Een tochtje door Antwerpen

Vandaag ben ik, tegen mijn gewoonte in, ‘s zaterdags proberen buiten te komen. Meer bepaald naar de binnenstad van Antwerpen. Enkele jaren geleden was dit mijn vaste stek, elke dag wandelde ik er wel rond, ging op café, uitgaan, eten,… noem maar op.
De laatste jaren is er echter veel veranderd, en zeker niet op een positieve manier.
Ik hou van Antwerpen, ik zou er heel graag trots op zijn en zelfs terug gaan wonen maar het gaat niet.

Mijn tocht begon aan de Teniersplaats, vanwaar ik me meteen wegmaakte aangezien het er vol nieuwe-Marina’s liep. U kent ze wel, de vrouwen en meisjes die allemaal met de zelfde geblondeerde jaren-70 kapsels met zijstreep en bles rondlopen. Meestal in combinatie met dezelfde jeans en gestreepte truien en t-shirts. Het soort vrouwen dat buiten “shoppèèh” en geld vragen aan ouders/echtgenoot via de gsm weinig te doen hebben. Het liep er VOL. Ik snap ook niet waar die mensen vandaan blijven komen. Het lijkt alsof er ergens een soort cloning-facility is waar men dezelfde Friends-look-a-like’s blijven uitrollen. Ik kan met zulke wijven (want dat zijn het) geen 30 seconden een gesprek voeren zonder een scheldwoord te willen gebruiken. Buiten van die fluffy witte hondjes en tramchauffeurs zijn dit wel de meest nutteloze schepsels op deze planeet. Daarom dat ik deze mensen lekker liet rondlopen waar ze rondliepen, op de Meir en me naar de coffeenation begaf. Een andere koffie-liefhebber had me deze zaak aangeraden dus wilde ik er even iets gaan proeven uit hun rijk assortiment.

Uiteraard kon ik ook hier niet binnen van het volk. Hollanders, humo-lezende hippies en een paar emo-kids, maar vooral een heleboel van de eerder genoemde neo-Marina’s. Eentje die voor me stond aan te schuiven keek achter zich, bestudeerde me dan van kop tot teen (waarschijnlijk om te checken of ik wel de ‘juiste’ schoenen droeg) waarna ik haar zei dat ze beter zou doorschuiven in plaats van mensen vuil te bekijken. Ze was meteen gechoqueerd.
De tijd dat Antwerpse vrouwen iemand die een opmerking maakte van een stevig àntwààrps antwoord voorzagen is blijkaar ook voorbij. Ik ken gelukkig andere vrouwen:).
De ongetwijfeld in Berchem wonende tuttebel klakte met haar tong, ging nog eens door haar bleske met haar vingers en keek weg.
Aangezien ik weiger langer dan 5 minuten te wachten in een rij voor wat dan ook in deze fantastische vrije-markt economie, ben ik daarna buiten gegaan, waar er meteen 2 andere tuttebellen me bijna omverliepen omdat ze ook wilden gaan aanschuiven.
En wij maar lachen met de Soviets destijds, toen die voor een brood 100m stonden aan te schuiven…
Vandaar ging mijn tocht naar de Meistraat en de Nationale bank, vanwaar ik richting Groenplaats ging. Tot mijn grote verbazing waren alle mooie vervallen gebouwen die er op deze toch lagen vervangen door het soort Hollandse-stijl nieuwbouw zonder persoonlijkheid en inspiratie. Om maar te zwijgen over de fratsen die ze op de St. Katelijnevest hebben uitgehaald, waar men van een bloeiende winkelstraat opeens een dode hoek zonder parkeerplaatsen heeft gemaakt. Mooie boel, dank u socialisme?
Anyway, daarna in een van mijn favoriete café’s iets gaan drinken (de naam vermeld ik hier niet aangezien het daar dan achtereen ook vol toeristen zit).
Het café was zoals gebruikelijk enkel ingenomen door Antwerpenaren, ik heb er een koffie gedronken en ben daarna over de Groenplaats terug huiswaarts gekeerd met de metro die stampende vol stond.

Ik begrijp echt niet wat er aan is. Antwerpen suckt kompleet op zaterdag. Het enige dat je er ziet zijn shoppende tuttemiekes, hollanders die hun wil komen opdringen en gespuis. Toeristen: blijf weg hier!

In ieder geval ik blijf weg uit “mijn” stad op zaterdag. Laat de horde shoppers het maar overpakken, … ik dacht nochtans dat er een probleem was met de koopkracht? Niet voor deze mensen blijkbaar. Het wordt nochtans tijd denk ik.

Gepubliceerd door

kim

twitter.com/kim0raku