Meer one-issue partijen graag

“Oh nee, en wat dan met de versnippering?” hoor ik de mensen die te veel TV-kijken al zeggen wanneer ze d titel lezen van dit stuk.
“Je kan toch niets aanvangen met zo’n partij?”
Jawel, … de indoctrinatie en de “visies” van grote partijen via de media, hebben een one-issue partij intussen tot een relikwie gemaakt. Iets dat je niet kan of mag voorstellen.
De realiteit is, dat grote partijen als de dood zijn voor een stevige partij die zich rond één thema schaart. Ik vertel u graag waarom.


Eerst en vooral: voor de mensen die dit concept zelfs niet echt meer kennen, een one-issue partij is een politieke partij die rond één thema, één partijpunt werkt.
De consequentie van zulke partij is vaak dat de voornaamste leden, niet echt een verdere visie hebben dat dat ene thema. Ze zijn gespecialiseerd in dat ene dossier, en willen voor de mensen die hen verkiezen, dit tot een goed einde brengen door de voorgestelde oplossingen of veranderingen erdoor te duwen.

Op lokaal niveau, in een gemeente of stad, gaat dit meestal over eerder onbenullige zaken die te maken hebben met ruimtelijke ordening of lokale organisatie van de stadsdiensten. Dit soort lokale one-issue partijen zijn meestal niet echt interessant, en dit laat ik buiten beschouwing hier.

Een one-issue partij kan wèl enorm nuttig zijn in een bredere zin, op regionaal en federaal niveau.
Mijns inziens hebben we te weinig van deze partijen (eigenlijk geen enkele) die de moeite waard zijn.
De voordelen zijn enorm echter.

Laat ons een puur ludiek voorbeeld nemen, van de fictieve partij PTC (partij tegen cruiseschepen).
Deze partij zou dan één thema hebben, waarbij ze vooral het aanmeren van cruiseschepen en het boeken van cruises aan banden wordt gelegd, met alle reglementering en andere gerelateerde wetgevingen er bij.


Wegwerp-politici

Het eerste en belangrijkste voordeel is dat politici die met een one -issue partij verkozen worden, en hun slag thuishalen, kort daarna meestal verdwijnen. En dat is gezond, dat is vertegenwoordiging. Je doet je ding, en gaat daarna iets anders doen. En misschien, komen er gaandeweg andere issues op die evenzeer mensen kunnen bekoren, da’s op zich niet erg om enkele jaren later terug te keren met dezelfde mensen en een ander onderwerp aan te pakken.
Het voordeel is dat het maatschappelijk probleem op zich op een democratische, grondige manier is aangepakt door mensen die daar 100% voor gaan, en zich niet dun uitsmeren over èlk onderwerp dat er maar bestaat.
Daarna, wanneer het politieke probleem voorbij is, opgelost is,… verdwijnen deze mensen omdat de kiezers die ze vertegenwoordigen deze vertegenwoordiger niet langer nodig hebben.
Da’s de ultieme vorm van democratie. (Wat niet wegneemt dat je je partij kan koppelen aan een andere, gerelateerde grotere partij natuurlijk. Bij onze voorbeeldpartij, de “PTC” zouden ze zich aan een ecologische partij kunnen koppelen, maar dan met de garantie dat hun thema er wordt doorgeduwd.

Programma copy-cats?

Het grootste argument tègen een partij als PTC is meestal dat het programmapunt of programmapunten wanner ze voldoende kiezers aantrekken, snel door grote partijen worden overgenomen.
Het volstaat om enkele tienduizenden kiezers te halen, en jouw programmapunt staat dan meteen bij een grote partij mee in het programma, met de nodige loze beloften er bij.
Echter, de mensen zijn slimmer dan dat,… de partij die er echt 100% voor gaat, zal de one-issue partij zijn, niet de logge grote partij die enkel op dei paar stemmen uit was, en de dag na de verkiezingen het nooit nog over dat ene programmapunt zal hebben.
We kennen ze intussen…
Niemand heeft ook de dossierkennis en de motivatie om dit thema dan ook voluit te verdedigen voor hun kiezers, voor het volk dat ze vertegenwoordigen.

