voldaan

Het is mooi om iets afgewerkt te krijgen. Een gelukkig gevoel dat me echter zelden te beurt valt. Hetzij door m’n eigen luiheid (die ik steevast aan een of andere slimme theorie wijt) of door m’n omgeving, afleiding, te veel tegelijk willen doen, of gewoon pure domheid.

Maar wanneer je tussen al deze duivelse dingen in deze maatschappij een ding af krijgt gewerkt, kan je er terecht trots op zijn vind ik. Wanneer je een kamer hebt geschilderd, of een schilderij af hebt gewerkt, of een auto eigenhandig hebt gerepareerd, dan kan je terugkijken op enkele mooie tijden die je hebt beleefd met deze handelingen. Het is echter niet zo mooit altijd om dingen af te hebben, en dan in ‘een zwart gat’ te vallen. Deze zwarte gaten vul je best op met plannen. En plannen is nu net iets wat veel mensen doen tegenwoordig, maar ze voeren ze nooit uit. Luchtkastelen zijn het eerder. Niet te verwezenlijke luchtspiegelingen in een woestijn van lucratieve repetitieve saaiheid, dilletantisme, cassante levenshoudingen.

Ik laat alles nu 2 dagen liggen en stuur het dan eindleijk op. 2 weken later dan gepland 🙂 maar dat deert niet… ik heb blij dat ik geen al te harde deadlines stel voor mezelf. Dat doet men al genoeg op het werk. Ik heb 2-3 turven van boeken klaarliggen om te lezen tijdens m’n verblijf in Nederland… m’n collega’s zijn de voorbije weken daar geweest en hebben vooral gegeten in Turkse, Argentijnse, Chinese , Thaise, restaurants, de Burger King, en het ‘buffet’ van het locale Ibis hotel (‘t mocht weer niks kosten bij “Cheaptronic”). die Argentijn zie ik nog wel zitten, maar de rest lijkt me iets te veel op een zondagavond in Deurne.

Ik ga er in ieder geval m’n slaap niet voor laten. ‘s avonds gratis emailen en surfen op de helpdesk hun kosten daar, dan eten en zuipen op Cheatronic hun kosten, en dan m’n overuren factureren als ware ik een uitgeslapen consultant. Die ik niet ben uiteraard, anders had Cheaptronic me al lang wegbezuinigd in plaats van me een retour ticket per trein te gunne. “waarom ga je niet met de auto” was een overbodige vraag toen ik demonstreerde hoe ik m’n ‘choke’ moest uittrekken om de parking af te geraken. Hoewel ze dan weer 2 euro meer moeten betalen door me op een trein te zetten uiteraard. De losers.

Een van de managers had ik nog horen zeggen tegen een consultant die alletwee net buiten stapten… “Ja, als een schip zinkt moet ge inderdaad maken dat ge weg zijt hé.” “Jaja, er staat al serieus water in”. Ik kreeg opeens een gevoel van wat Keanu Reeves een ‘deja vow’ -gevoel zou noemen, moest dit een b-film zijn.

Ik ben de middelmaat op 45 toeren, de mens achter de paravan die zingt en jodelt, en naar buiten kijkt terwijl z’n eten koud op de tafel staat. Of zoiets toch. Nog 5 minuten en ik hoor de stem weer die ik al zo lang moest missen …

Gepubliceerd door

kim

twitter.com/kim0raku