die aan mensen vragen of hun apparaat er uit ziet als een vis teneinde het te kunnen identificeren. Dat er zoeits als een productcode, of een serienummer bestaat is blijkbaar aan hen voorbij gegaan. Ik heb zelf een zogenaamde ‘business’ user aan de lijn overgenomen, om hem uit z, lijden te verlossen. Een uur aan de lijn hangen met iemand die uit Ivoorkust afkomstig is (In dad grapge nidalantse assentje heb), terwijl je een IPSec tunnel tussen 3 sites wil opzetten over SHDSL is blijkbaar te veel van het goede. Iedereen heeft zo z’n grenzen, zeker wanneer je 1 euro per minuut betaald om zelf iemand anders taallessen te geven en daarna een basiscursus IP. De man was daarna blij iemand anders aan de lijn te krijgen… zo blij zelfs dat hij er zowaar heel even emotioneel van werd. Wacht maar tot je je rekeing krijgt 🙂
De rest van de dag werd opgevuld met stomme vragen allerhande, helmaal geen schande uiteraard, je moet leren hoe de prodcuten in elkaar zitten in het begin. Een enkel iemand hier , student informatica, heeft blijkbaar zelfs al door dat de business users vrij hard ‘gescrewed’ worden… slimme jongen… die gaat het nog ver schoppen, maar niet hier.
Ik ben wel benieuwd naar hoe de mensen hier gaan overschakelen naar onze nieuwe software in een maand of 2. Dat wordt nog lachen denk ik, vooral omdat daar NOG meer bugs in zitten… haha.
Ik ga nu het middag is hier een kroket en een cola eten… je leeft maar ene keer zo zeggen …

To be continued…

Gepubliceerd door

kim

twitter.com/kim0raku