Meer focus, minder hocus pocus

Je krijg in een one-issue partij meestal een vooraanstaand iemand (zulke partijen bouw je rond 1 persoon of groepering). De interne twisten en partijpolitiek leven dus veel minder. Meer nog, wanneer je de PTC echt zou oprichten, gaan de politici zich niet moeten profileren om op elke tweet van andere politici te zitten reageren, tenzij dit over cruiseschepen zou gaan natuurlijk.
Deze specialisatie laat je ook toe om dit debat volledig te beheersen.
De partij “groen” bij voorbeeld, is op deze manier haar weg grotendeels kwijt, waarbij sommige van hun verkozenen hele dagen niets anders te doen lijken te hebben dan te reageren op tweets van extreemrechtse politici.
Een lid van de denkbeeldige PTC moet zich daar niet mee bezighouden.
Dit werkt bevrijdend voor de politici, maar ook voor de verkozenen die zulke partij ten slotte toch vertegenwoordigd. Als ex-Groen-stemmer, weet ik hoe het aanvoelt om voor iemand te stemmen denkende dat ze aan’t klimaat iets gaan doen met stevige maatregelen, om dan te zien dat ze tweeten over migratie en racisme hele dagen (niet dat dat niet nuttig is op zich, als mens, maar ik zie daarnaast bitter weinig weerwerk over milieuschade, vervuiling, klimaat… ze zijn dus hun focus volledig kwijt). Er zijn nog voorbeelden in andere partijen, ik pik er deze nu maar uit als de meest frappante.

Democratie in z’n pure vorm

Een one issue partij heeft ook geen last van partij-doctrine.
Wanner u als kiezer op persoon ABC op GrotePartijXYZ stemt, omdat deze een bepaalde mening heeft en visie.
Dan hebt u na de verkiezingen weinig kans dat persoon ABC even fideel blijft tegenover zijn of haar mening en visie. De GrotePartijXYZ zal haar wil opleggen, en deze persoon zal in een stemronde in het parlement de kant kiezen van wat men heeft opgedragen. Ook als dat totaal indruist tegen de eigen persoonlijke visie.
Je bent als kiezer (die door persoon ABC zogenaamd vertegenwoordigd wordt) totaal belazert.
Je stemt op iemand die z’(n eigen wil verliest na de verkiezingen, net omdat ze bij zulke grote partij horen. Je bent dus in feite niet vertegenwoordigd, maar je vertegenwoordiger is vervangen door de partijleider(s). Deze partijleiders zijn diegenen die gaan beslissen of uw punt al dan niet de moeite is, en in hun kraam past, … niet de persoon ABC waar u op stemde.

Bij een one issue partij stelt zich dit probleem nooit. Je stemt voor één issue, en de mensen die u vertegenwoordigen hebben uiteraard dit issue voluit onderschreven. In ons voorbeeld gaan ze dus tegen cruiseschepen zijn… en niet opeens een bocht van 180° maken en extra cruiseschip terminals gaan beginnen bouwen.
Je weet wat je krijgt, omdat je echt vertegenwoordigd wordt.
Het kleine nadeel, moet erbij gezegd worden, is dat op alle andere maatschappelijke vlakken je stem niet echt mee zal tellen (maar dat doet het in mijn visie toch al niet, tot zeer weinig).

Gedaan is gedaan

Wanner zulke partij iets afgewerkt krijgt, is het ook gedaan. Dat ene punt dat u per sé wilde zien veranderen is gebeurd. In een grote partij duurt dit door compromissen en onvoldoende wil of gewicht van jaren tot decennia. Een one-issue partij kan zulke zaken er in 1 à 2 verkiezingen doorduwen (want andere politici, die hun zeteltjes afgenomen zien door de one issue partij haten het als de pest, en willen er zo snel mogelijk van af… de beste manier daarvoor is te doen alsof ze mee achter de eisen staan, en deze in te willigen…)
Wat anders 50 jaar duurt, kan op 5 jaar waarschijnlijk. Gedaan is gedaan… en dan is dat ene item toch al in orde.
Da’s waar grote partijen absuluut het angstzweet van krijgen: problemen die ECHT opgelost worden, want dan werkt hun truukje niet meer, hun eeuwige discussies en hun getouwtrek … het is tenslotte hun win-for-life.

kim0raku

Gepubliceerd door

kim

twitter.com/kim0raku