De 4 soorten vacatures die ik haat. Deel 1

De 4 soorten vacatures die ik haat

Zonder het te weten tuimel je als werkzoekende soms binnen bij bedrijven waarvan je achteraf weet dat je je tijd hebt verspeeld of waar er iets anders aan de hand is. Je bekijkt de vacatures, en je weet meteen al; dit niet.

Ik lijst de komende dagen alvast vier soorten vacatures op die ik het meest haat, een lijst waarbij menig werkzoekende ook enkele herkenbare gegeven in zal vinden vermoedelijk.

Deel 1 :  De omdat-we-verplicht-zijn vacature



Deze soort vacatures zijn eigenlijk de ergste van allemaal. Het gaat meestal dan ook over zeldzame goeie jobs qua inhoud, die ook nog eens dicht bij huis zijn, makkelijk te bereiken, te combineren met gezinstoestand en zich meestal in een leuke omgeving bevinden op gebied van sfeer en collega’s.
Kortom, deze vacatures vallen op en lokken normaal gezien veel kandidaten.

Ik denk dan meestal meteen ‘Wat is het addertje onder het gras’?
Want een ervaren werkzoekende weet dat zulke jobs meestal zeer dun bezaaid zijn en bijgevolg bijna te mooi om waar te zijn.

Zulke functies zijn bij een gewone privé firma (zoals een KMO) meteen ingenomen door kennissen of vrienden van de huidige werknemers, en zien zelfs nooit het buitenlicht van vacaturesites, interimkantoren of godbetert de afvalbak (alias de VDAB-databank). Waarom, moet je je afvragen, staat deze prachtvacature dan opeens op site XYZ?

Je werkzoekenden-alarmlampje moet hier meteen beginnen knipperen: je bent niet alleen bij een toffe functie terechtgekomen, die dan nog open staat ook, maar wanneer je goed kijkt zal je merken dat de organisatie waarvoor je werkt een openbaar karakter heeft.
Meestal VZW’s, NGO’s, stedelijke instellingen of andere zaken waar vaak zelfs politiek mee gemoeid is of subsidies.

Een mooi voorbeeld is een didactisch/technische job bij een organisatie die volledig door de stad Antwerpen werd gesubsidieerd en waar (hoorde ik achteraf van iemand die er vaak mee samenwerkte) klinkklare hippies de scepter zwaaien.

Waarom haat ik deze vacatures? Omdat ook hier het 99% zeker is dat je je tijd ben’t aan’t verdoen.
De job is namelijk al lange tijd beloofd of toegewezen aan een lief kind binnen de organisatie, of iemand die ze goed kennen van hier of daar. Maar vermits ze als organisatie afhangen van een hogere instantie zoals een stad of NGO, gaat men officieel deze vacature online en openbaar moeten maken.

Meer nog, aangezien er dan ook tijd wordt toegewezen aan de improviserende recruteerders en betrokkenen binnen deze organisatie om de vacature in te vullen, maken deze mensen ook maar al te graag de tijd vol (intussen lopen hun uren immers).

Proceures

Dat laatste gebeurt door dan nauwgezet hun flutprocedures toe te passen, en wel op zulke manier dat de door hen geprefereerde kandidaat (meestal familie van….) er als beste uit zal komen. Het is immers zo dat men dan een stuk of acht opvulsel-kandidaten laat langstkomen, om deze dan één voor één de duimen te laten leggen voor het schaap dat ze zelf al lang hebben uitverkoren. Op deze manier gaat het onderonsje van de meestal 2-3 koppige leiding hun eigen corrupte beslissing later staven en verantwoorden.
Zo liet men me op een van deze soort vacatures een toneeltje spelen tegenover een andere kandidaat, waarbij we moesten improviseren over iets binnen de organisatie. Wat je als kandidaat van buitenaf uiteraard minder goed kan doen dan je tegenkandidaat die van binnenin komt. Hoewel ik 100% zeker ben dat ik een betere kandidaat was op gebied van skills, zocht men toch een reden om me slechter te laten lijken,… en dat kon door middel van een procedure op zulke manier te interpreteren en me dat stomme toneeltje te laten spelen gebaseerd op onvoldoende info.

