Een politica van een partij poseert met brede glimlach in een grote, lege, fabriekshal. De tekst die er samen mee verspreid werd, kwam neer op het aloude riedeltje van pro-industrie partijen, waarbij alle duurzame voorstellen worden herleid tot: “we gaan in de oertijd terecht komen”.
Of in dit geval: de fabriekshal zal leeg blijven, dùs ook uw portefeuille (want o-wee, deze partijen zitten nog in het feodale systeemdenken, waarbij enkel de meerdere, de industrialist, de fabrieksbaas, de hele streek werk kan verschaffen en de arme, domme kudde dankbaar mag zijn dat hij dat doet, met een te groot fout kostuum aan, sigaar in de mond.)
Sinds ook de meest simpele politici en hun zogenaamde studiediensten, het fenomeen van memes hebben ontdekt, of sociale media gebruiken om hun kleine, meestal uit verveelde 50’ers bestaande online-groepjes, te voorzien van materiaal, is’t er niet op gebeterd.
“Kijk eens, zie wat den Theo nu weer gepost heeft, … amai die daarft et nogal is zeggen eej” – die stijl.

De nuance gaat nooit erg ver, en dat komt omdat politiek in ons land een puur numbers-game werd. De kleine percentages mensen die zich informeren, een onderwerp uitspitten of over vaak zeer complexe problemen iets meer weten, weegt al lang niet meer op tegen de mensen die op de tram of in de salariswagen snel door de HLN-site scrollen en enkele seconden van een artikel lezen. Deze paar seconden zijn voor hen genoeg om alles te weten. Je bent immers expert over pakweg nucleaire energie, ruimtelijke ordening of databank-management door even een drietal zinnen te lezen. Het gevoel dat je mee bent is het hoofddoel van zulk artikel, niet de info zelf. Laat staan dat er iemand lateraal gaat lezen of effectief 10 min. gaat zoeken naar meer bronnen).

Het vertrouwen dat gelegd wordt bij vaak zeer oppervlakkige, of ronduit foute benaderingen van journalisten onder tijdsdruk (of andere invloeden, is enorm.
Vandaar dat de meest simpele duiven het voor het zeggen hebben. Klimaatontkenners, mensen die taxatie herleiden tot een optelsom, tot zelfs politici die een buitenlands nieuwsfeit uit z’n context trekken en er een foto uitpikken om iets te bewijzen over een niet-gerelateerd probleem, het kan allemaal, en wordt uitvoerig gedeeld. Zeker als er een mooie foto bij past.

Dat simplisme is dan ook makkelijker dan complexe zaken uitleggen.
De media is hier haar taak niet langer aan’t vervullen, terwijl het publiek zelf ook niet echt vragende partij is voor meer info. Ze zijn grotendeels in de waan dat ze toch al àlles weten, of hebben het te druk met hun dagelijkse bekommernissen (die ongetwijfeld de schuld zijn van ….).

In plaats van een uur naar pulp, reclame en enkele zatte onbenullen op een eiland te staren, had men bij voorbeeld kunnen uitleggen (al is’t maar 1 keer) hoe het systeem van salariswagens exact werkt, en welke gevolgen het heeft voor hen… waarom ze bij voorbeeld allemaal in andere steden werken, in plaats van in eigen stad (een rechtstreeks gevolg vaak). Maar neen, pak vooral hun entertainment niet af, of geef niet eens de keuze. Je mag kiezen hoor, maar er is niks anders dan de bagger die we serveren. Het voordeel is wel dat je dan tegen je collega’s en vrienden kan vertellen wat je gisteren op TV zag. Da’s beter dan nadenken).

Iets uitleggen is niet meer van deze tijd. Een item mag 1m40s duren, en dan is het al ruim voldoende duiding. Anders moet u op de boekenbeurs maar het meer gespecialiseerde boek van een journalist of politicus kopen hé.

Hetzelfde voor andere meer complexe zaken, ecologie, energie, encryptie, privacy… we krijgen vaak een zeer gedestilleerde, one-liner uitleg die niet dieper gaat dan de eerste alinea van een wikipedia artikel.

Moeilijke concepten en materie wekt onvoldoende emoties (en dus geld) op voor deze media-kanalen. Dus laat men het achterwege.
De kleinere, makkelijke (of tot makkelijke items herleidde) zaken worden uitvoerig belicht, en daar zijn dan honderden meningen, blogs, opinies, tweets en debatten over te vinden.
Men kan in dit land uren vullen met waar ons taxgeld aan zou moeten besteed worden. Maar men legt nooit uit hoe de huidige taxatie precies werkt, en waarom die op het niveau ligt dat ze ligt. Men legt ook niet uit waarom er dan na bezuinigingen of het afstoten van bepaalde taken, nog steeds hetzelfde niveau wordt aangehouden.
Maar je vindt meteen 10 politici die komen getuigen over WAT er met dat geld zou moeten gebeuren.

De simpele duiven (en deze vinden we in letterlijk elke partij) kirren rustig verder, vanuit een fabriekshal die enkel dankzij hen enige nijver kan opleveren, of vanop een zangfeest waar men zich in frivole kledij tracht een traditie aan te meten.

Het is nu eenmaal makkelijker om met een vlag te zwaaien, een foto te nemen of naast fascisten op een selfie te prijken, dan daadwerkelijk een studie te maken van een probleem en daar een beleid op langere termijn voor uit te stippelen. Dat laatste wordt niet beloond ook, want dan ben je op de achtergrond bezig, dan ziet men je niet. En wie niet op TV komt, bestaat niet.
Roepen, dom doen, en met de ” juiste ” mensen op de foto staan haalt het meestal van het doordacht onderzoeken of op lange termijn te denken. We belonen het massaal. Vandaar dat ook BV’s (een speciaal soort simpele duiven) een mooie aanwinst zijn voor zulke partijen.

Hou dus rekening met meer simpele duiven, de volgende jaren zullen ze ons beleid maken, onze streken omvormen tot hun kleine, kortzichtige beeld.
Wie wordt er echt beter van?
Misschien de mensen die achter al deze tsunami van domheid zitten, de organisaties en systemen die wel langere termijn denken, en we nooit op TV zien.
Maar da’s te moeilijk om uit te leggen. Ik heb geen catchy one-liner.

kim0raku



Veel heeft te maken

Written by kim

twitter.com/kim0raku