Of: Hoe we op weg zijn naar een nieuwe verenigde 17 provinciën onder leiding van enkele élitaristen.

Stilaan zien we een opperlaag vormen in de Vlaamse politiek. Een klein groepje politici en hun gerelateerde steunpilaren die alles in handen hebben, en de macht hebben om de richting te bepalen.
De nummer één hier bij is Bart De Wever, met enkele oudgedienden uit OpenVLD en CdenV als tweede viool.

De richting die het uit gaat is geenszins duidelijk. De partij N-VA, en naar mijn mening een éénmanspartij nog steeds, blaast op vele vlakken warm en koud. Da’s op zich een beproefde tactiek. Bart is een strateeg, iemand die de lessen van de keizers uit het Romeinse rijk indachtig is, en op langere termijn denkt (wat hem meteen stappen voor geeft op vele van z’n collega’s).
Deze onduidelijkheid speelt in z’n kaart, aangezien hij de luxe heeft om een enorme schare blinde volgers te hebben, die nauwelijks merken dat hij van richting verandert, de taal een beetje aanpast, of enkele hete hangijzers gewoon straal negeert.

De echte richting die het uit gaat, als een goede schaakmeester, laat hij voor de grote massa in het ongewisse. Met beloftes rond strooien is z’n partij erg ver geraakt. Maar de echte resultaten, los van de cherry-picked statistiekjes, zijn pover…
Over een stevige begroting in evenwicht wil hij het liever niet hebben, iets wat hij niet waarmaakte, mede dankzij een blunderende Van Overtveldt en een hele boel misrekeningen … en dat tijdens een nooit geziene bull-market op de beurs!
Een steviger migratiebeleid (waar los van roeptoeter Francken z’n tweets niet veel van in huis kwam) was ook een van de beloften, maar ook de economische zijde, waar we allemaal zouden moeten mee betalen aan de crisis en dan vooruitgang zouden maken. We zien echter dat een enorme waslijst aan elitaire mensen deze “iedereen betaald” niet mee hoeven te doen. De lagere middenklasse, de armen, langdurig zieken, gepensionneerden betalen het gelag op een of andere manier. Meestal heel onrechtstreeks via alsmaar slechtere, duurdere dienstverlening.

Vlag van de 17 provinciën


Onafhankelijkheid als opwarmer


Een van de meest frappante beloften, vooral gemaakt naar de zichzelf “rechts” noemende achterban, is dat Vlaanderen-met-meer-autonomie. We hebben hier voor al vele benamingen gehoord: autonomie, onafhankelijkheid, confederaal, zelfsturend, afgesplitst, enz….
De partij blaast ook hier met opzet warm en koud tegelijk, aan de ene kant om de èchte volksnationalisten (een zware minderheid) tevreden te houden, en anderzijds om de kortzichtig rechtsdenkenden die vooral sneller meer geld willen ook iets te schenken (voor deze groep wordt de onafhankelijkheid een soort van ver van m’n bed show, die gerust nog wat kan wachten tot de zakken goed gevuld zijn).

De aap zal ooit uit de mouw moeten komen, want in de achtergrond zien we iets heel anders gebeuren dan een voorbereiding op een “onafhankelijk” Vlaanderen. Naar mijn mening is Bart, als lange-termijn denker, bezig aan een heel andere oplossing: het laten heropleven van de 17 provinciën van weleer.

De tekenen en aanwijzingen zijn legio: de wetten in Nederland en Vlaanderen (niet Brussel en Wallonië) worden meer en meer op elkaar afgestemd. De Nederlandse elite en hun investeerders zijn ook massaal posities aan’t innemen in Vlaanderen, en het is duidelijk aan de vele contacten die af en toe in de pers opduiken dat dit een kleine kliek is die elkaar maar al ge goed kennen. Heel de haven van Antwerpen zit inmiddels vol Nederlandse firma’s.

Maar het meest opvallende bewegingen van de schaakpionnen kan je zien bij de petro-chemie en vervuilende bedrijven. Meer en meer gaan bedrijven die de Rijn in debiet zien dalen, en de as Rotterdam-Antwerpen als een tweede Rührgebied willen inpalmen, ook praten met Bart en z’n aanhangers.

In dit zelfde 17 provinciën idee, past ook de nadruk die men opeens tracht te leggen op “identiteit”. … Want in de theorie van de elitarist (verwart Bart niet met een nationalist!) kan je Vlamingen en Nederlanders die toch cultureel verschillend zijn, in een tien tot dertig jaar tijd wel tot één volk laten maken, puur om de industriëlen en de grote adelijke investeerdersfamilies te dienen.

Ik geloof niet dat Bart een onafhankelijk Vlaanderen wil, maar een nieuw Groot-Nederland. Waarbij Vlaanderen enkele provincies en een deel van zelfbestuur zal hebben, maar waar er maar één ding echt zal tellen: economische efficiëntie onder een vlag van fake nationalisme en volksmennerij.

Eens je z’n politiek vanuit dat standpunt bekijkt, zie je alle pionnen schuiven in de richting.
De meest verontrustende trend hierin, is het uitverkopen van onze steden aan plat toerisme, waar ook een idee achter schuilt. Wanneer je een stad als Gent of Antwerpen meer en meer openstelt voor Nederlandse toeristen (op de Meir of Wilde zee moet je al zwaar gaan zoeken op een zaterdag om mensen te vinden met een Antwerps accent) maak je deze steek ook een meer plausibel iets.

Ons media-landschap, de plaatsing van bepaalde hoofdkantoren van bedrijven, de havens, de industrie-connecties, de wetten die aangepast worden,… wijzen allemaal in deze zelfde richting. Zo kan men ooit (pakweg ergens in 2026 zeggen: “Ach kijk, we zijn toch niet zo verschillend; we spreken dezelfde taal en hebben bijna dezelfde wetten, laat ons samengaan”. Waarna de media en de PR van de partijen de rest doen (het vraagt wat coördinatie maar de financiële beloning voor de topbedrijven en het grootkapitaal is er wel degelijk).

Niemand zit in met eigenheid, of volk, maar enkele met geld.
Bedenk u dat, beste Vlaamsgezinde, wanneer u nog’s met een vlaggetje staat te zwaaien…. uw land zal nooit zijn want u bent al uitverkocht.
Het verste dat u ooit zal geraken is een Groot Nederland, waar u dan mag gaan bedelen voor een job bij de eigenlijke geldschieters die aan de oorsprong lagen van alle grote investeringen, onze nationale bank heeft er zelfs haar bestaan aan te danken.



Written by kim

twitter.com/kim0raku