wandelen

Ik heb het gevoel dat alles wat ik de laatste 4 jaar heb gedaan waardeloos is. Enfin, ik heb niet alleen dat gevoel, maar ook de allesovertreffende zekerheid dat dat zo is. Eender waar ik ga solliciteren krijg ik dezelfde crap te horen, dat ‘vendors’ als cheaptronic waardeloos zijn op je CV. En gelijk hebben ze. En eigenlijk kan he tme geen moer meer schelen. Ik zou het enkel doen om een beetje te blijven rollen zoals ik nu rol.
Vandaag ben ik met B. wat gaan drinken en zeveren, en we moeten eiegenlijk niks meer te zeggen hebben om tegenover elkaar te zitten en te kijken en te denken en lachen en gewoon gelukkig te zijn met elkaars rustpunt. Misschien is’t allemaal wel beter zo. Ik ben eigenlijk te snel tevreden. I. sms’te me vandaag dat ze ging trouwen met de lul die me ooit eens letterlijk wegduwde in een café om met haar te praten. En ik smste terug dat ze geen uitnodiging moest sturen en dat ze waarschijnlijk nu wel gelukkig kon zijn. Zeker als je weet welk een dik gat ze heeft. De gast zal wel blij zijn nu hij niet meer alle studentencafés moet afschuimen op zoek naar een makkelijke griet. En de wereld draait voort, alsof het allemaal normaal is om zoveel onzin te horen, en de mensen te kennen die die onzin veroorzaken. Ik ken te veel stomme mensen. En dat is soms niet eens een nadeel. Aangezien stomme mensen veel andere stomme mensen kennen, en die mensen kennen ook weer andere mensen, en statistisch gezien zitten er dan altijd mensen tussen die op eenzalfde golflengte vertoeven met hun gedachten dan mij. En dan is het lachen… een eenszame ziel die zich amuseerd amuseerd zich eens zo hard wanneer er een extra ziel bij komt. En ik kom er graag bij, als in een oude gameshow struikel ik dan naar beneden met een grote pluchen dobeelsteen in m’n handen.
Vandaag heeft skichamp me voorgesteld aan een meisje dat een voorkeur had voor breakcore, en ik nodigde haar uit, maar ze moest studeren, en ze lachte en ze keek met haar zwarte haren in het rond wapperend rond naar een uitweg. Want er zaten marginalen aan tafel. En ik ben doorgegaan toen skichamp me teken deed… en hij had gelijk.
Ik ben morgen van plan een 4de poging te doen om fucking bloody sportschoenen te vinden… het blijkt enorm moeilijk te zijn om gewoon een winkel ten eerste OPEN te doen, dan er iemand in te zetten die aanwezig is, vervolgens een minimum uitleg kan geven met een absoluut minimum aan productkennis, en dan vervolgens op een normale manier af te rekenen en me de schoenen die men in stoc heeft mee te geven. Dit is me niet gelukt de laatste weken… nergens… en ik ben ongeveer ALLE kutschoensportcraponnozeletruttenachterdetoogtewerkstellende winkels in de buurt afgeweest. Blijkbaar moet je ‘inside’ info hebben om aan dergelijke schoenen te geraken of zoeits… whatever… nog 1 poging en dan kunnen ze m’n ******* kussen met hun schoenen en hun sportgedoe; sport suckt alleen al omwille van de kledingwinkels eigenlijk. Whatever. Ik ben weer op pad gegaan en het was een toffe dag. Ik denk dat ik m’n verhaaltje verder ga afwerken deze nacht… nog een paar bacardi Cola’s en we’r back in business hahaha

Gepubliceerd door

kim

twitter.com/kim0raku