Ik ben geen socialist.
Daar kan ik al mee beginnen. In tegenstelling tot de verwijten en scheldwoorden die ik naar m’n virtuele hoofd krijg geslingerd van zelf verklaarde “rechtse” mensen. Wanneer je in dit HLN-geïnfecteerde land enige kritiek durft uiten op de staat als instelling, of op de politieke partijen die aan de macht zijn, heb je zeer snel de reactie dat je een linkse provo, hippie, cultuurmarxist of bomenknuffelaar moet zijn.
De nuance, laat ons zeggen, is ver weg.

De SP.a heeft de jongste jaren flink wat te verduren gehad, na de corruptie-schandalen van eind jaren ’80 en de beloof-poltiek van de jaren ’90 (met de bijhorende TV-personaliteiten), de persoonsgedreven uitverkooppolitiek en de vele communicatieblunders en foute inschattingen in het beleid, waren er steeds meer leden een dagje ouder aan’t worden.

Vele oude socialisten werden ofwel Vlaams Belang’ers omdat ze meer en meer inwijkelingen in de buurt van hun zuur verdiend afbetaald huisje zagen komen wonen, terwijl het op hun heilige TV vooral ging over geld uitdelen, subsidies regelen en allerlei deals achter de schermen. Komt daar bij de facebook-groupen, de HLN-lezer zombificatie en de algehele ongeïnformeerde kuddegeest die enige sociale aanhang vernietigde in sneltempo. Iedereen werd stilaan het gevoel gegeven dat het “hen tegen de rest” was, en dat voor je TV zitten en troep kopen de norm was, en dat een fake vlag meer waard was dan menselijkheid. De socialisten deden niets, buiten enkele flyers uitdelen en staan dansen op verkiezingsmeetings.
Terwijl andere partijen (Groen, PVDA, N-Va…) vooral inzette op ledenwerving. Een lidkaart verkopen heeft immers meer impact dan mensen verdedigen die op je hebben gestemd. De winkel moet draaien.

Op de koop toe, was er het ideologische failliet van de SP.a.
Dat begon met de voorstelling op de wet voor fiscale amnestie (groot zwart geld aan 6% “boete” legaal witwassen door het staatssysteem zelf). Dit werd mee goedgekeurd door de SP.a.
Hoe je jezelf als socialist nog in de spiegel kan bekijken daarna, is me een raadsel want het komt ideologisch overeen met een groene partij die een wet zou goedkeuren om subsidies te geven om diesel terreinwagens te subsidiëren. Kernwaarden zijn voor SP.a van geen tel sindsdien. En dat heeft de partijvoorzitter van N-Va goed onthouden blijkbaar.

Het mocht dan ook niet verbazen dat er vroeg of laat een partij de SP.a frontaal zou aanvallen en al haar gebreken en falen in de verf zou zetten. De SP.a en haar voorgangers hebben hun nut zeker gehad uiteraard, dit land zou een puur neo-liberaal nest zijn gebleven waar arbeiders niks waard waren, moeten ze destijds niet zijn opgekomen voor onze rechten.
De tijden zijn veranderd, en de frontale aanvallen van vooral N-Va hebben de partij pijn gedaan, dat zien we aan de stemmen die ze nog halen in een bastion als Antwerpen, waar ze ooit niet te passeren waren.

De burgemeesters die we hebben gehad hier zijn dan ook niet echt mensen die een aangename herinnering oproepen bij Antwerpenaren. De verhalen over corruptie bij Bob Cools’s stadsbestuur doen nog steeds de ronde, hij was immers naar’t schijnt de grooste “pimp” van’t Stad.
Leona begon onze stad uit te verkopen, met de trigger van cultuurstad ’93, waarbij de poorten wagenwijd werden opengezet voor de pretpark’isering van onze Stad, terwijl je zienderogen alles zag achteruitgaan.
Daarna kwam Patrick Janssens, die deze pretpark-aanpak verder zette. De stad zag er vrolijker uit, dat wel. Er hingen bloementuiltjes aan de gevels en aan palen in de binnenstad, het openbaar vervoer ging redelijk goed (zeker in vergelijking met vandaag) maar op de achtergrond was onze stad vooral verder en verder aan het wegzinken.
Toen was het gedaan en kwamen de tranen, en BDW, en daarna meer tranen (vooral over transparantie).
De pretpark’isering ging gewoon door. (cruise-schepen, flexbussen, een binnenstad met het ene “event” na het andere…)

En wie beter om nu samen mee in het bestuursbootje te stappen dan de oude entourage van Patrick Janssens? N-Va zal hier een bereidwillige, principeloze, ideologisch uitgeholde partner vinden, die wel hier en daar het sociale programma van N-Va mag uitvoeren, zogezegd uit eigen naam, maar eigenlijk gewoon moet verdoezelen dat er geen socialisten meer zijn.
De arbeiders, de bejaarden, de armen, de zieken en werklozen, hebben tegenwoordig andere mensen nodig die hen af en toe iets toegooien uit de verzamelbak van ons taxgeld.
De SP.a is even uit haar graf gehaald, om als een levende dode nog te doen alsof.
In realiteit is er niemand nog bekommerd om sociale thema’s, tenzij het geld opbrengt, of meer subsidies oplevert. En daar mee komen we weer op hetzelfde punt: er wordt tax geïncasseerd, en dan gaat er een handvol mensen beslissen wie er daar een stuk van krijgt, en wie niet.
De oude waarden van het socialise, … wie kent die nog?
En wat doen ze er nog toe in een de facto plan-economie van de one-world government families die alle resources in handen hebben?
Niet veel,… op wat window dressing na zijn socialisten weinig mee waard dan liberalen. De ene partij wil anderen hun geld uitdelen. De andere partij wil iedereen z’n bijna gratis arbeid doen dienen voor de industrie onder het mom van “vrijheid”.

In Antwerpen kan je je dus verwachten aan een nieuw soort bestuur. Een N-VA bestuur met een kleine vleugje vergane glorie, uitverkoop en fake. Niet veel verschil dus. BDW laat hier zien dat Cd&V en alle andere “oude” partijen perfect omwisselbaar zijn, perfect dezelfde gedelegeerde taakjes kan uitvoeren en uiteindelijk mee danst in een marcaber schouwspel waarbij democratie en volksvertegenwoordiging herleid is tot partij-doctrine waar in feite enkele mensen beslissen.

Hetzelfde zien we in de nationale politiek trouwens. Waarom zou je nog op personen stemmen, wanneer de partij-doctrine hen toch dwingt om tegen hun eigen stemmers, tegen hun eigen “te vertegenwoordigen volk” te stemmen?
Naast de SP.a, in dezelfde graftombe, liggen “volksvertegenwoordiging” “ideologie” en “vrije markt” trouwens.
En dat is geen toeval.

De SP.a had er beter aan gedaan deze kelk te laten passeren, niet uit vijandigheid tegenover nationalisten, fascisten of neo-liberalisme, maar omdat ze dan tenminste hun kiespubliek (die 10% socialisten en sociaal democraten) nog vertegenwoordigen.
Maar ook dat is passé waarschijnlijk. Net als kiezers verdedigen die misschien wel nog een sociaal beleid wilden, om welke reden dan ook.

“Bloemen nog kransen, hier ligt de SP.a, ze kreeg alle kansen”

kim0raku

Written by kim

twitter.com/kim0raku