Deel 2: Europa en de chaospolitiek

Het tweede luik van onze verkiezingen 2009 was het Europees parlement.

Wat ik zoals over het Europees parlement denk heb ik hier al vaak genoeg uitgespuwt, ik ga het dus geen tweede keer doen; het ding is er nu eenmaal, en we moeten er mee voort op korte tot middellange termijn.

Ik vind het eerst een vooral raar dat ik in dit ‘prachtige’ Europa, met het grootste democratische parlement ter wereld, niet kan stemmen op wie ik wil. Ik ben gedoemd om te kiezen uit de mensen die zich in onze eigen kikkerton kandidaat stellen.
De keuze is danook bepert,… je hebt een heleboel opvulsel, met daartussen 2 tot 5 echte kandidaten met een visie.
Deze keer was dit vooral Dehaene (dat ik deze persoon eerder onder de categorie misdadige uitverkopers plaats hoeft geen betoog), dan heb je Verhofstadt die in het zelfde bedje ziek is maar er op z’n minst een beetje zinnige saus en dromerij weet over te gieten (en domme boeken). Daarnaast heb je een kandidaat van Groen; Bart Staes, die me een beetje een houterige figuur lijkt met een groot ego, maar wel nuttig werk doet. En dan heb je nog een aantal kandidaten die je als anti-europees kan beschouwen.

Hoe je ook stemt, je stemt op een Belg. Ik had net zo graag op de Pirate-party van Zweden willen stemmen (die trouwens een vertegenwoordiger hebben nu in het EU parlement:) en zelfs op Geert Wilders, … als ik maar niet op het zootje moet stemmen dat deze chaospolitiek verder ondersteunt.

Europa en de verkiezingen van hun dikke mijnheren en mevrouwen is een soort van Eurovisie songfestival maar dan met gratis sms-stemmen. Het maakt ook geen moer uit wie er verkozen wordt want er telt een veto recht voor wat dan ook er niet prettig lijkt voor een groot land.
En zodoende hebben we de situatie dat een Franse supermarkt filialen in België kan openen, maar niet omgekeerd. Zo hebben we de situatie ook dat de vrije doortocht van personen en goederen binnen de EU grenzen een totale waanzin is (de ketting is maar zo sterk als de zwakste schakel u weet wel).

Maar men maalt door. Net als in ons land, is de EU vergeven van de conservatieven, de mensen die alles wel lekker zullen regelen voor de oudjes en de gezinnen.
Ze vergeten alleen dat er een groeiende bende mensen is die al deze rommel mag betalen, onderhouden en zich ondertussen tevreden moet stellen met een minimaal loon en een crappy vakantie om de 12 maanden.
Ooit komen de rieken, fakkels en stenen boven, en blijft er van heel dat parlement niets meer overeind. Laat ons hopen dat er op dat moment net een stevige, conservatief getinte vergadering aan de gang is daarbinnen…

Gepubliceerd door

kim

twitter.com/kim0raku