Een groep kinderen, allen tussen ik schat 4 en 9 jaar oud stapten voorbij, net na schooltijd. De helft van hen hadden om-ter-grootste zakken chips in hun handen, waar ze gretig uit zaten te schranzen. Ze stapten stoer verder, naar een pleintje. Waar nog andere kinderen zaten, pronkend met hun snoepgoed dat een trofee, een status-symbool leek. De kinderen zonder, moesten bedelen om ook een hap te krijgen.
Ik keek toe en had medelijden, vooral met dat ene kind wiens flinterdunne kledij niet echt bestand was tegen de koude wind, en toch z’n kleine zak Dorito’s beschermde met enkele kreten en woorden. Geen van allen kon blijkbaar een zin vormen.
Mijn tram kwam er net aan, en ik stapte op, om ook daar te zien dat de energiedrankjes en chips alom tegenwoordig waren. Ik stond recht, me recht houdend aan een handgreep terwijl de kinderen alles zitjes innamen. Dat m’n rug pijn doet, nam ik er bij. Wat nog meer pijn deed was de gedachte dat deze generatie ooit in een volledig geautomatiseerde wereld zal terecht komen, grootgebracht op chips, suiker en om-ter-stoerste doen.

Armoedebestrijding gaat in mijn opinie ook samen met sturing, educatie en vooral het bewaren van een opbouwende samenleving. Langer-termijn denken met de nodige afwegingen tussen strikt zijn en vrijheid geven.
Daar voor hebben we een beleid, een plan en politiek overleg.

Ik woon toevallig naast een school. De middagpauze wordt daar massaal genuttigd door uit de vlakbij gelegen supermarkt chips en andere rotzooi buiten te slepen.
Vaak zie ik een hele week lang (behalve woensdag, dan zitten wat verderop bij de lokale frituur op de grond) dezelfde kinderen, met dezelfde enorme pakken chips op diezelfde plekken liggen, hangen en zitten.

Elke dag opnieuw…

Blijkbaar sluit men de ogen in zulke scholen, net als bij de supermarkt en bij de staat, het onderwijs, en volksgezondheid, kind en gezin, de ouders en de omgeving.

Waarom zouden ze ook, kritiek is niet meer van deze tijd, aangezien het toch nooit wordt opgevolgd door echte actie. Je kan een opmerking geven, maar dan ben je niet meer an een zeurkous, een loser, een onnozelaar of bemoeizieke-weet-ik-veel-wat.
Men wil het niet weten want “iedereen eet toch wat’m wilt hé”. Het antwoord bij de scholen is hetzelfde als altijd: niet onze verantwoordelijkheid,… iets dat iedereen zegt. En dan ben je er vanaf, en kan je niemand aanwijzen. (terecht trouwens, de scholen zijn niet de enigen die een rol spelen hier).

Wanneer zo’n kind zou vragen om een pakje L&M sigaretten te kopen, waarna de supermarkt het nog zou durven verkopen, zouden er gevolgen zijn omdat de wetgeving hier duidelijk over is.

Wanneer datzelfde kind een enorm pak Lay’s chips met Bolognaise koopt en nog wat zuurtjes en een blik red bull, is er “geen probleem”. Ook niet wanneer dat de dag erna opnieuw gebeurt. En opnieuw… en opnieuw.

Meer nog, men heeft het nog graag ook, aangezien de kinderen dan budgetair geen probleem vormen in de nabijgelegen school (lees: de leerkracht kan bv. naar de kapper of dezelfde supermarkt(!) tijdens de middag in plaats van op kinderen te moeten letten in een refter).

Kinderen proppen zich tegenwoordig in de buurt van scholen massaal vol met chips en ongezond eten (we zijn de tijd van het geniepig een snoepje in het snoepwinkeltje halen echt al lang voorbij).

Men gaat met blijkbaar zeer dikke portemonnee’s naar supermarkten, nachtwinkels en krantenwinkels om er echt alles in te slaan waar een kind maar zin in kan hebben. Een jongen van 14 vertelde me dat ze zelfs om de beurt elke week naar de Colruyt gaan om energiedrankjes goedkoper aan te kopen in grotere aantallen en deze dan op straat te verdelen onder de kinderen. (ondernemend wel).

Mooie maatschappij, we zijn in 20 jaar tijd geëvolueerd van onder streng toezicht en in alle stilte een kop thee drinken en je brooddoos leegeten,… naar het op straat liggen met een pak friet, en groepsaankopen doen om elke dag chemische troep te nuttigen teneinde de school haar budget te laten kloppen en de leerkrachten vooral niet tot last te zijn.

Is het echt zo ver gekomen dat de scholen en bij uitbreiding de staat, de ogen sluit voor dit fenomeen? Is het zo ver gekomen ook, dat men dan nog maatregelen gaat in de hand werken die deze totaal desastreuze tendens nog versterkt?

Ik durf zelfs beweren dat men stilaan naar de toestanden zoals in de VS is aan’t evolueren, waar kinderen ‘s middags een junkfood-keten binnenstappen die gelegen is op het schoolterrein. De zogenaamde ‘boterhammentaks’ was hier ook al een indicatie van, en gezien bepaalde neo-liberale kortzichtige politici maar al te graag ons land en onze toekomst uitverkopen, lijkt de tijd stilaan rijp om ook het onderwijs volledig over te laten aan de meestbiedende.

Naschoolse opvang is een totaal bullshit excuus om kinderen te laten opdraaien voor de gokverslaving van gemeenten die hun geld nooit deftig hebben kunnen beheren en in feite geen halve zier geven over hun inwoners, hun kinderen of hun toekomst (of het moest even verkiezingscampagne zijn, dan eventjes wel hoor).

De oplossing is simpel: wanneer er een kost verbonden zou zijn aan die ‘opvang’ tijdens de middag: voorzie daar dan personneel voor.

Kan je dat niet betalen als school: ga dan creatief om met het probleem ipv te takseren, en tracht er intussen actief iets aan te doen dat kinderen wandelende chipsvreters zijn geworden tijdens de middag, want de kosten in de gezondheidszorg gaan ooit ook stijgen op deze manier, om maar te zwijgen over de nadelen op sociaal gebied.

Koppel daar ook nog een zekere controle of aanpassen aan vast om de verkoop van al te schadelijke zaken in de buurt van scholen in te dijken, en informeer mensen. Avondeten is al te vaak een potje instant opwarm-noedels of een zak chips.

Intussen koop ik aandelen van Pepsico en Lay’s denk ik, want de chips en cola verkoop gaat er zeker niet op achteruitgaan met dit soort visies en kortzichtigheid.

De chipsgeneratie is in volle opgang. Al zijn er ook anderen, die wel beseffen dat het troep is, alleen springen die minder vaak in’t oog op straat uiteraard.

Kim0raku

Dit was een update van een eerder verschenen blogpost uit 2014.

Written by kim

twitter.com/kim0raku