Solliciteren bij… -1-


Schizo-export inc. is een firma die vooral met export bezig is, en me vandaag liet aandraven voor een functie bij de interne IT.  Niet alleen werd de afspraak vijf keer of wat verplaatst, maar toen ik uiteindelijk toe kwam bij de firma in kwestie bleken ze lichtjes schizofreen te zijn.

Bij de beveiligde deur bellen had enkel als resultaat dat er opeens een deur openging, waarna ik gescheld hoorde komen uit een van de kleine kantoortjes. Iemand kreeg allerlei verwijten naar z’n kop geslingerd, met daarbij enkele krachttermen die eerder thuishoren in een cafégevecht.
Er kwam een mevrouw me tegemoet die ook net van haar middagpauze terug bleek te komen, en deze keek me boos aan: “Wat moet gij hiere? Wie zijde goa?”
Ik stelde me voor, en vermeldde er bij dat ik voor een sollicitatiegesprek kwam.
Ze rommelde even haar tas neer en ging dan in een andere ruimte binnen, waar ik dan wat gegiechel hoorde uitkomen.

Even later stonden er twee kerels voor mij die er uit zagen alsof ze de Charlston wilde gaan dansen.  Ze hadden een duur net pak aan, met grote epauletten en een flashy das. De ene had een soort haarstijl die je enkel bij Nederlandse charmezangers ziet, de andere had een soort pladijs op z’n hoofd liggen, hetgeen met gel in een eeuwige ‘good look’ vast zat gespijkerd op z’n te dikke hoofd.  Zijn boordje was zo strak aangespannen dat zijn nek nauwelijks lucht kreeg, zijn das was vergroeid met zijn persoonlijkheid.
Ze waren super vriendelijk, dat wel, maar het was het soort professionele vriendelijkheid die me vooral deed denken aan een ter dood veroordeelde die zijn laatste avondmaal besteld bij de gevangenisdirecteur.  We gingen een vergaderzaaltje binnen.

We praattten en praatten, meer nergens werd er naar mijn skills gevraagd, wat me altijd nogal vreemd lijkt. Wanneer iemand beweert een goede timmerman te zijn, kan je op z’n minst vragen of hij iets van houtsoorten kent. Wanneer je een IT’er zoekt, vraag dan iets technisch.  Maar nee, men ramde maar door over hoe goed het bedrijf het wel niet deed, wat voor een discipline men had, en dat alles in het teken stond van professioneel omgaan met klanten.  Nuja,… diezelfde discipline en algemene ommegangsvormen zijn bij
Schizo-export inc. niet aanwezig wanneer het aankomt om met elkaar om te gaan.  Ik stelde me voor dat iemand mij als IT’er hier zo zou staan uitschelden…

Daarna begon men met de kleding… je kon volgens hen geen IT’er zijn zonder een net pak aan te trekken en diezelfde ‘professionaliteit’ uit te stralen.  Wat je uitstraalt is misschien wel de look’n feel van een pro-it team, maar daarmee is nog niets gezegd over je skills.
Men vond dat ik vooral in een pak moest rondlopen dus.  Ik vroeg hen of ik dan een server in elkaar moest puzzelen en in een rack plaatsten terwijl ik een H&M-kostuum met bijpassende das aan had.  Men vond dit vanzelfsprekend… want er moest maar eens een klant langstkomen (moest ik zelf die klant zijn zou ik niet meer bijkomen van het lachen).

Even later verliet ik deze vreselijke plek, waar mensen foute pakken dragen, elkaar voor ‘onnozele kloot’ uitschelden en vervolgens het hebben over professionaliteit.

Ik was letterlijk blij dat ik het gebouw verliet, en ik denk dat de kerel die er bij zat voor spek en bonen tijdens het hele gesprek, maar de zaak ging verlaten, daar niet anders over zal denken.  Men was namelijk op zoek naar zijn vervanger.
“Mejalle Chineze, mor ni me dendeze”



Gepubliceerd via http://dagboekvaneendopper.blogspot.com/

Gepubliceerd door

kim

twitter.com/kim0raku