Dit soort zaken zijn bijna standaard in dat soort omgevingen… men vindt altijd wel een manier om de procedures zo te kneden dat hun lieveling er uit komt als beste.  Bij de privé is men tenminste zo eerlijk om metèèn hun neef/nicht of kennis op te bellen en hem of haar de job te geven (op deze manier heb je geen achterlijke zichzelf-legitimerende schijnvertoning opgevoerd en niemand’s tijd zitten verpesten.).

Deze corrupte boel komt anno 2014 meer en meer voor, aangezien we in het soort arbeidsmarkt zitten waar men graag hoog en droog wil zitten (een run-to-the-hills economie).
Mensen die in de privé niet meer voldoen, of gewoon niet mee mee kunnen, gaan dan zeuren bij hun familie en “netwerk” om een makkelijker en vooral veilig jobke te pakken te krijgen.
Deze mensen zijn daar ZO erg op gebrand (omdat het bijna levensnoodzakelijk wordt voor sommigen) dat je als normale tegenkandidaat geen schijn van kans maakt.

Ik heb al enkele keren meegemaakt dat ik dan helemaal op’t einde te horen krijg dat ik wel beter was dan de andere kandidaten, maar dat ze tòch gekozen hadden voor iemand anders omwille van de procedure (of een andere vage beschrijving). Een enkele keer werd me zelfs toegefluisterd dat ik blij mocht zijn de job niet te hebben omdat “de rest van de organisatie hier even corrupt is”.

Wanneer ik hier dan op doorvraag, of zelfs onder vier ogen de mensen aanspreek, geeft men openlijk toe dat de job eigenlijk al benomen was nog voor ik de sollicitatiebrief verstuurde.


Wat kan je er tegen doen?

Eigenlijk maar twee dingen: of je blijft er meteen weg zodra je merkt dat het ‘weer zo’n job’ is. Ofwel ga jer er volledig voor, doe alles zo correct mogelijk, en stel vragen… van zodra je merkt dat je in dit soort corrupte rekrutering bent terecht gekomen, ga je hogerop, desnoods tot je niet meer hogerop kan, om de boel aan te klagen en je eerlijke kandidatuur af te dwingen. Maak hen het even lastig dan dat ze jou tijd hebben gekost. Bijt je er in vast,…

Maak je vooral geen illusies, dit soort veilige jobs zijn zo gegeerd, dat men desnoods een hele familie op stelten zet om binnen te geraken… te tegenstanders zijn dan ook mensen van het allerlaagste, meest corrupte en te verachten allooi. Of je daar dan mee wil samenwerken achteraf is zeer de vraag. want er zit nooit zo ééntje in zo’n organisatie hé, altijd “een nest”.


Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

Gepubliceerd door

kim

twitter.com/kim0raku

Een gedachte over “De 4 soorten vacatures die ik haat. Deel 1”

  1. met stef hier,

    ik weet nie wie je bent, maar hetgeen wa je doet is ongelofelijk interresant alles wat ge hier in vertelt is tot in het kleinste detail de waarheid, heb bij volvo vars 2jaar en 3 maand op intrim contracte(weekcontracte) gewerkt, 6maanden op intrim bij niko batterijen, ben nu 22 al van men 18 aan het werk en nog geen enkele keer een vast contract gekregen altijd ontslage ze je in de jaarlijkse bedrijfsvakantie, hier geven ze je dan u C4 in deze weken moet je dan doppen en wordt je terug aangenomen door het bedrijf, hierdoor komen ze telkens uit aan minder dan 6maanden intrim dus officieel moete ze je dan geen vast contract geven. ben nu volledig werkloos en doe een graduaat netwerkbeheerder in de hoop dat bediende jobs/vacatures bij een intrim kantoor wel rapper vast werk bieden. ik hoop datge deze website verder blijft updaten, dit is echt belangrijk om de strijd tegen intrim te winnen. en hopelijk worde ze binnen enkele jaren volledig in de grond geboord die vuile corrupte klootzakken.

Reacties zijn gesloten.